Part

 1 Now |      obierając wielkie, przemarzło nieco kapuściane głowy. Ręce jej,
 2 Now |          że Mikołajka nie dosłyszy nieco.~Rzuciła ramionami.~- A
 3 Now |           którego na wiosnę wynika nieco bladej zieloności. On, może
 4 Now |         sucha, żylasta, a dziś już nieco drżąca ręka dociska drewnianą
 5 Now |            ma na sobie wytarty już nieco, ale jeszcze piękny żupan
 6 Now |            wykipiała. Pochylił się nieco ku zegarmistrzowi i głęboko
 7 Now |   przymileniem.~Zegarmistrz, zbity nieco z tropu poprzednimi wywodami
 8 Now |          zaczął.~Matka ożywiła się nieco słuchając, kazała sobie
 9 Now |          ma być? - rzekł porywczym nieco głosem. - Ślepa, to ślepa!
10 Now |         żałosnym piskiem, rwać się nieco ku sądowej bramie. Nie biegł
11 Now |     policzków, spojrzenie osowiałe nieco. Mówił głosem przyciężkim.
12 Now |            z cicha, machnął ręką i nieco ciężko opuścił się na fotel.~
13 Now |       rzekł bezbarwnym, obojętnym. nieco rozwlekłym głosem:~- Zadanie
14 Now |        funt masła cały albo więcej nieco.~Co jest wszakże rzeczą
15 Now |          tej mowy głowę sprostował nieco i z góry na słuchaczy spojrzał.
16 Now |     policzki mieli śniade, zapadłe nieco, miny nastraszone i ciekawe.~
17 Now |        uśmiechu i rzekł obojętnym, nieco drżącym głosem:~- Wysoki
18 Now |        głęboko wrębione i cofnięte nieco, lekko garbaty nos o cienkich,
19 Now |         jego był metaliczny, suchy nieco; wymowa dobitna, mocno akcentowana.
20 Now | samorzutniejsze już się otrząsnęły nieco.~Ale pan Hieronim, który
21 Obra|       pałającym patrzył w otwartą, nieco widną z jednego kąta w ogródku
22 Obra|       chwili więzień był pochylony nieco ku sztachetom; szeroko rozwarte
23 Obra|       leżał siwy kubrak pod murem, nieco dalej leżała czapka.~Nie
24 Obra|        jakby do kąsania, na ustach nieco krwawej piany. Filip dopadł
25 Obra|           oczy jego uspokajają się nieco, wolniej oddycha, glos ma
26 Obra|            wolno ci zabawić dłużej nieco, gdzie dostajesz parę kwiatków
27 Obra|    kredensu aresztant z podrosłymi nieco włosami i w cywilnym ubraniu
28 Obra|          przede mną, zatrzymał się nieco, obejrzał, zażył tabaki
29 Obra|        pani - mówił zniżywszy głos nieco -jak była ta wojna, niby
30 Obra|        obiadu nie je, poniosła się nieco na łokciach i odwróciwszy
31 Obra|           wielmożny", głowę uniósł nieco i spod brwi nasuniętych
32 Obra| widowiskiem, usypiał; głowa mu też nieco z karku zwisła, co go uczyniło
33 Obra|       Onufra na kolana wyszedł był nieco z "frontu", znów się wyprężył
34 Obra|       chorował, tylko tak sobie co nieco do głowy dopuszczał, po
35 Obra|         jesienne słońce złocić już nieco zaczęło.~Sam gmach, prosty,
36 Obra| przyciasnym kołnierzykiem a pełną, nieco nabrzmiałą szyją - no, moi
37 Obra|       zapanowywa szmer głośniejszy nieco.~- To kandydat?... Na miłosierdzie
38 Obra|         Kuntz Wunderli, popchnięty nieco z tyłu przez woźnego, wydobywa
39 Obra|    postępuje krok naprzód, podnosi nieco głowę, prostuje grzbiet
40 Obra|   zmartwiała twarz starego nabiera nieco życia. Na łysej jego czaszce
41 Obra|    siedmdziesiąt cztery. To ożywia nieco interesowanych.~- Nietęgi
42 Obra|     podnosi głowę i patrzy.~Z boku nieco, bliżej drzwi, poza ramionami
43 Obra|              zagaja przemilczawszy nieco - a więc utrzymuje się ostatnia
44 Obra|       szeregu, a wysoka, koścista, nieco pochylona postać posuwa
45 Obra|            powiem nawet - banalnym nieco.~Tam był świat cały sam
46 Obra|        krajanych kapot, podszytych nieco za stan miękkim, lnianym
47 Obra|         zgęstła. Puszczono dopiero nieco światła z "numeru" i wtedy
48 Obra|        rzekłam, chcąc ją rozbudzić nieco.~- W Sybir idę... - powtórzyła
49   1 |              VII~ ~A gdyśmy zeszli nieco, rzekła pani:~- Oto jest