Part

 1 Now |                Słuchaj, ty! - przemówił wreszcie, stając przed chłopcem,
 2 Now |          nabierały blasku. Rozśmiał się wreszcie szczęśliwym, cichym śmiechem,
 3 Now |                 Panie Mendel! - burknął wreszcie - wyleżże pan już raz z
 4 Now |                 Cóż chłopaki? - zapytał wreszcie - obejdziecie się bez poduszki
 5 Now |            nieżywa.~- Filip! - szepnęła wreszcie z wyrzutem. - Co ty?...
 6 Now |                dnie zawiniątko. Sięgnął wreszcie po nie, harmonijkę wyjął
 7 Now |              świadków ze sfer wyższych, wreszcie przybycie pięknej pani Lunia,
 8 Now |             potem raz jeszcze prawej, a wreszcie obu rąk razem.~Już po tym
 9 Now |        przykrótkich rękawach. Opiera je wreszcie o pulpit i podnosi czoło,
10 Now |                staje drogi, rad, że się wreszcie dokładnie dał zrozumieć.~
11 Now |      obciążającą cechę rabunku; inaczej wreszcie zapatruje się kodeks na
12 Obra|               nie przybywał. Zaczłapały wreszcie jakieś ciężkie kroki, a
13 Obra|              skrzyni i skrzyni od wożą, wreszcie wpiły się z jakąś dziką
14 Obra|                  Tam do licha - zawołał wreszcie pan nadzorca zapomniawszy
15 Obra|                 wiedzieli! - wykrzyknął wreszcie rzucając się w fotel i nie
16 Obra|               udaje, że czyta. Wychodzą wreszcie, aby powrócić jutro, pojutrze,
17 Obra|                kancelarii- Zapytuje się wreszcie, czy całe więzienie chcesz
18 Obra|                wymaga potrzeba. Wybiega wreszcie, nie przerywając rozmowy
19 Obra| najwidoczniejszym miejscu. Zatrzymujesz wreszcie wzrok na czarnym krucyfiksie
20 Obra|              gdzie się dają "widzenia", wreszcie spoglądasz na pokryte grubą
21 Obra|              Zbliżasz się, przyglądasz, wreszcie, chcąc mieć wyobrażenie
22 Obra|            ręczne postępują wzorowo, że wreszcie co do moralności więźniów
23 Obra|              wylot spojrzeniem. Wchodzi wreszcie strażnik i w milczeniu staje
24 Obra|                cebra. To obiad. Stajesz wreszcie na górnym korytarzu w oddziale,
25 Obra|                 i trącają się łokciami. Wreszcie jedna z nich całuje cię
26 Obra|             chorych - zdrowi już jedli, wreszcie wychodzisz do ogródka, w
27 Obra|                 wszystkich.~Żegnasz się wreszcie, gospodarz ściska twoje
28 Obra|                 na flaki.~Aż zdarzy się wreszcie, że go odwołaj na drugi
29 Obra|                 tejże władzy konieczny; wreszcie bagatelizowała, że tak powiem,
30 Obra|               głos chrypiał. Począł się wreszcie Onufer na kolanach ku fotelowi
31 Obra|               tam taki Osmólec! - rzekł wreszcie. - Takiemu Osmólcowi biedy
32 Obra|             dopomóc nogom przez próg, a wreszcie grzbiet w pałąk zgięty.
33 Obra|               jopy czy własna?~Usłyszał wreszcie. Miesza się, spogląda po
34 Obra|        piersiach.~- Cofam słowo! - woła wreszcie. - Nie mogę brać tak mało!~-
35 Obra|               do niektórych warsztatów, wreszcie do mieszkania inspektora.
36 Obra|               pobyty, dozory, więzienia wreszcie, były dla nich niemal normalnymi
37 Obra|            śmiało w oczy patrzy. Upływa wreszcie termin ciemnej, a zakochany
38 Obra|             siedziało w więzieniu, albo wreszcie oboje razem. Poszedł raz
39 Obra|           naszemu na wszelki sposób, aż wreszcie wszystko było skończone,
40 Obra|           odezwało stłumione łkanie, aż wreszcie buchnął taki płacz, taki
41 Obra|              spróbowała się uśmiechnąć, wreszcie zaczęła płakać i powlokła
42 Obra|                 ośmiu funtów. Zwyczajne wreszcie kajdany od dwu do czterech
43 Obra|              zupełnie. Wyprowadzono ich wreszcie. Mężczyzn było ze trzydziestu
44 Wier|               nie śmią, że są głodni!~ ~Wreszcie z tapczana nie podniósł
45 Wier|          doczeka, to wzmocni go słońce.~Wreszcie oświadczył, że mróz - trzaskający!~