Part

 1 Now |             urwała się ona matka od swego Cygana i przyleciała do
 2 Now |         stary Mendel zabiera się do swego warsztatu. Choć chłopak
 3 Now |       przerywa przy nich bowiem ani swego żarliwego szeptu, ani kołysania
 4 Now |     pantofli, powraca na palcach do swego warsztatu.~W piątek przed
 5 Now |         mięsistym nosem.~- A smutku swego, swego kłopotu pan dobrodziej
 6 Now |            nosem.~- A smutku swego, swego kłopotu pan dobrodziej ma?~
 7 Now |          dobrodziej na tańce bywa i swego smutku też ma, to panu dobrodziejowi
 8 Now |        coraz silniej tuląc malca do swego boku.~- Nu, ja nie tylko
 9 Now |            w to miasto ma grób ojca swego i matki swojej- i żony swojej,
10 Now |         wysoko wzniesioną, tuląc do swego boku małego gimnazistę w
11 Now |             uszanowaniem dla urzędu swego rozganiał, przysiadł, zgarbił
12 Now | przydrożkach chwytał; do stadka zaś swego tak przywykł, że je uważał
13 Obra|             Zwlókł się nareszcie ze swego tapczana i pochylony, zestarzały,
14 Obra|              rzucił mi też z fotela swego kilka szybkich, ukośnych,
15 Obra|         zadał, znać było, że wyrazu swego nie zmieniła, go miała przedtem
16 Obra|       skarży, hu! hu! hu! A ja ojca swego i wielmożnego opiekuna,
17 Obra|             opiekuna, i dobrodzieja swego nie będę o lada co turbował,
18 Obra|          poniewierany, mimo to pana swego się trzyma. Ci, którzy na
19 Obra|           tam został przez opiekuna swego, a zarazem powinowatego
20 Obra|          zostało, Julek do opiekuna swego od rana jak zwykle w święto
21 Obra|              gdy jednak dręczyciela swego uśpionym zobaczył, złość
22 Obra|           raz, nie dwa jeszcze taki swego nie przeje, a już go śmierć
23 Obra|             obie dłonie na pulpicie swego biurka, tak rzecze:~- Wiadomo
24 Obra|           psuł. Niech każdy pilnuje swego i już.~Przekrzywia tedy
25 Obra|     nazywały aresztantki inspektora swego. "Wielmożny idzie", "wielmożny
26 Obra|          starsza czy młodsza, miała swego wielbiciela; nawet zupełnie
27 Obra|         przy jej tapczanie siennika swego położyć nie chciała. Utrzymywały,
28 Obra|         miskę płaczącej, resztę zaś swego obiadu, z pełnym wzgardy
29 Obra|             wówczas zażądać oddania swego dziecka, które jej do więzienia
30 Obra|               która otruła kochanka swego i rywalizującą z nią o względy
31 Obra|             oddziału, opuchniętą od swego arszeniku, bez kropli krwi
32 Obra|      godziny matematyki, sekretarza swego posadził do lekcji geografii,
33 Obra|         może względem społeczeństwa swego. Gdyby tak coś podobnego
34 Obra|         usiłowała być jak najbliżej swego; straż nie broniła im tej
35 Wier|          Wolny, bo rzucić mógł dach swego domu,~Gdy się podoba...~ ~
36 Wier|     wydziedziczeni~Za społeczeństwa swego cierpią winy...~I przerażony -
37 Wier|          odwagą,~Gromadzić skarby u swego ołtarza~I stać w purpury
38   1 |       echową,~Gdybyś ty nie szła do swego zachodu~Drogą krzywd, gwałtów,
39   1 |          coście się wrócili~Do domu swego i swego początku~I którym
40   1 |             wrócili~Do domu swego i swego początku~I którym oczy zmęczone