Part

 1 Now |            nie zaduszki. Już takie ludzie tam żyją, co wszystko inaczej
 2 Now |          nim rozmiłowała, choć tam ludzie powiadali, że i nie było
 3 Now |            że tam mór kiedyś był i ludzie się od nagłej śmierci krzyżem
 4 Now |    dorzucił. Taki już tam obrządek ludzie mają. Aż też przyszły Zaduszki,
 5 Now |        patrzę, kopiec okrutny. Tak ludzie do niej. Powiadają, że Ustimowa
 6 Now |    krzesiwko krzesze. Tak go zaraz ludzie obstąpili dokolusieńka,
 7 Now |           bok jakby krwawiący... A ludzie też czapki pozdejmowali,
 8 Now |           synowska. Rozstąpili się ludzie, ten i ów szepce: "maty" -
 9 Now |            krzyk; odciągnęli ją ta ludzie, zaczęli wodą z rowu lać,
10 Now |           boru poszedł... Tak zara ludzie powiadali, że to on grzech
11 Now |          jest, jak tam z książkami ludzie idą... Nu, una i u wielmożnego
12 Now | dobrodziejowi wiadomo jest, że się ludzie do tańca, do wesołości zejdą
13 Now |         rozejdą, i nic. Ale jak te ludzie do smutku się zejdą, tak
14 Now |           mowę od wszystkie głupie ludzie. Jakby Żydowi pieniądz za
15 Now |   zapomniałość na to, co wszystkie ludzie od jednego Boga stworzone
16 Now |             ani mądrości. to po co ludzie będą na ten słup liźć? Jak
17 Now |       krzyczeć. A tylko te wysokie ludzie, te na górze stojące, widzieć
18 Now |           jak po te kładkę przejdą ludzie z te niedobre czasy do te
19 Now |        będzie wiedział. co wszyscy ludzie dzieci są od jednego Ojca
20 Now |          jednego Ojca i co wszyscy ludzie kochać się mają jak te bracia...~
21 Now |      stawały się ostre, kłujące.~- Ludzie powiadają... - bąknął tym
22 Now |       głowę postawił jak kozieł.~- Ludzie?... Ludzie powiadają? -
23 Now |           jak kozieł.~- Ludzie?... Ludzie powiadają? - pytał głosem
24 Now |          wyższe wpadającym tony. - Ludzie?...~I za każdym wymówionym
25 Now |     dobrodziej się myli - rzekł. - Ludzie tego nie powiadają. To powiada
26 Now |           przyszło, coby się w nim ludzie gryźli jak psy. O to może
27 Now |           sprawiedliwość, coby się ludzie Boga bali!... Nu, ja tego
28 Now |          obraz... Nu, to uny i nie ludzie są. To uny całkiem dzikie
29 Now |            bestie są- A jak uny są ludzie, jak uny są chrześcijany,
30 Now |            stołki. Rozlatywali się ludzie, myśleli, że ,,sztuki";
31 Now |            piekielną wrzawą, że aż ludzie wybiegali z oficyny.~Po
32 Now |               Przypatrzta się. moi ludzie - mówiła stojąc we drzwiach
33 Now |          to o furmankę - kiedy się ludzie rozeszli na zydlu u łóżka
34 Now |         Nasza droga, siara szkapa!~Ludzie oglądali się, za nami. Dziwnym
35 Now |        tylko; sierotą bowiem byt i ludzie go tak ot przygarnęli, z
36 Obra|       będzie! Bo tam same porządne ludzie siedzą i już! Wie pan strażnik?~
37 Obra|          stolika leżący.~Tymczasem ludzie przed kancelarię przychodzą,
38 Obra|        chustka nie pójdą na marne.~Ludzie patrzą na starego i gawędzą
39 Obra|       Czuje wszakże, iż wszyscy ci ludzie na niego patrzą, że gmina
40 Obra|           cień na wszystkie czoła. Ludzie bokami patrzą, jakby nie
41 Obra|          to jakby znalazł.~Sarkają ludzie, że cenę innym psuje. A
42 Obra|     kleszcze.~- Oj! ratujcie mnie, ludzie, ratujcie!... Oj, pani moja
43 Obra|            przychodził, adyć go tu ludzie widzieli, adyciem go tu
44 Wier|            kipiała.~Przed nim szli ludzie... Myślące oblicza~Siła
45 Wier|        płacze i chora?...~Czemu to ludzie w przednówek tak bledną~
46 Wier|            blaskach i kamieni,~Gdy ludzie głodni, nędzni, opuszczeni,~
47   1 |            do syna...~Puśćcież ją, ludzie! Niech rwie siwe włosy,~
48   1 |       czołach, pałasze przy nodze,~Ludzie w kurzawie, a konie w pian
49   1 |         hańbą spalę...~Nie! To nie ludzie byli! To - szakale!~ ~Lecz
50   1 |           nie były szakale... To - ludzie!~ ~Cisi i szybcy, z worami
51   1 |    skonaniem~Tak, jako o tym mówią ludzie starzy,~Niechaj mi uszy