Part

 1 Now |      stara", jak ją zwykle zwano we dworze, w przepasanym grubą
 2 Now |       nadbiegli. - A nie. to wal we mnie jeden z drugim gałgany,
 3 Now |      starego łóżka, cośmy na nim we trzech sypiali.~Tego dnia
 4 Now |    odpowiedzieć zdążyła, jużeśmy we trzech siennik na ziemię
 5 Now |    piersiach coś rwało. Zaraz my we trzech obstąpili ojca, bo
 6 Now |       Nic już, nic! Idź...~Byłem we drzwiach, kiedy mnie zawołała
 7 Now |       jak ryba w wodę. Zaraz tez we dwóch polecieliśmy na Szczygłą,
 8 Now |    palcach wyszedł.~Kiedyśmy się we trzech na sienniku pod matczyną
 9 Now |       moi ludzie - mówiła stojąc we drzwiach tłusta sklepikarka -
10 Now |          Raz w raz też zasypiała we dnie i mimo że się nagle
11 Now |          byś ty, kumeńku. wmówić we mnie chciał. że ślepa szkapa
12 Now |          za kark i. pchnąwszy go we drzwi, krzyknął:~- A nie
13 Now |         pan Łukasz, zgiąwszy się we dwoje, z izby za ojcem wychodził,
14 Now |   siennik zaciągnąć kazał, kiedy we śnie usłyszałem jak gdyby
15 Now |        że do niego tak mówią jak we wsi. Ale to, że go o chleb
16 Now |         i nie pieką teraz nawet, we wsi żyta mało. A toby Pan
17 Now |        najlepiej. Cóż tam gadali we wsi: Sąd! Sąd! Matka płakała,
18 Now |             zawołał obrońca. - A we wsi jak drażniat ciebia ?~-
19 Obra|       których zwykle recydywiści we wzgardzie i poniewierce
20 Obra| piętnastu, dwudziestu wali naraz we drzwi, wszyscy wołają strażnika,
21 Obra| przybycia twego najszczęśliwszy. We wszystkim tym, co mówi,
22 Obra|       strażnika, zaledwie stanął we drzwiach i usta otworzył,
23 Obra|      niej, przez co podnosisz ją we własnych oczach, czyhać
24 Obra|          pana tak kocham, że się we mnie wnętrzności od żalu
25 Obra|         patrzę ja raz przez luft we drzwiach, a miesiąc tak
26 Obra|         tu już siedzi, więc jest we wszystkim człowiek znający.
27 Obra|    szerokim krokiem salę i znika we drzwiach bocznych do małej
28 Obra|        Kuntz Wunderli ukazał się we drzwiach, tak mowę swą kończy:~-
29 Obra|         jak syn oddala się i jak we drzwiach znika. W chwilę
30 Obra|       mój. Tak oni zaraz na mnie we dwoje; pobili mnie, pokaleczyli,
31 Obra|      usłyszę, proszę pani, jakby we mnie piorun trząsł! To ty,
32 Obra|        że niejedna całymi latami we wspólnej modlitwie udziału
33 Obra|   wykrętów, a kończyły nierzadko we łzach i w prostocie słowa.~
34 Obra|    niewiele starszego od siebie. We dwoje biegali kraść tak,
35 Obra|          pochodzący, kawał dery, we dwoje złożony, pod głowę
36 Obra|    kobieta, która się wpatrywała we mnie natężonym wzrokiem
37 Wier|        wiosenne zasiewy~I ziemia we łzach zaledwie wydała~Słomę
38 Wier|     drogach się włóczą?~A dzieci we wsi z maleńka już kradną?~
39 Wier|    Ojciec stanął jak zmartwiały,~We drzwi wlepiwszy źrenice
40 Wier|          swym barłogu,~Matka się we łzach krząta.~ ~W piwnicznej
41   1 |      były, jak gwiazdy, zgaszone~We łzach i były dziwnie zadumane;~
42   1 |   noszona,~Kto tu godziny będzie we łzach liczył,~Czyje tu serce
43   1 |          pod rosą stały.~Za nami we mgłach tonęły parowy~Okwitłe
44   1 |         serca, jako nawałnica,~I we łzach stanie, jak pełna
45   1 |       śmierci wybuchów;~Bo serce we mnie drży i mdleć zaczyna,~
46   1 |       zapiekłe... Zaczem~Uderzył we mnie jęk i łkanie ziemi -~
47   1 |      struny.~ ~A idąc onym polem we mgłach sinem,~Pod las my
48   1 |     gdyśmy weszli w las, uderzył we mnie~Płacz bardzo rzewny
49   1 |  czerwoną.~ ~Więc strach uderzył we mnie, jak błysk gromu,~I
50   1 |   okropne widzenia~Głosem wołały we mnie - zapomnienia.~. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ~
51   1 |     wniebogłosy.~ ~Bo już ustało we mnie człowieczeństwo~I jużem
52   1 |        kościół oniemiony,~Jakoby we mgle i w chmurach zawisnął,~
53   1 |   zadumam się smutnie,~Dusza się we mnie staje bardzo sroga...~