Part

 1 Now |       ognia krzesze, a modli się głosem... Lecą iskry w chrust,
 2 Now |    zaczął, ale już łagodniejszym głosem:~- Nu, co to jest Żyd? Nu,
 3 Now |        czekał, tylko mówił dalej głosem~wezbranym, pełnym:~-Nu,
 4 Now |          szybko, coraz szybciej, głosem namiętnie przyciszonym,
 5 Now |        Ludzie powiadają? - pytał głosem syczącym, w coraz~wyższe
 6 Now |     twardym, brzmiącym jak dzwon głosem. - Dajta spokój! Ja wam
 7 Now |     podniósł głowę i odezwał się głosem namiętnie drgającym:~- Pan
 8 Now |      wrzasnął Felek przyduszonym głosem, gdyż właśnie na głowie
 9 Now |  poszewki! - odezwała się słabym głosem matka.~Natychmiast wyrwaliśmy "
10 Now |  zaprzeczył natychmiast zaspanym głosem.~Matka ciężej jeszcze stęknęła,
11 Now |    gadasz? - odezwała się słabym głosem matka, - A toć byś ty niedługo
12 Now |          matka bardzo stanowczym głosem. -~Taki "porządek" to nie
13 Now |             zawołał matka słabym głosem z łóżka.~Ojciec się zaczerwienił.
14 Now |    rzekła zmęczonym, przerywanym głosem:~- Wpadnij no, Wicuś, do
15 Now |            rzekłem równie cichym głosem.~Skinęła tylko ręką, głowa
16 Now |          Nic, to nie! - zawołała głosem drżącym z gniewu. - Widzicie
17 Now |   odezwała się matka przerywanym głosem - biegaj do tego najpierwszego ,,
18 Now |          To ,,równe" mówił takim głosem jakby do onych dziewięciu
19 Now |       dni - mówił ojciec miękkim głosem. - A to Anulka?...~- Tego
20 Now |       chłopcy? - zapytała słabym głosem matka.~- A to z Piotrusia -
21 Now |     odparł ojciec krótko, suchym głosem.~Pociągnąłem Felka za rękaw,
22 Now |      odrzekł na podziw spokojnym głosem ojciec, choć znów mu się
23 Now |            rzekł porywczym nieco głosem. - Ślepa, to ślepa! Przecie
24 Now |          mówiła takim cichuchnym głosem jak ten wiatr letni. - Już
25 Now |       Zaraz też brzęknął cienkim głosem dzwonek, a w chwilę potem
26 Now | spojrzenie osowiałe nieco. Mówił głosem przyciężkim. trochę może
27 Now |      obojętnym. nieco rozwlekłym głosem:~- Zadanie moje, Wysoki
28 Now |         polnych rosach opłukanym głosem. - Szcze bliże !~Wszystkich
29 Now |          cichym, jakby zmęczonym głosem, Sam ten głos świadczył,
30 Now |      szczo? - zapytał stłumionym głosem.~- Prusy skusali! - odrzekł
31 Now |         obojętnym, nieco drżącym głosem:~- Wysoki Sąd darować mi
32 Now |         przenikliwym, dziecięcym głosem.:-Kozyrek heto zawywaje...~
33 Now |          gromadki i rzekł raźnym głosem:~- Tichobaj!~Benedykt Huc,
34 Now |          rzekł suchym, obojętnym głosem:~- Wysoki Sąd przyjąć zechce
35 Obra|        na bok i nucąc bezbarwnym głosem jedną z tych melodii, którym
36 Obra|       Gdzie? - zapytała powolnym głosem niańka.~- A gdzie by? Akuratnie
37 Obra|     ciężko! - przerwał piskliwym głosem najbliżej stojący Żeglarek.~
38 Obra|          panie - odparł Wiewióra głosem szczerego przekonania o
39 Obra|      szept stłumiony. Kto za tym głosem iść może, dochodzi czasem
40 Obra|  zdławionym, hamowanym widocznie głosem wyrzuciła z piersi kilka
41 Obra|     swoim, dźwięcznie wibrującym głosem. - Ty co znów? Doigrać się
42 Obra|      jeszcze ostrym, świszczącym głosem człowieka zmęczonego bójką.
43 Obra| wielmożny pan - mówił wzruszonym głosem - mało się nad nami naturbuje,
44 Obra|         Mówił szybko, płaczliwym głosem, spode iba tylko zerkając,
45 Obra|    czułości - rzekł miększym już głosem pan nadzorca- - Ostatni
46 Obra|       zaczął, wołając zdławionym głosem:~- Ani drgnął! Ani zipnął,
47 Obra|    nadzorca wstał i rzekł suchym głosem:~Na dwadzieścia cztery godzin!~
48 Obra|         rzecze pełnym inicjatywy głosem:~-Moi panowie, kończymy!
49 Obra|   warunkiem! - odzywa się grubym głosem Dödöli, właściciel winnicy.~"
50 Obra|        pięć! - woła podniesionym głosem.~Syn przechyla głowę i patrzy
51 Obra|    odzywa się dźwięcznym, jasnym głosem - sto czterdzieści i pięć
52 Obra|        przyciszonym, zirytowanym głosem, szarpiąc na przemiany to
53 Obra|          rzecze silnym, dobitnym głosem: - Sto dwadzieścia pięć!~
54 Obra|    kończyła stłumionym, syczącym głosem kłótnię, za którą siedziała
55 Obra|          rzekła cichym i słodkim głosem: "To macocha... wszystko
56   1 |      śmierć, odrzekła dźwięcznym głosem:~- Wojna.~ ~A gdy ten wyraz
57   1 |        wyszły cienie,~I pod trąb głosem szły roty milczące,~Wijąc
58   1 |           a one okropne widzenia~Głosem wołały we mnie - zapomnienia.~. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ~
59   1 |          być ruszony~Tym wielkim głosem żałości i trwogi,~Który