Part

 1 Obra|          myślicie zrobić?~-A zbić, wielmożny panie - odparł Wiewióra
 2 Obra|         tego środka. - Na takiego, wielmożny panie, gałgana, to nie ma
 3 Obra|         nie ma jak bicie. A co on, wielmożny panie? To on pierwszy się
 4 Obra|           nieubłagane.~- Niech już wielmożny pan na nas się ubezpieczy. -
 5 Obra|           można wiedzieć - odparł "wielmożny" - ale przecież to wszystko
 6 Obra|         znowu! - mówił zmieszany ,,wielmożny" - przecież masz w wyroku
 7 Obra|               Tak ci to niby jest, wielmożny panie, ale chciałbym wiedzieć
 8 Obra|         rycerskich względów. Sam ,,wielmożny" wybiega do przedsionka
 9 Obra|     poruszane.~W tej chwili wraca "wielmożny". Jednym rzutem oka obejmuje
10 Obra|        wszyscy kłamią; że on sam, "wielmożny", cudów tu dokazał, że go
11 Obra|        nawet rzodkiewki. A gdy to "wielmożny" mówi, oczy jego biegają
12 Obra|          milczeniu staje w progu. "Wielmożny" rzuca na niego wzrok pytający.
13 Obra|    wychodzisz, a za tobą wychodzi "wielmożny".~Okazałbyś się zupełnym
14 Obra|        spogląda na "wielmożnego". "Wielmożny" macha ręką na znak, że
15 Obra|            stroją dziwaczne miny. "Wielmożny" klepie je po ramieniu,
16 Obra|          co, odpowiada za nią sam "wielmożny", który też z właściwym
17 Obra|       twarzy lub na jakimś kącie, "wielmożny" niepokoi się natychmiast,
18 Obra|              wdzięczność - kończy "wielmożny" - którą najlepiej możecie
19 Obra|         krawców, do kuchni, gdzie "wielmożny" bierze od kucharza warząchew
20 Obra|       powracasz do kancelarii.~Tu "wielmożny" okazuje ci żywe zainteresowanie
21 Obra|          nad fortepianem trzecia. "Wielmożny" ma całą galerię tych interesujących
22 Obra|            w kancelarii, tak samo "wielmożny" prowadzi cię na schody
23 Obra|         znów razem zatrzymuje się "wielmożny" lub wybiega dla rozprawy
24 Obra|            było można... Aż też ją wielmożny tu przesadził, i tak tera
25 Obra|    strażnik i zniknął za progiem.~"Wielmożny" stał jeszcze chwilę twarzą
26 Obra|             stary, szczwany ćwik.~"Wielmożny" patrzył też na niego z
27 Obra|            w twarz "wielmożnego". "Wielmożny" zmarszczył czoło i zwróciwszy
28 Obra|           tam żadnego nieporządku, wielmożny panie!~- Nie pokazało! -
29 Obra|           co od Osmólca usłyszał. "Wielmożny", głęboko zasunięty w fotel,
30 Obra|          strażnik ma swój hunor, i wielmożny nadzorca ma swój hunor i
31 Obra|       dymem puści!~Zmarszczył się "wielmożny", głowę uniósł nieco i spod
32 Obra| wielmożnego" za kolana.~- A cóż to wielmożny pan - mówił wzruszonym głosem -
33 Obra|           za to ciężko skarał! Toć wielmożny pan nade mną ojciec i opiekun
34 Obra|     opiekun najkochańszy! Żeby nie wielmożny pan, toby ja był ze wszystkim
35 Obra|        nade mną na niebie, a drugi wielmożny pan na ziemi, hu! hu!...
36 Obra|               hu! hu! hu!... Bo mi wielmożny pan za matkę stoi i za wszystkie
37 Obra|      jednak chlipać nie ustawał.~- Wielmożny pan mnie słuchać nie chce,
38 Obra|               hu!... hu!- hu!... A wielmożny pan za moje kochanie...
39 Obra|    wnętrzności od żalu pękają. Jak wielmożny pan się na mnie gniewa!
40 Obra|             Rozumiesz?~- Rozumiem, wielmożny ojcze i opiekunie najukochańszy!
41 Obra|          jak drąg stał, kiedy nasz wielmożny ojciec i opiekun najukochańszy
42 Obra|      ciemnej go! - zakomenderował "wielmożny".~W jednej chwili zerwał
43 Obra|          dalej go, bijatyka. Aż go wielmożny na osóbku w komórce obsadził,
44 Obra|           wprzód mieli. Jak go też wielmożny obsadził na osóbku, tak
45 Obra|         aby sam nie siedział!" Ale wielmożny przykazał, coby w komórce
46 Obra|            wielmożnego. Tak i tak, wielmożny panie, tak i tak - pedam -
47 Obra|       mieli po onym wieszaniu! Tak wielmożny idzie, patrzy, akuratnie
48 Obra|           jak ta osika w boru. Tak wielmożny, że to miłosierne serce
49 Obra|        znający. Ano wziął go teraz wielmożny do siebie, do kredensu...~
50 Obra|     aresztantki inspektora swego. "Wielmożny idzie", "wielmożny kazał", "
51 Obra|         swego. "Wielmożny idzie", "wielmożny kazał", "powiem przed wielmożnym",
52 Obra|   zastępując organistę, grał sam ,,wielmożny", a przed ołtarzem stał
53 Obra|           płacz, taki jęk, że sam "wielmożny" takt zgubił w przygrywce,
54 Obra|       Strażnicy też, a nawet sam ,,wielmożny", mieli z nimi niemało roboty
55 Obra|        wardze.~- Jak Bozię kocham, wielmożny panie - mówiła do nadzorcy,
56 Obra|         nie żal było przynajmniej, wielmożny panie. A teraz chłopu nic,
57 Obra|         taki los popadłam. Powiada wielmożny sąd, że był kwas... Abo