Part

 1 Now |        tam kto przepomóc może ze swoją biedą. Ale że na każdym
 2 Now |      Podparła ręką stara zwiędłą swoja głowę i zaszeptała: "Wieczny
 3 Now |        stróż, zamiata ulicę nową swoją, czy też starą miotłą.~I
 4 Now |         Gdy stary Mendel rozpala swoją fajeczkę, jakieś ciche mruczenie
 5 Now |          Żyda. natychmiast uczni swoją przewagę.~- Powiadają... -
 6 Now |          kolana i zakołysał siwą swoją głową.~Zgarbiony byt teraz
 7 Now |         wam dziękuję, bo wy mnie swoją świętość chcieli dać, mnie
 8 Now |       Pociągnąłem tedy płaszcz w swoją stronę. Felek zrazu skurczył
 9 Now |         na ręce i zaniosła go na swoją pościel. Zaraz też nam się
10 Now |        dwa, trzy odprawił ksiądz swoją łacińską modlitwę, wspomniał
11 Now |   Porozchodziło się to, każdy za swoją biedą. Sadzono sprawę ostatnią,
12 Now |           Pan prokurator kończył swoją mowę.~Była to jedna z tych
13 Now |          chwili dopiero sam mowę swoją usłyszał, zadziwił się i
14 Now |       kończył w tej chwili rzecz swoją obrońca. - Ale pan prokurator
15 Now |         prezydujący kończąc mowę swoją zszedł do paragrafów: nie
16 Now |          którejś kapoty. Ale did swoją brzozówkę już w ręku trzymał
17 Obra| zachowują nienaruszoną odrębność swoją przez długie lata i dopiero
18 Obra|        niańka podejmując na nowo swoją jednostajną piosenkę.~-
19 Obra|  obnażonej, rudo zarosłej piersi swoją aresztancką czapkę bez daszka,
20 Obra|      kazienny hareśtant i wygodę swoją muszę mieć, bo tu na mnie
21 Obra|    Kiedym ukradł, tom ukradł, to swoja rzecz, to mi nie pierwsze!
22 Obra|        to.~Osmólec zaś tak rzecz swoją kończył:~- A pan strażnik
23 Obra|      widział, że Onufer~nad dolą swoją płacze, przynosił mu to
24 Obra|            peda - odpuść ty mnie swoją śmierć niewinną! O moje
25 Obra|           który co chwila dobywa swoją wielką srebrną cebulę konfrontując
26 Obra|     Probst w jedną stronę ciężką swoją płaską głowę, przekrzywia
27 Obra|      spyta, co kto święci, tylko swoją kozerą wali z góry jak armatnią
28 Obra|        pierwszy odsiadywały karę swoją w Serbii. Helena była już
29 Obra|        stwierdzając tym sposobem swoją siostrzaną miłość. Nie wiem,
30 Obra|          okazując jawnie wzgardę swoją, jako władza, dla tych upośledzonych
31 Obra|     oknem w rogu ławy, schylając swoją bardzo miłą i bladą twarz
32 Obra|          także do ciemnej, odbyć swoją kolej, harda, nieugięta,
33 Obra|      raczej niż usiadła i wielką swoją głowę, związaną w czerwoną
34 Obra|          tu wszystką bieliznę, i swoją, i kobiet, a do roboty tej
35 Obra|       albo konopi, a każdy snuje swoją nić szarą... Kółka warczą,
36 Obra|    podnosi oczu i schyla się nad swoją kądzielą... Inni patrzą
37 Wier|      smutną tajemnicą...~Zapłatę swoją wziął w ciżbie ostatni~I
38 Wier|         ściągnął świtkę na pierś swoją nagą,~Bo oto nagle od jednego