Part

 1 Rota|           zniemczył wróg...~- Tak nam dopomóż Bóg!~ ~Do krwi ostatniej
 2 Rota|    Krzyżacka zawierucha.~Twierdzą nam będzie każdy próg...~- Tak
 3 Rota|        będzie każdy próg...~- Tak nam dopomóż Bóg!~ ~Nie będzie
 4 Rota|           Nie będzie Niemiec pluł nam w twarz~Ni dzieci nam germanił.~
 5 Rota|        pluł nam w twarz~Ni dzieci nam germanił.~Orężny wstanie
 6 Rota|          hufiec nasz,~Duch będzie nam hetmanił,~Pójdziem, gdy
 7 Rota|        zabrzmi złoty róg...~- Tak nam dopomóż Bóg!~ ~ ~
 8 Now |          oczach Felka. Prawda! Co nam po łóżku? Piotrusia tylko
 9 Now |            Felek znów na mnie, aż nam ją .,handel" z rąk wyrwał,
10 Now |       siennika nawet.~Zaimponował nam. Sypianie takie nie było
11 Now |       ziemniaki dojeść mogli, tak nam pilno było na siennik, któryśmy
12 Now |          swoją pościel. Zaraz też nam się placu więcej zrobiło,
13 Now |          zapamiętać mogę, odkryło nam nowe widoki; przykucnęliśmy
14 Now |          napędzić do kaszy, którą nam zgotował na obiad i której
15 Now |           stołkach, trzygroszniak nam dał, żebyśmy sobie poszli.~
16 Now |         żebyśmy sobie poszli.~Tak nam ta wyprawa zasmakowała,
17 Now |     oburzenia ręce trzęsły, kiedy nam w chwilę potem chleb na
18 Now |         do sieni w klasy grać, bo nam się dłużyło jakoś. Druga
19 Now |          gdyby do tańca same nogi nam podrygiwały. Potem jakby
20 Now |     bardzo. Z daleka już rżała ku nam i przyśpieszała kroku, strzygąc
21 Now |           pisnął nawet.~Zaraz też nam się po tej dzierce lżej
22 Now |        miał i o byle co do czubów nam sięgał, ale żeśmy się tam
23 Now |      stajence.~Od kiedy zagroziła nam możność utracenia szkapy,
24 Now |       utracenia szkapy, stała się nam ona podwójnie drogą. Rozrzewniało
25 Now |           z nią nie było czym. bo nam samym jakoś się coraz szczupłej
26 Now |           w same zęby świeciło tu nam przez drzwi na ścieżaj otwarte,
27 Now |           bez szkapy okrutnie się nam widziało smutno, a co który
28 Now |         myła, czesała; opowiadała nam wtedy, jak to ona ozdrowieje,
29 Now |         ust przykłada, przykazuje nam cicho być - i słucha. Aż
30 Now |     głowami kiwać, wzdychać, a że nam ojciec tego dnia kaszy nie
31 Now | sklepikarka pojęła do siebie, a i nam po bułce dała.~- A to ci
32 Now |          że zimne miała ręce, gdy nam je ojciec pocałować kazał.
33 Now |         pod maglą w sionce, gdzie nam ojciec siennik zaciągnąć
34 Now |        grzywe palcami czesać. Ani nam w myśli postało, po co ta
35 Now |     trumnę pokropiwszy, z czego i nam się coś niecoś poświęcenia
36 Now |           że ten dzieciak chorobę nam tu jaką przyniósł...jaką
37 Obra|          się sądzić. Wszystkim on nam wstydu zadał i wszystkich
38 Obra|          wyroków. bo może już się nam pokończyły...~- Idźcie do
39   1 |           wiedzie ta droga.~I tak nam wzeszło pierwsze owe rano~
40   1 |           świeże bojowisko,~Dokąd nam drogę wskazały dwa trupy,~
41   1 |           pogwałcone mury~Przeciw nam w bramy zdawały się cisnąć,~