Part

 1 Now |       duszą, wyciągali, to się tam człowiek różnych rzeczy napatrzył!
 2 Now |      rosnął. To jak na on cmentarz człowiek zajdzie, a po onych przykładzinach
 3 Now |         też znają tu wszyscy. Obcy człowiek rzadko zajrzy; każdy jakby~
 4 Now |        rzęsami przysłonił.~- Mądry człowiek, choćby w garści dwa kamienie
 5 Now |           to jest Gdański? To taki człowiek albo taka rzecz, co z Gdańska
 6 Now |        chłopiec, coby z to dziecko człowiek był, coby nikt na niego
 7 Now |         kredowobiałą. Wyglądał jak człowiek trafiony postrzałem. Chwilka
 8 Now |         dodał po chwili -jak sobie człowiek tak wszystko jedno po drugim
 9 Now |         odchodzi, na plecach by to człowiek rozniósł, a tu na każdy
10 Now |            tabakę z wolna zażywał- Człowiek to był już stary, wysoki
11 Now |            oczami leżała - no, toć człowiek nie kamień, toć już tak
12 Now |          ukarany to często ocalony człowiek, ale za późno jest sięgać
13 Now |          Jako łagodny. dobroduszny człowiek nie lubił on tych wszystkich
14 Obra|           wszyscy się upodabniają. Człowiek przestaje istnieć jako indywiduum,
15 Obra|            Genezy opiewających, iż człowiek ulepiony został z gliny
16 Obra|         miało przewidzieć? Przecie człowiek nie pijany, jak Boga kocham,
17 Obra|         pasji pan nadzorca. - A to człowiek nawet spokojnie odetchnąć
18 Obra| rozmówienia nie ma- Jak tam nieraz człowiek wejdzie, a odezwie się ot
19 Obra|              mówił dalej Osmólec - człowiek trzeci raz już tu, Chwalić
20 Obra|        rżnął! Niestrzymane rzeczy! Człowiek, jak się układzie, toby
21 Obra|            za nim pałki nie nosił! Człowiek, chwalić Boga, swój wyrok
22 Obra|            stękał jak ciężko chory człowiek.~Osmólec przechodząc koło
23 Obra|             więc jest we wszystkim człowiek znający. Ano wziął go teraz
24 Obra|        gminy. Miły Boże, po co się człowiek ma śpieszyć. Czas i tak
25 Obra|     balasków miejsca sobie szukał. Człowiek może się namyśleć i w ostatniej
26 Obra|        panowie, zęby kandydata? To człowiek silny jeszcze!~- I cóż tam
27 Obra|          by z nich zrobił to samo. Człowiek się tak jak każda rzecz
28 Obra|           udziela się wszystkim.~- Człowiek ma miłosierdzie - woła Tödi
29 Obra|          pewnym rodzajem respektu. Człowiek jest silny, tęgi, ma spojrzenie
30 Obra|            to już nieszczęście, że człowiek zawsze ,,popaść" w coś musi.
31 Obra|            ja męża, ni ja dziecka, człowiek sam jeden, jak ten palec...
32 Obra| dwadzieścia siedm lat tu siedzę. I człowiek przywykł, i człowieka znają,
33 Obra|     wszędzie - w złym i w dobrym - człowiek, tu widnieje - prawo.~Sam
34 Obra|          murów zrobił p. nadzorca, człowiek obdarzony niezwykłym zmysłem
35 Obra|     najpiękniejszych zasług, jakie człowiek, na tym stanowisku stojący,
36 Obra|       przyzwoitej powierzchowności człowiek, także więzień, ma nad nimi
37 Wier|          Przyzwał lekarza. Lekarz, człowiek młody,~Oświadczył, że tu
38 Wier|            w piersi okrzykiem: Tyś człowiek!~Ach, ileż takich mogił
39 Wier|       takie ci żyta,~Ze się w nich człowiek schowa!~A grusza na nie
40 Wier|           I na tej bożej ziemi,~Że człowiek nie wie, na co ma pierwej~
41   1 |            patrząc na powietrze,~- Człowiek tam jeden - rzekła - nędzny
42   1 |    człowieka jednego na sznurze.~A człowiek miotał się i pianą broczył,~
43   1 |          przeraźliwie ciche: koń i człowiek.~ ~Dalej pięć było, dalej
44   1 |  niepocieszone?~Bo są godziny, gdy człowiek z aniołem~Tak się porówna