Part

 1 Now |      wykipiała. Pochylił się nieco ku zegarmistrzowi i głęboko
 2 Now |       przyciszonym, pochylając się ku zegarmistrzowi i przenikając
 3 Now |            przeszedłszy na palcach ku alkowie, persowcj firanki
 4 Now |           kłębkiem potoczył się aż ku stołowi, upuszczając szynę!
 5 Now |            zasłaniały sobą. pchały ku persowej firance. Znały
 6 Now |       pozostałe kramy, rzuciła się ku niemu.~Tę heroiczną odwagę
 7 Now |      krzyknął, kobiety rzuciły się ku niemu. Żyd puścił ramię
 8 Now |         też szeptem nachylając się ku twarzy matki.~Dyszała ciężko,
 9 Now |         bardzo. Z daleka już rżała ku nam i przyśpieszała kroku,
10 Now |    Brnęliśmy tedy po nią i za ogon ku brzegowi ciągnęli, po czym
11 Now |       porwawszy na siebie katankę, ku schodom suteryny się rzucił.~
12 Now |            piskiem, rwać się nieco ku sądowej bramie. Nie biegł
13 Now |      przepych sadu skierorowane są ku jakiejś bezimiennej i bezosobistej
14 Now |           sam brzeg ławki i pilnie ku stołowi patrzył, jako że
15 Now |     tłumaczyć, skłonił się z lekka ku stołowi i rzuciwszy głową
16 Now |          się, zakłębiły i posunęły ku obrońcy krokiem.~- Szcze
17 Now |        zadziera konopiastej grzywy ku gorejącemu nad nim świecznikowi,
18 Now |             taj puszczą!"~Spojrzał ku stołowi podejrzliwie, badawczo.~"
19 Now |          chciwie, tak się pochylił ku niemu, tak patrzył w niego
20 Now |           polem z cicha, gorzko, i ku stołowi zwrócił.~Mimo pozornego
21 Now |           występku!~Wyciągnął rękę ku stołowi szerokim, wspaniałym
22 Now |      zebraniem.~Nagle pochylił się ku chłopcu żywym ruchem i patrzył
23 Now |     niezgrabnych, powolnych kroków ku stołkowi, usiadł; na jego
24 Now |           otworzył usta i podniósł ku oknu duże, modre oczy.~-
25 Now |         jak na komendę obrócił się ku niemu. Jasny rumieniec wybił
26 Now |       nosach kręcić, więc się mile ku dziadowi mieli i zaraz~mu
27 Now |           Chłopcy wyciągnęli szyje ku drzwiom i otwarli usta jak
28 Obra|        więzień był pochylony nieco ku sztachetom; szeroko rozwarte
29 Obra|          wydawszy policzki patrzył ku drzwiom pytającym wzrokiem.
30 Obra| Gadatliwość bowiem służy tu często ku tym samym celom, co i milczenie,
31 Obra|    dosłyszeć trzeba.~Najważniejszą ku temu przeszkodą jest uprzejmość
32 Obra|       dziesięciu minutach spogląda ku drzwiom. Ma już tego dosyć.
33 Obra|         stał jeszcze chwilę twarzą ku drzwiom zwrócony, ze obiegniętymi
34 Obra|  świadczyły o natężeniu mózgownicy ku spełnianiu rozkazów "wielmożnego".~-
35 Obra|         czarniawy więzień wystąpił ku środkowi i odrzekł śmiało:~-
36 Obra|     strażnika, ale oczyma zuchwale ku "wielmożnemu" błyskał. Tę
37 Obra|        jakoś łez nie było widać, i ku progowi się cofnął.~Zaparty,
38 Obra|          panu!~Ale Onufer, zamiast ku fotelowi podejść, jak stał,
39 Obra|          Osmólec znów kilka kroków ku środkowi postąpił i pochylając
40 Obra|          chustki wysunąwszy, głowę ku "wielmożnemu" podniósł i
41 Obra|            w stawach i trzęsły się ku "wielmożnemu" konwulsyjnym
42 Obra|        wreszcie Onufer na kolanach ku fotelowi czołgać powtarzając: "
43 Obra|     złożyłam ręce i pochyliłam się ku nieszczęśnikowi.~A wtedy
44 Obra|   zakrzyknął. Onufer bezprzytomnie ku niemu się rzucił, za szyję
45 Obra|           jeden i drugi ogląda się ku drzwiom. Czemu nie przyszedł
46 Obra|       wychudłej szyi, potem kolana ku przodowi zgięte, potem stopy
47 Obra|          Mayer. Kuntz szybko mruga ku woźnemu okiem, a potem mówi:~-
48 Obra|             stolarz, przychyla się ku niemu.~- A machnij no, stary,
49 Obra|          przyciska rękami kolana i ku drzwiom~maszerować zaczyna.~
50 Obra|        pochylona postać posuwa się ku drzwiom wskroś ciżby.~Stary
51 Obra|      przypatrzeć jego kolanom, tak ku przodowi wygiętym, że cała
52 Obra|        zaznać spokoju, ruszyła się ku ogólnemu zdziwieniu Szymczakowa
53 Obra|      dziecięcy.~Zaledwie podeszłam ku niej, kiedy skubiąc w ręku
54 Obra|           ani go żegnał, podeszłam ku niemu. Prosił, żeby go na
55 Obra|     szlochać, i cały pochód ruszył ku kolei. Ulice były jeszcze
56 Wier|          jakiejś tajemnicza~Nieraz ku niemu przyjaźnie zwracała...~
57 Wier|       gasły w rzęsach spuszczonych ku ziemi,~Blady jak nędza,
58   1 |        mówiąc tak, stała,~Zwrócona ku mnie litośnie, i w twarzy~
59   1 |      Spokoju pełna bożego i ducha,~Ku zorzom miała podane oblicze~
60   1 |       zaorywa?~- Więc się zwróciła ku mnie i, spokojna~Jak śmierć,
61   1 |        piersi, z oczu spuszczonych ku ziemi~Sypiąca łzami, jak
62   1 |        trzeci gdzieś wtórem;~I tak ku sobie te psy w pole wyły~
63   1 |          ciemność bierze kształt i ku mnie dyszy.~A gdzie wyciągnę
64   1 |         mojej słyszę łkanie,~Idące ku mnie z wieków głębokości.~