Part

 1 Rota|        damy pogrześć mowy!~Polski my naród, polski lud,~Królewski
 2 Now |        nie ze wszystkim... To jak my na owo Wołynie z nieboszczką
 3 Now |      łaski pani, tak było, że jak my tam z nieboszczką panią
 4 Now |           A cóż matka?~- Matce to my ta nijakiego orędzia nie
 5 Now |         Pieniądze tylko leżą, tak my po pieniądze liziem. Ale
 6 Now |           smętnie rzekł:~- To już my go nie nazywali Mendel,
 7 Now |           nazywali Mendel, to już my go nazwali Jakub.~- Kubuś,
 8 Now |         odpowiedzieć nie mogła.~- My tam kołdry, proszę ojca.
 9 Now |       chcemy! - krzyknął Felek. - My się tylko o tę kołdrę co
10 Now |         po izbie świstał, i zaraz my się rozśmieli. Stałem już
11 Now |         na Ordynackie.~Na głowach my z nimi paradowali samym
12 Now |      przykrzy mi się, czy co? Czy my to tylko na zdrowe czasy
13 Now |       siedział, taki delikacik! A my z Felkiem piguły ze śniegu
14 Now |        piersiach coś rwało. Zaraz my we trzech obstąpili ojca,
15 Now |          się już w piecu ogień, a my popijaliśmy~kolejno wodziankę
16 Now |     Piotrusia podać do~łóżka, a i my stanęliśmy w pobliżu.~Zrazu
17 Now |           Bielany? Pamiętasz, jak my się to poznali? Jakem ci
18 Now |          przecie było na Woli, co my tam ze szwagrem poszli,
19 Now |   zapowiedzie dał. W Czerniakowie my byli z nieboszczką matką...~-
20 Now |          po głowie, podczas kiedy my obaj dusiliśmy się od śmiechu
21 Now |         głośniej jeszcze.~I zaraz my wylecieli do sieni, bo nas
22 Now |         Szkapa należała do nas, a my do niej: ani my od niej
23 Now |         do nas, a my do niej: ani my od niej ani ona od nas nić
24 Now |        woda zimna była jak lód, a my już zawijamy porcięta i
25 Now |          do domu, szkapa naprzód, my za nią, mokrzy, ociekający
26 Now |           oczach stanęły. Za czym my się oba za czupryny chwycili
27 Now |           sobą zabierze, jakie to my tam zobaczymy wieże, jaki
28 Now |         Łukasz. Szkapa ruszyła, a my przy niej kłusem.~Na rogu
29 Now | naszelniki... jaki ci kantar...~I my znów dalej chórem:~- Szkapa!
30 Now |           nas ojciec surowo, więc my poklękli z Felkiem, trzymając
31 Now |    potajnika i na woły ciężko. To my wtedy ostatni chleb jedli!~
32 Obra|          deputatów u progu.~- Tak my przyszli prosić i dopraszać
33 Obra|      Pokłonił się Wiewióra. - Już my go tam tak oporządzim, coby
34 Obra|      odechciało na drugi raz. Już my go...~Nie skończył. Pan
35 Obra|        właśnie po obiedzie.~- Ale my chcieli zobaczyć księgę.
36 Obra|         ją do nas przywieźli, tak my ją zamknęli pod czternasty...
37 Obra|       pani...~- Wiem, wiem.~- Jak my ją pod czternasty zamknęli,
38 Obra|           kotlarz Kissling. - Toć my go co dzień widzimy. Stary
39 Obra|            Oho! Nie ma biedy! Już my go napędzimy! - mówi Kägi
40 Obra|      głodna była, może z biedy... My już i tak mamy, co nasze,
41 Obra|     Pracować, to ona nie pracuje, my już tam nie do tego.~- Coś
42 Wier|     epopeją...~I może wtedy nawet my, my sami,~Wśród narodowych
43 Wier|            I może wtedy nawet my, my sami,~Wśród narodowych skarbów
44 Wier|              I nie mieszkają, jak my, w piwnicy?~I widzą het...
45 Dzie|         Hu1 Ha! Nasza zima zła!~A my jej się nie boimy,~Dalej
46   1 |                             A już my wtenczas byli wśród zieleni~
47   1 |          we mgłach sinem,~Pod las my przyszli i pod wielkie drzewa,~
48   1 |         ciało pod ciałem.~ ~A nim my przeszli te pierwsze okopy~
49   1 |     ciemną zachodu głębinę.~I tak my doszli na próg tego dwora,~
50   1 |          stały karabiny.~ ~Zaczem my na próg weszli...~Wielka