Part

 1 Now |        się nie rzuci na drogę, co nią matka odeszła, jak nie zacznie
 2 Now |     zgubił, i nie śmiał wracać po nią.~Fala gniewu uderzyła staremu
 3 Now |           podniósłszy rękę trząsł nią, jakby się od natrętnego
 4 Now |            Wzniósł rękę i machnął nią wzgardliwie.~- Niech pan
 5 Now |         Natychmiast zaczęliśmy na nią chuchać, ale była zdechła.~
 6 Now |     chusta; ciężkie kaszle też na nią przychodziły coraz częściej,
 7 Now |          matce, ognie uderzyły na nią.~- Nic, to nie! - zawołała
 8 Now |            Matka spała. Często na nią teraz przychodził sen taki,
 9 Now |      trzymając. Brnęliśmy tedy po nią i za ogon ku brzegowi ciągnęli,
10 Now |       domu, szkapa naprzód, my za nią, mokrzy, ociekający wodą
11 Now |           matce:~- Tera ci się za nią siaki taki grosina weźmie;
12 Now |      sieczki ujmuję, to kto co za nią da? Cóż. Anulka! Jak se
13 Now |         wołał Piotruś wpatrzony w nią z zachwytem, gdy zanurzała
14 Now |       jeść. chociaż dzielić się z nią nie było czym. bo nam samym
15 Now |           kobietę, kiedy chora. Z nią coraz gorzej i musi być
16 Now |        przestąpiła wlokące się za nią postronki.~- He!... He!...
17 Now |         teraz. I teraz, kiedym na nią patrzył, zdawało mi się.
18 Now |           Od świec tych padała na nią żółtość przeźroczysta, która
19 Now |    gwałtem gramolić się chciał na nią.~- Stęskniła się bez nas
20 Now |            choć stary, prosto pod nią stał; a jednak ojca tak
21 Now |       którego zainteresowanie się nią publiczności szybko opadać
22 Now |  bezcielesny duch prawa tchnął na nią i tchem tym wypełnił wszystkie
23 Obra|            w trzecim rzuca się na nią jakiś cień zielonkowaty,
24 Obra|           cerą więźnia i zwykle z nią chodzi w parze. Bywają wszakże
25 Obra|       zapytasz o co, odpowiada za nią sam "wielmożny", który też
26 Obra|      stosować się mogły; mówiąc z nią, o jej tylko los się troskasz,
27 Obra|           tylko los się troskasz, nią tylko jesteś zajęty, jej
28 Obra|          Dzika i Dzika. Tak tu na nią wołają.~- Cóż to aresztantka?~-
29 Obra|        przy tym... To znów jak na nią przypadło, to się cięgiem
30 Obra|         mam chodzić? Ino że się z nią nijakiego rozmówienia nie
31 Obra|           i składna.~Patrzyłam na nią z niezmiernym współczuciem.
32 Obra|          opuszcza głowę i trzęsie nią w milczeniu. Potem ściska
33 Obra|     podejrzywał, nikt nie pytał o nią. Rozdrażnienie woźnego jest
34 Obra|      dobrowolnie, żeby siedzieć z nią razem. Przywiązanie to wszakże
35 Obra|         też tam leżała, i pcham w nią, co się mieści; niosę raz
36 Obra|       przyrodzone jakby. Co się z nią stało - nie wiem, ale jest
37 Obra|          wszystkie oczy patrzą na nią z uwielbieniem, a Helena
38 Obra|   drewnianą łyżkę do ręki prasuje nią gors, naciskając palcem
39 Obra|          od innych, że stoi przed nią budka, a żołnierz z karabinem
40 Obra|      grubą, płócienną płachtą, na nią idzie stary, z wybrakowanych
41 Obra|  szesnaście.~Patrzałam jeszcze na nią, kiedy mnie z głośnym płaczem
42 Obra|   kochanka swego i rywalizującą z nią o względy jego macochę;
43 Obra|    placyku otoczonym drzewami. Za nią wytoczył się wóz, na którym
44   1 |        taką była.~Więc patrząc na nią strwożyłem się w sobie~I
45   1 |         ona, widząc, że tak przed nią stoję,~Dłoń, jak mgła, lekką
46   1 |           niej - blednę.~A gdym w nią patrzał jak w święte obrazy,~
47   1 |           ziemi.~ ~Ja, patrząc na nią taką zadumaną,~Nie śmiałem
48   1 |          na zgliszczów kupy,~A za nią było świeże bojowisko,~Dokąd
49   1 | hospodynem...~A on też patrzał na nią licem sinem.~ ~A wtem z