Part

 1 Now |         trzęsło, ale że głosu nic z siebie nie puścił. taką ambicję
 2 Now |              ani tego obleczenia na siebie nie brał... Obdarł się,
 3 Now |          zapomniał i czy to sam dla siebie, czy dla uciechy dziecka
 4 Now |           zapłacił?~Wyciągnął przed siebie obie spracowane, wyschłe
 5 Now |            się bokiem i spojrzał za siebie w okno.~- Mój panie Mendel! -
 6 Now |            Nu, tak jedni zaczęli do siebie ciągnąć, a drudzy mów do
 7 Now |            ciągnąć, a drudzy mów do siebie, i tak się już dalej rwało.
 8 Now |         ciągnął dalej odsunąwszy od siebie chłopca na środek izby na
 9 Now |            bracia...~Przyciągnął do siebie na powrót chłopca, a objąwszy
10 Now |             niezmierną odległość od siebie, małe bure oczy sypały iskry
11 Now |           miał jak gdyby cofnięty w siebie, dolną wargę obwisłą, ucho
12 Now |            a Piotrusia tośmy między siebie wzięli. Zrazu zdawało mi
13 Now |            też i odwróciwszy się od siebie spaliśmy wybornie do samego
14 Now |          krówkę z podkurczonymi pod siebie nóżkami i wyszczerbionym
15 Now |           lżej człowiekowi, że go z siebie zrzucił!~A gdy matka jęknęła
16 Now |            śniegu robili i walili w siebie na rozgrzewkę.~Jakoś się
17 Now |         kluger Bub - szepnął sam do siebie.~Nareszcie doliczyli się
18 Now |            go sklepikarka pojęła do siebie, a i nam po bułce dała.~-
19 Now |       wrzasnął Felek i porwawszy na siebie katankę, ku schodom suteryny
20 Now |     przysiadał i wkuliwszy ogon pod siebie, z najwyższym niepokojem
21 Now |             gorzkich drwin z samego siebie.~Niepoczesna to była figura:
22 Now |         niespokojnie obziera się za siebie.~Nic mu wszakże me grozi
23 Now |       mdłość wielką i wciągnąwszy w siebie brzuszynę zawściąga pojaska,
24 Now |             inkwirent papiery przed siebie z lekkim pochyleniem głowy
25 Now |      kiedykolwiek te tak dalekie od siebie, tak różne i tak wielką
26 Obra|          strzała wciąż prosto przed siebie. To go zgubiło.~Okrzyki
27 Obra|             patrzył osłupiały przed siebie.~- Diabli go wiedzieli! -
28 Obra|           kolanach, łokcie w tył za siebie wysunął, a trzymając w obu
29 Obra|           jeszcze brzuch wciągnął w siebie, szerokie piersi wystawił,
30 Obra|         podniósł wzrok błędny przed siebie.~Nikt wszakże nie zważał
31 Obra|         wziął go teraz wielmożny do siebie, do kredensu...~
32 Obra|         kandydat? Któż to-weźmie do siebie takiego trupa? Co za pomoc
33 Obra|            z panów chce go wziąć do siebie? Niejedną posługę mieć można
34 Obra|     drżącymi rękami przełożyć przez siebie parcianą szleję. Z drugiej
35 Obra|         istoty w najwłaściwszym dla siebie położeniu będące i przynoszące
36 Obra|     przesyłała parę skarpetek przez siebie zrobionych, jako odpowiedź
37 Obra|          nie przemówiłyśmy nigdy do siebie.~Najmłodszymi z uwięzionych
38 Obra|          już, niewiele starszego od siebie. We dwoje biegali kraść
39 Obra|       drepcząc z wyciągniętym przed siebie wielkim kluczem, więzienie
40 Obra| najrozkoszniejsze miejsce pobytu, a siebie za kogoś bardzo zbliżonego
41 Obra|           więzienie za menażerię, a siebie za poskromiciela dzikich
42 Obra|           szwalnia, którą trzyma na siebie prywatna przedsiębiorczym,
43 Obra|            może znaleźć nic godnego siebie. Był to subiekt niezmiernie
44 Obra|            religii dla nich, sam na siebie wziął godziny matematyki,
45 Wier|           na drzwi zamknięte, przed siebie.~ ~O, pochwalony! O. błogosławiony~
46   1 |           się w tyle~Ani obrócić za siebie powieki;~I tylko jeden na
47   1 |              Dozwól, a puść mnie od siebie.~ ~Albowiem cięższe to jest,