Part

 1 Now |           nogach "starej", grzejąc je swym puchem i ogryzając
 2 Now |           raz, jak gałąź wierzbowa je, a mokry czas przyjdzie,
 3 Now |     wykluje, to znów mój Ustim nie je, nie pije, od ludzi ucieka,
 4 Now |         róż w ręku; wie, kiedy nie je obiadu student mieszkający
 5 Now |        niej ten skromny obiad; nie je go wszakże, tylko postawiwszy
 6 Now |            za progiem był, spuścił je na karty książki pociemniałe,
 7 Now |          złote swoje oczy i zaczął je trzeć złożonymi w dwie i
 8 Now |          modrą, codzienną, chustką je pięknie okrył i z boków
 9 Now |            matka ze stróżką, która je od nas pożyczyć chciała.~-
10 Now |        moim rozumieniu. Zaliczyłem je nawet w myśli do tych rzeczy,
11 Now |        sczerniałej pociekły- Otarł je prędko rękawem starego Spencerka.~-
12 Now |            ruszenie ogonem.~- O... je! - wołał Piotruś wpatrzony
13 Now |           się wąsy coraz wyżej, aż je ręką w dół szarpnął.~- Ja
14 Now |          Takem ją już kupił i taka je. U mnie ta nie oślepła.~-
15 Now |          druga ślepa szkapa lepsza je niż ta widząca. A to kobyla
16 Now |          zimne miała ręce, gdy nam je ojciec pocałować kazał.
17 Now |          cykanie świerszcza.~- O , je!...je!... -rozległ się nagle
18 Now |            świerszcza.~- O , je!...je!... -rozległ się nagle wśród
19 Now |         atoli powlekał i podobnymi je sobie czynił jeden wspólny
20 Now |        bardziej zmrużone oczy, niż je miał pan ten. oglądający
21 Now |           prokuratora i odstrzelał je aż na błyszczący bagnet
22 Now |      przykrótkich rękawach. Opiera je wreszcie o pulpit i podnosi
23 Now |            co i zło wielkie, po co je zmniejszać, pytam? Czy nie
24 Now |         nie byłoby to toż samo, co je powiększać? Otóż nie mam
25 Now |            rozciągnął usta, zwinął je, znów rozciągnął i tak je
26 Now |          je, znów rozciągnął i tak je wykrzywił, jakby sam owej
27 Now |           obrońcy potępia i wprost je uważa za niewczesne drwiny.~
28 Now |   rekryminacyj, owszem skłonny był je uważać wprost za wybieg
29 Now |           obu rękach, przyciskając je silnie do piersi; oczy mieli
30 Now |         zaś swego tak przywykł, że je uważał za najbliższe przyjacielstwo
31 Now |              Jużcić że wesele! Jak je chleb, to je i wesele!"
32 Now |           wesele! Jak je chleb, to je i wesele!" Rozśmiała się: ,,
33 Now |        żarem. Przez chwilę trzymał je wbite w znędzniałą twarz
34 Now |  pochyleniem głowy przesunął, znów je przejrzał i brwi podniósł
35 Now |         nieprzemożony. Rozdzieliła je przestrzeń zrazu niewielka,
36 Now |            żołądkach i drażniącego je zapachu świeżych serów dopuścili
37 Now |            wiatr polem, niepokojąc je z lekka i ulotnie; łyczkowa
38 Obra|           obaw, pomysłów, zalegają je cienie nagle, głębokie,
39 Obra|      przykrej konferencji, jeszcze je ślinił obracając w pulchnych
40 Obra|           miny. "Wielmożny" klepie je po ramieniu, grozi im palcem
41 Obra|          dwoje, po troje.~Bierzesz je od matki na ręce, dajesz
42 Obra|            kawałek bułki, trzymasz je na kolanach lub kołyszesz,
43 Obra|         bytnością twoją znajdziesz je z pewnością wymytym i w
44 Obra|          zapytał, czemu obiadu nie je, poniosła się nieco na łokciach
45 Obra|          stanęły.~Stary Jakub miał je za to do połowy zmrużone,
46 Obra|      zginają się wcale; podnosi on je jak kije z niezmiernym wysiłkiem
47 Obra| sposobności i dopiero wtedy, kiedy je kto rozbroić chciał, obie
48 Obra|  siedmdziesięcioletnią może, która je nawiedzała, błogosławiła
49 Obra|           panie", które traktowały je protekcjonalnie i z akcentem
50 Obra|        rzuca się na rozbrajającego je strażnika i naturalnie idzie
51 Obra|       sadło z własnej kaszy, rzuca je łyżką na miskę płaczącej,
52 Obra|         odziane. Wtedy wypuszczano je do ogródka. "Pod numerem",
53 Obra|            skarbowe koszule i same je sobie pod numerem piorą.~
54 Obra|        zwija. Potem kolejno pierze je, a raczej ściera, zawsze
55 Obra|   więzienia przynoszą, a ona karmi je i odchowuje sama. Na dziecko,
56 Obra|           to dziecko i wyprowadzić je. Ale tego zrobić nie można.
57 Obra|           nosem trącić musisz, nim je zobaczysz, a które, gdy
58 Obra|          kobiety pod okiem uczącej je specjalistki. Przed każdą
59 Obra|        śniadości był widny. Kiedym je wzięła za chudą rączynę -
60 Obra|           dziecko jest, w ręku się je trzyma. Parę lat już minęło,
61 Wier|             i krzyki...~Lecz gdzie je znaleźć? Ach, gdyby w tym
62   1 |           zroszone mrowisko,~Kiedy je oścień podważy od spodu,~
63   1 |       ciągnęła już losy~I ustawiła je - pod rozmach kosy.~ ~Cisza
64   1 |         płodu,~Ani dziecięcia, aby je nosiła,~Jak w pierwszych
65   1 |       cichych wpełzłaś gniazd, aby je skalać~I oczy piskląt krwią