Part

 501 Now |         bijące w żarze skrzydełka ćmy na wpół spalonej.~Nagle słyszy,
 502 Now |              toby Pan Jezus dał, żeby na siew nie brakło...~Nie wypowiada
 503 Now |            głębokie doły obojczykowe, na brodzie i dolnej szczęce
 504 Now |             człowieka. Liczy najpierw na dnie, ale tych jest za wiele,
 505 Now |            jakoś; zaczyna tedy liczyć na niedziele, ale i to mu me
 506 Now |            raz jeszcze głośno i liczy na jarmarki. Tak, teraz dobrze!
 507 Now |               dokładnością.~- To było na dwa jarmarki przed tym,
 508 Now |              co byt ostatnim, to było na Pyłypa... Matka przedała
 509 Now |            chleb kupujesz?" Tak matka na to: "Jużcić że wesele! Jak
 510 Now |            potajnik. Koło potajnika i na woły ciężko. To my wtedy
 511 Now |            głos świadczył, że jarmark na Pyłypa dawno już był, dawno...~
 512 Now |       odwrócił oczy nie mogąc patrzeć na znędzniałe postacie chłopiąt,
 513 Now |              ów czuł wielką przykrość na widok tej bezbronności i
 514 Now |            sieroctwa, ale każda rzecz na swoim miejscu właściwa.~
 515 Now |               jednego jeszcze punktu, na którym sprawa moich klientów
 516 Now |            Ale pan prokurator patrzył na pana obrońcę niepewnym,
 517 Now |      prokuratorem był!"~Zakołysał się na fotelu w lewą i w prawą
 518 Now |        chłopcu żywym ruchem i patrzył na gęste, czerwone bąble, które
 519 Now |           kroków ku stołkowi, usiadł; na jego wysokie, łysiejące
 520 Now |     przerzucał w tej chwili głowy ani na prawe, ani na lewe ramię,
 521 Now |               głowy ani na prawe, ani na lewe ramię, tylko ją trzymał
 522 Now |          koszuliny. Benedyć, patrzący na wszystko rozważnym wzrokiem,
 523 Now |              widział, jak się łańcuch na piersiach pana prezydującego
 524 Now |        Chciałby tam iść. Chciałby iść na ten wiatr wiejący, na ten
 525 Now |             iść na ten wiatr wiejący, na ten deszcz siekający, ot
 526 Now |      koszulinie siwej, bez zaścieżki, na piersiach rozwartej. Chciałby
 527 Now |              Matka płakała, ojciec mu na odchodnym coś ze trzy razy
 528 Now |            jak się taki durny Chwedoś na przezwisko nazywa.~Rozśmiał
 529 Now |              w kożuszynę rozchełstaną na piersiach i rzucił oczyma
 530 Now |             piersiach i rzucił oczyma na prawo i na lewo, niezmiernie
 531 Now |              rzucił oczyma na prawo i na lewo, niezmiernie zadowolony
 532 Now |            ojcu twemu Tichobaj? A?...~Na chłopaka aż ognie biły z
 533 Now |               złośliwość. Zgarbił się na swoim stołku, głowę na ramię
 534 Now |            się na swoim stołku, głowę na ramię przechylił, o kolano
 535 Now |               bat’ka, hę?~Chłopak jak na komendę obrócił się ku niemu.
 536 Now |              Jasny rumieniec wybił mu na liczko; coś bliskiego, coś
 537 Now |         spojrzenia zwróciły się teraz na niego.~Był to młody jeszcze,
 538 Now |           nerwowych założył za mundur na piersiach, drugą czynił
 539 Now |               przynajmniej wskazywały na to charakterystyczne rysy
 540 Now |               kradzież.~Był to punkt, na którym stanęli mocno; i
 541 Now |      wyniosłości, z której pole walki na wskroś było widnym. Rozwinął
 542 Now |         chorągiew wiatrem obracana to na nice, to na lice, tkwiła
 543 Now |               obracana to na nice, to na lice, tkwiła po stronie
 544 Now |              oni teraz okiem patrzą i na obwinionych, i na dowód
 545 Now |            patrzą i na obwinionych, i na dowód winy. Zakrzywiony
 546 Now |             się o jednej dnia porze i na jednym miejscu.~Co było
 547 Now |          stawia, ale które ze względu na wynik dowodzenia nikogo
 548 Now |             ich od grubo działających na zmysły wrażeń rzeczywistości,
 549 Now |         bezcielesny duch prawa tchnął na nią i tchem tym wypełnił
 550 Now |        zbiorowo, która zazwyczaj nosi na sobie obciążającą cechę
 551 Now |         wreszcie zapatruje się kodeks na kradzież prostą, a inaczej
 552 Now |            kradzież prostą, a inaczej na kradzież z włamaniem. Ta
 553 Now |             gdy się zabierał do niej. Na gładkim, wysokim czole nie
 554 Now |              ten i drugi.~Pan obrońca na swoim stołku nudził się
 555 Now |             jak te wydmy piaszczyste, na których nic nie rośnie,
 556 Now |              drobna ćwiartka papieru, na której postawiono pytania.~
 557 Now |       przynajmniej wrażenie robią one na panu obrońcy, który nagle
 558 Now |           karne to jakby iść z armatą na muchy. Gdzież zaś kto słyszał
 559 Now |          sprawa została zadecydowaną.~Na sali zabrzmiał dzwonek.
 560 Now |          przysięgli wynosili werdykt.~Na pierwsze pytanie większość
 561 Now |            głosów odpowiedziała: nie.~Na drugie większość głosów
 562 Obra|           przeciągle parobek siedzący na nim w czerwonym lejbiku
 563 Obra|            sołdat stojący przed budką na warcie.~- Bra-ma!... - wrzasnął
 564 Obra|                  Zeskoczył po orczyku na ziemię. Okręcił lejce na
 565 Obra|              na ziemię. Okręcił lejce na kłonicy i pięścią jak taranem
 566 Obra|            kartofli. Zaopatrywano się na zimę i to spowodowało pewne
 567 Obra|      wypuszczonych właśnie do ogródka na popołudniową przechadzkę.
 568 Obra|            krzyżującymi się uliczkami na cztery równe prostokąty.
 569 Obra|                liście te padały cicho na zarosłe zielskiem rabaty
 570 Obra|         chodzili po dwóch, po trzech, na pięty sobie niemal następując-
 571 Obra|         zapadłe i pochylone grzbiety, na których siwe więzienne kapoty
 572 Obra|        więzienne kapoty wisiały jakby na kołkach.~Najcharakterystyczniejszą
 573 Obra|           nawet trybem wykręcania się na zawrotach drogi.~Drugoroczni
 574 Obra|         martwoty; w trzecim rzuca się na nią jakiś cień zielonkowaty,
 575 Obra|            ten przemaga, szczególniej na skroniach i czole, które
 576 Obra|              podlega większość kobiet na równi z mężczyznami.~Trzeciorzędną
 577 Obra|               dawnego już aresztanta.~Na oko widać było, że siedzi
 578 Obra|          ulicy z niepohamowaną żądzą, na szyi pulsowały grube, napięte
 579 Obra|            wsunął za kubrak i koszulę na pierś, jakby chciał poczuć
 580 Obra|              aby się łatwiej utrzymać na kabłąkowatych, widocznie
 581 Obra|             woli i energii, staje się na dłużej wprost nieznośnym,
 582 Obra|               drapieżną pożądliwością na podwórze więzień znany był
 583 Obra|          jeszcze przestępowali z nogi na nogę w miejscu, jak to czynią
 584 Obra|              punktach. Jedni patrzyli na wóz, konie i kapustę, drudzy
 585 Obra|               konie i kapustę, drudzy na niańkę od pana sekretarza,
 586 Obra|          sekretarza, która z uśpionym na kolanach dzieckiem siedziała
 587 Obra|           oficyny kołysząc się z boku na bok i nucąc bezbarwnym głosem
 588 Obra|             Janowa, kucharka, i także na wóz patrzyła. Nie opodal
 589 Obra|           liściem obciągnięte, leżały na wozie ważne, ciężkie, świecąc
 590 Obra|               nimi tkwiły tu i ówdzie na wysoko obnażonych głąbach
 591 Obra|               dodane.~Ci, co patrzyli na niańkę, nie mniej mieli
 592 Obra|              warkocz spadał jej nisko na kark, a mała różowa chusteczka
 593 Obra|             jakim się kołysała z boku na bok, dodawał jej jakby sennego
 594 Obra|               nie patrzył wszakże ani na niańkę, ani na kapustę.
 595 Obra|            wszakże ani na niańkę, ani na kapustę. Gorejące jego oczy,
 596 Obra|               czasu do czasu kluczami na znak obecności i czujności
 597 Obra|               gdzież ci to pojadę?... Na łeb?... Nie widzisz, że
 598 Obra|           drogi tak, że mu tylko koła na ulicy pozostały.~Obaj parobcy
 599 Obra|           wywarła kędy... Ino duchem, na jednej nodze.~Chłopak w
 600 Obra|            odrzekła niańka podejmując na nowo swoją jednostajną piosenkę.~-
 601 Obra|        wszakże ciągle w prostej linii na oczach goniącym. Biegł jak
 602 Obra|        wyszczerzone jakby do kąsania, na ustach nieco krwawej piany.
 603 Obra|        siedmiu jak dzika, a obaliwszy na ziemię, zgnietli mu kolanami
 604 Obra|             pokrwawili go, poszarpali na nim koszulę i tak zmordowali,
 605 Obra|           trzeba go było do więzienia na rękach nieść niby martwe
 606 Obra|            drżący i mokry od wylanych na niego kubłów zimnej wody-
 607 Obra|             pachy Cygana, który ustać na nogach nie mógł, chwiał
 608 Obra|    recydywistów, który już zęby zjadł na więziennym chlebie - cobyśmy
 609 Obra|           doskonałości tego środka. - Na takiego, wielmożny panie,
 610 Obra|         więzienia nie szanował, to co na takiego jak nie baty?...
 611 Obra|      legalności podobnego jej obrotu. Na szczęście przypomniał sobie,
 612 Obra|            przestępcy wymierzają karę na swych towarzyszy. To go
 613 Obra|            Świata. Czuł się humanistą na wielką skalę.~Wydął tedy
 614 Obra|              tymczasem pochylił głowę na piersi i przymknął zagasłe
 615 Obra|               Niech już wielmożny pan na nas się ubezpieczy. - Pokłonił
 616 Obra|                coby mu się odechciało na drugi raz. Już my go...~
 617 Obra|            fotela.~- Jakub! - zawołał na strażnika - wyprowadzić
 618 Obra|         strażnika - wyprowadzić go im na górny korytarz- Niech i
 619 Obra|         roztrząsnę.~Jakub zwrócił się na lewo w tył, pachołki popchnęli
 620 Obra|             dzienniki.~W chwilę potem na górnym korytarzu rozległ
 621 Obra|                  Przecie go nie ubili na piękne...~- Nie ubili na
 622 Obra|              na piękne...~- Nie ubili na piękne, ale w nim wszystkie
 623 Obra|              jako taki a taki więzień na gorączkę czy też febrę umarł.
 624 Obra|            wyrok miał skończyć?~- Tak na pamięć nie można wiedzieć -
 625 Obra|        zawołał nagle i podniósł wzrok na pana nadzorcę, wskazując
 626 Obra|            jemu wyrok skończył blisko na dwa tygodnie przed ową ucieczką...~
 627 Obra|              w głębi widać było drzwi na klucz zamknięte.~- To -
 628 Obra|          takiej trzeba uważać bacznie na dwie rzeczy. Na to, czego
 629 Obra|               bacznie na dwie rzeczy. Na to, czego ci nie mówią,
 630 Obra|             to, czego ci nie mówią, i na to, o czym za dużo mówią.
 631 Obra|              jest jak gdyby obliczoną na zatarcie jakichś cichych
 632 Obra|                przymuszonym śmiechem.~Na progu ogląda się jeszcze.
 633 Obra|            wielkim księgom rozłożonym na zielonym suknie długiego
 634 Obra|               przyciskowi, który leży na najwidoczniejszym miejscu.
 635 Obra|           Zatrzymujesz wreszcie wzrok na czarnym krucyfiksie i Chrystusie
 636 Obra|             przede wszystkim patrzysz na wytartą i jakby wyżłobioną
 637 Obra|              stopami podłogę w progu, na szczupłe oszalowanie tworzące
 638 Obra|        widzenia", wreszcie spoglądasz na pokryte grubą warstwą kurzu
 639 Obra|        książczyny, które leżą kupkami na oknie, widocznie rzadko
 640 Obra|         czytaniu nie ma. Cały "zaród" na oknie leży pod warstwą pyłu.
 641 Obra|             Gdyby mógł, przebiłby cię na wylot spojrzeniem. Wchodzi
 642 Obra|              progu. "Wielmożny" rzuca na niego wzrok pytający. Strażnik
 643 Obra|       zupełnie uzasadnionych poglądów na jej stan obecny i nagle
 644 Obra|           chwili, w której uderzy cię na nich woń stęchła i o mdłości
 645 Obra|           Podłogi są istotnie czyste.~Na schodach spotykasz więźnia
 646 Obra|              więźnia czołgającego się na czworakach ze skorupą w
 647 Obra|               silniejsza tylko, bucha na ciebie z cebra. To obiad.
 648 Obra|               obiad. Stajesz wreszcie na górnym korytarzu w oddziale,
 649 Obra|      wysunąwszy wielki klucz spogląda na "wielmożnego". "Wielmożny"
 650 Obra|                 Wielmożny" macha ręką na znak, że mu wszystko jedno.
 651 Obra|             ramieniu, grozi im palcem na nosie, zapytuje to o tę,
 652 Obra|               Te są śmielsze jeszcze. Na ciebie patrzą z ciekawością,
 653 Obra|               Ot, tu mają okno - mówi na przykład - tu piec. tam
 654 Obra|              twój zatrzyma się dłużej na jakiejś twarzy lub na jakimś
 655 Obra|          dłużej na jakiejś twarzy lub na jakimś kącie, "wielmożny"
 656 Obra|               z progu rzuca się okiem na szewców i krawców, do kuchni,
 657 Obra|              nimi pogadać i ,,wpłynąć na nie".~Spodziewam się, iż
 658 Obra|             kiedy pan nadzorca, który na chwilę był wybiegł, powraca
 659 Obra|          wybiegł, powraca i prosi cię na wszystko, abyś do mieszkania
 660 Obra|             się zrazu, potem idziesz. Na wstępie spotykasz stoi nakryty
 661 Obra|          bułeczki, sery, piwo i wino. Na próżno się upierasz, na
 662 Obra|               Na próżno się upierasz, na próżno zapewniasz, żeś niegodny.
 663 Obra|         niegodny. Pan nadzorca sam ci na talerz nakłada, a napełniwszy
 664 Obra|          podziwiać stoliczek zrobiony na imieniny przez więźniów,
 665 Obra|              imieniny przez więźniów, na stoliczku bukiet z chleba
 666 Obra|               w ramkach, za szkłem, a na niej powinszowanie od aresztantek,
 667 Obra|             Jako to słońce, co świeci na niebie..." Na drugiej ścianie
 668 Obra|               co świeci na niebie..." Na drugiej ścianie druga laurka,
 669 Obra|              taki właśnie, jak gdybyś na ulicy przed więziennym gmachem
 670 Obra|            murom się jego przyglądał.~Na szczęście masz więcej cierpliwości
 671 Obra|               wielmożny" prowadzi cię na schody i pod numery, takie
 672 Obra|               i tak samo zaprasza cię na flaki.~Aż zdarzy się wreszcie,
 673 Obra|               wreszcie, że go odwołaj na drugi koniec korytarza,
 674 Obra|            pobiły, a ty zostajesz sam na pięć, na dziesięć minut.
 675 Obra|             ty zostajesz sam na pięć, na dziesięć minut. Innym znów
 676 Obra|        przeprosiny jego, że cię musi "na chwilkę samego zostawić".
 677 Obra|        chwilkę samego zostawić". Tak, na chwilkę tylko. Ale byłbyś
 678 Obra|       skorzystać nie potrafił.~Drogą, na której tu wszystko zrobić
 679 Obra|              ani ruch nie powinny być na jotę inne niż przy panu
 680 Obra|             opłacać. Jedynym gruntem, na którym tu silnie stanąć
 681 Obra|           głowę siwą i pójdzie wprost na schody otwierać ci numery.~
 682 Obra|       sztucznie wzniesionego poziomu, na jakim stosunek twój do więźniów
 683 Obra|     aresztantki siadasz pomiędzy nimi na ławce, nie pozwalając, aby
 684 Obra|  moralizatorskich, wszelkich wzdychań na temat zepsucia, obrazy boskiej,
 685 Obra|              Nie zwracasz nigdy uwagi na rzeczy wstydzące młodą dziewczynę,
 686 Obra|          aresztantki i jej nadziejami na przyszłość, które musisz
 687 Obra|            twoim najwyższym zadaniem. Na usługi swoje musisz mieć
 688 Obra|           troje.~Bierzesz je od matki na ręce, dajesz mu jakiś przyniesiony
 689 Obra|            kawałek bułki, trzymasz je na kolanach lub kołyszesz,
 690 Obra|        śpiewanych przy wspólnej pracy na polu i w chacie. Jeśli to
 691 Obra|                o dzwonach, co zwołują na Anioł Pański, o suplikacjach,
 692 Obra|            piersi. Nie zwracasz uwagi na te. które stoją, i odmawiasz
 693 Obra|         wszystkie, prócz Żydówek, a i na tych znać powagę chwili.~
 694 Obra|          płaczącej u kolan twoich lub na piersiach twoich aresztantki,
 695 Obra|             się to stanie, możesz iść na flaki, pić zdrowie i oglądać
 696 Obra|           pani. Dzika i Dzika. Tak tu na nią wołają.~- Cóż to aresztantka?~-
 697 Obra|               potem musiał z wojskiem na trawę ciągnąć, na wieś.
 698 Obra|            wojskiem na trawę ciągnąć, na wieś. A już mu się ta panna
 699 Obra|               on co robiący, do wójta na onej wsi melduje tak a tak,
 700 Obra|               przy tym... To znów jak na nią przypadło, to się cięgiem
 701 Obra|             że choć z nich bicze kręć na cztery konie... To jak ona
 702 Obra|             oknem stał czarny stolik, na nim cynowa miseczka więzienna
 703 Obra|        jeszcze krupnikiem. Pod ścianą na lewo od wejścia ,tapczan
 704 Obra|              w lazarecie są w użyciu. Na tapczanie twarzą do ściany
 705 Obra|           czarne włosy rozsypane były na wypchanej słomą poduszce,
 706 Obra|            nie je, poniosła się nieco na łokciach i odwróciwszy głowę,
 707 Obra|              głowę, pałającymi oczyma na niego spojrzała. Oryginalnie
 708 Obra|           drgały.~Chwilę patrzyła tak na strażnika z wielką jakąś
 709 Obra|                  Nagle wzrok jej padł na mnie i odbił ogromne zdumienie.
 710 Obra|         szczupła i składna.~Patrzyłam na nią z niezmiernym współczuciem.
 711 Obra|              ręką oparcia padła w tył na tapczan, uderzyła w ścianę
 712 Obra|            przy którym te powracające na usta jej wyrazy miały jakieś
 713 Obra|            dłużej, w którym to czasie na próżno usiłowałam uspokoić
 714 Obra|        chustkę w dzbanku położyłam ją na drgającym sercu biednej
 715 Obra|              Wtedy jej głowę złożyłam na poduszce, otuliłam ją kołdrą
 716 Obra|             ją kołdrą i wyszłam cicho na palcach. Nie opodal ode
 717 Obra|            drzwi stał Jakub. Spojrzał na mnie, pokiwał głową i zmrużywszy
 718 Obra|               ze obiegniętymi brwiami na pięknym, białym czole. Oczy
 719 Obra|          przegarniając bujne faworyty na prawą i na lewą stronę.
 720 Obra|             bujne faworyty na prawą i na lewą stronę. Mitygował się,
 721 Obra|             ognie. Dość było spojrzeć na niego, aby poznać, że gorący
 722 Obra|               Pięści miał zaciśnięte, na czole żyły jak postronki,
 723 Obra|            siwym, więziennym, szeroko na piersiach rozerwanym kubraku,
 724 Obra|              a trzymając w obu rękach na obnażonej, rudo zarosłej
 725 Obra|            ani też ponura, ale leżała na niej jakaś niezgłębiona
 726 Obra|              owszem, spojrzał olbrzym na Osmólca tak, jakby mu był
 727 Obra|                Wielmożny" patrzył też na niego z pobłażaniem jakie
 728 Obra|               Nikt wszakże nie zważał na to, a Osmólec tak mówił
 729 Obra|       strażnik choć jedną noc nocował na mojej pryczy, toby mu się
 730 Obra|            toby mu się zara pokazało!~Na twarzy olbrzymiego Onufra
 731 Obra|               swoją muszę mieć, bo tu na mnie wszystko z kaźny idzie!
 732 Obra|            spanie, i wszystko z kaźny na mnie idzie! Wie pan strażnik?~
 733 Obra|                Nie patrzył on wszakże na Osmólca, tylko jak w tuza
 734 Obra|             Pan strażnik dobrze wtedy na trzeci bok się wywróci,
 735 Obra|             brwi nasuniętych gniewnie na Zapartego spojrzał. Strażnik
 736 Obra|           Onufer, ale nikt nie zważał na to.~Osmólec zaś tak rzecz
 737 Obra|               mądry, to niech. Onufra na osóbek wytransportuje, to
 738 Obra|              Osmólec rzucił spode łba na "wielmożnego" szybkie, zadziwione
 739 Obra|         chlipać począł. Zapatrzył się na niego Jakub, a tak był przejęty
 740 Obra|              Bóg tylko jeden nade mną na niebie, a drugi wielmożny
 741 Obra|         niebie, a drugi wielmożny pan na ziemi, hu! hu!... Niech
 742 Obra|               dziesięć razy bez dzień na mnie strażnik skarży, hu!
 743 Obra|                  Jak ja stąd wyyszedł na jesień, hu! hu! hu!... tom
 744 Obra|               mi tak było, jakbym się na świat drugi raz narodził...
 745 Obra|            Tymczasem Osmólec plackiem na podłogę padł i buty "wielmożnego"
 746 Obra|               beczał Osmólec plackiem na podłodze leżący. - Ja bym
 747 Obra|         pękają. Jak wielmożny pan się na mnie gniewa! hu! hu! hu!...~.-
 748 Obra|             stary zwiesić i zdrzemnąć na chwilę. Co do pana nadzorcy,
 749 Obra|              promieniejący i poglądał na mnie z pogodnym tryumfem,
 750 Obra|            słyszeć wcale: głową tylko na obie strony chwiał i brwi
 751 Obra|             obie strony chwiał i brwi na zżółkłym i zoranym przedwcześnie
 752 Obra|          Onufer ocknął się i spojrzał na niego zmąconym wzrokiem;
 753 Obra|              niego zmąconym wzrokiem; na jego twarz śmiertelnie stroskaną
 754 Obra|       fotelowi podejść, jak stał, tak na kolana u drzwi runął, a
 755 Obra|            który przy runięciu Onufra na kolana wyszedł był nieco
 756 Obra|              chwili zerwał się Onufer na klęczki i ręce do "wielmożnego"
 757 Obra|              bo on tam z każdego kąta na mnie patrzy... Panoczku
 758 Obra|             miłosierdny, nie sadźcie!~Na szeroką, obrzękłą twarz
 759 Obra|            Począł się wreszcie Onufer na kolanach ku fotelowi czołgać
 760 Obra|          wstał i rzekł suchym głosem:~Na dwadzieścia cztery godzin!~
 761 Obra|          korytarzu więziennym.~ ~2.~ ~Na kilka tygodni przed wyżej
 762 Obra|       rozpatrywała w dniu wczorajszym na pełnym posiedzeniu sensacyjną
 763 Obra|         blisko laty kupiec N. przyjął na parobka Onufrego Sęka, pochodzącego
 764 Obra|      pokrwawionym, z sińcami i guzami na głowie i twarzy. Dziwiono
 765 Obra|          swego się trzyma. Ci, którzy na uczciwość i pracowitość
 766 Obra|              widziano go, jak siedząc na schodkach od podwórza gorzko
 767 Obra|         gorzko płakał, ale gdy kupiec na niego zawołał, łzy ocierał
 768 Obra|              jak chłopczyna z płaczem na piersi parobkowi się rzucał
 769 Obra|         całował sierotę, jak go nawet na ręce brał niby małe dziecko.
 770 Obra|             dziecko. Sypiali też raze na pawlaczu w kuchence, a kiedy
 771 Obra|              rodzynków, rzucał mu się na szyję i poty go całował,
 772 Obra|          parobek zaś obiad zgotował i na stół podał. Pan jego był
 773 Obra|               resztę obiadu zjadłszy, na sofkę w stołowym pokoju
 774 Obra|          wielki gwicht w kącie pokoju na decymalnej wadze stojący
 775 Obra|      uderzywszy nim śpiącego w głowę. na miejscu go zabił. W tej
 776 Obra|             tej właśnie chwili wbiegł na próg powracający Julek i
 777 Obra|              trupa, który się z sofki na ziemię stoczył, zakrzyknął.
 778 Obra|           Krew i mózg bryznęły wysoko na ścianę, a chłopiec jak stał,
 779 Obra|    następujący widok:~Kupiec N. leżał na podłodze martwy, tuż obok
 780 Obra|       drzwiach zaś mały, rozciągnięty na ziemi sierota z głęboko
 781 Obra|            olbrzymim wzrostem. Gdy mu na sali sądowej przedstawiono
 782 Obra|         starego Jakuba, spotkawszy go na schodach.~Jakub spojrzał
 783 Obra|              schodach.~Jakub spojrzał na mnie z namysłem, tabakierkę
 784 Obra|             była i tyle!~Obejrzał się na lewo, obejrzał się na prawo,
 785 Obra|             się na lewo, obejrzał się na prawo, a potem rzekł:~-
 786 Obra|             bijatyka. Aż go wielmożny na osóbku w komórce obsadził,
 787 Obra|             tam gdzie te szewcy skład na skóry wprzód mieli. Jak
 788 Obra|             go też wielmożny obsadził na osóbku, tak się wieszać
 789 Obra|            oderżnęli i do ciemnej coś na tydzień poszedł, więc już
 790 Obra|              precz się prosi, żeby go na powrót pod numer dać. "Jakże
 791 Obra|          drzwiach, a miesiąc tak stał na niebie jako rybie oko i
 792 Obra|              Tak on nic, tylko patrzy na mnie jak błędny- Tak ja
 793 Obra|            tak - pedam - żeśmy to już na niego pobaczenie mieli po
 794 Obra|            lazaretu, co go z Szymonem na tapczan z onego kąta niósł,
 795 Obra|               zrazu, ale obejrzał się na lewo, obejrzał na prawo
 796 Obra|        obejrzał się na lewo, obejrzał na prawo i wziąwszy tabakę,
 797 Obra|        Höttingen~ ~Dziewiąta dochodzi na zegarze gminy. Przez lekką
 798 Obra|               w półurzędowej postawie na ganku kancelarii i odpowiadający
 799 Obra|            kancelarii i odpowiadający na pozdrowienia przechodniów
 800 Obra|             radca zatrzymał się tylko na chwilę, nie siada nawet,
 801 Obra|        kancelarii, inni przy- siadają na kamiennych, połączonych
 802 Obra|             Jest nowy. Stanął wszakże na miejscu dawno zadrzewionym,
 803 Obra|          szary, kwadratowy niemal, ma na płaskim dachu niską żelazną
 804 Obra|     balustradę o złoconych gałkach, a na fasadzie cztery pilastry
 805 Obra|             nie ma prawa? Wszak każdy na wzniesienie kancelarii dał
 806 Obra|       Codzienne, "joppy" szarzeją się na grzbietach; rzeźnik Wallauer
 807 Obra|           kitajkowym fartuchu spiętym na mosiężną haftkę z łańcuszkiem;
 808 Obra|           rannego chłodu, stawiło się na zebranie w kamizelkach tylko;
 809 Obra|               wszyscy swoi. Nareszcie na kwadratowej wieżycy nowego
 810 Obra|               sieniach już dzielą się na dwie partie: ciekawych i
 811 Obra|              balasków dzielących salę na część urzędową i nieurzędową;
 812 Obra|            czasu, jak się syn ożenił, na imię boskie nie ma się kim
 813 Obra|             Gmina zresztą ma fundusze na to, żeby za biedaków, co
 814 Obra|          starej Reguli zostało, co ją na wiosnę z kancelarii wzięli.
 815 Obra|               podnosi się z szelestem~na jej szerokich piersiach.~
 816 Obra|               śnieżny gors u koszuli, na którym błyszczą drobne złote
 817 Obra|         kołnierzyk a kark kładący się na nim fałdą tłustej skóry -
 818 Obra|           tedy i oparłszy obie dłonie na pulpicie swego biurka, tak
 819 Obra|              Taka mowa, wypowiedziana na jakimkolwiek dużym zebraniu,
 820 Obra|           Zaczem z wysoka rzuca okiem na salę i tak kończy:~- Tak
 821 Obra|               naprzód głowa, dygocąca na cienkiej, wychudłej szyi,
 822 Obra|              nieco.~- To kandydat?... Na miłosierdzie boskie, cóż
 823 Obra|               odchodzą.~Ale pan radca na szmery te nie zważa i zaledwie
 824 Obra|            Pełne światło, z otwartego na obszerną łąkę okna, pada
 825 Obra|        obszerną łąkę okna, pada teraz na jego zgarbioną i znędzniałą
 826 Obra|           podnosi głowę i z uśmiechem na obecnych patrzy. Uśmiech
 827 Obra|         kubraka i niebieskiej chustki na szyję, które po licytacji
 828 Obra|        ubrania. Ale rękawy kubraka są na niego przydługie; sam kubrak,
 829 Obra|           kubrak, zbyt obszerny, wisi na nim raczej, niżli go odziewa,
 830 Obra|              z tych, co tu przyszedł, na ręce jego patrzy, czy się
 831 Obra|            miarkując, co który myśli; na woźnego też rzuca w bok
 832 Obra|         kubrak, ani chustka nie pójdą na marne.~Ludzie patrzą na
 833 Obra|               na marne.~Ludzie patrzą na starego i gawędzą głośno.
 834 Obra|           południa może, porozpierani na balaskach i biorący tabakę,
 835 Obra|              rzuca szybkie spojrzenie na woźnego i rozszerzywszy
 836 Obra|           Tödi Mayer, który widocznie na Kuntza ma ochotę. - Maszeruj
 837 Obra|               tyle nogi, co kolana... Na samą myśl o wyprostowaniu
 838 Obra|               i stawia ją natychmiast na tym samym miejscu. Nie...
 839 Obra|             Pan radca surowo spogląda na śmiejącą się galerię, po
 840 Obra|             bliżej przy ławach padają na nie, chwytając się za boki,~
 841 Obra|      niezmiernym wysiłkiem i opuszcza na dół, rozpaczliwie przyciskając
 842 Obra|              kolana. Tymczasem, jakby na złość, sala wydłuża się,
 843 Obra|         wszakże, iż wszyscy ci ludzie na niego patrzą, że gmina patrzy.
 844 Obra|            Ciemna czerwoność bucha mu na twarz resztką krwi spod
 845 Obra|            głosu pana radcy, który go na miejsce woła. Widzi tylko
 846 Obra|            syna.~Jak urzeczony patrzy na niego i zaczyna drżeć jak
 847 Obra|             niego i zaczyna drżeć jak na wielkim, wielkim zimnie;
 848 Obra|          biała, bardzo, bardzo biała. Na czole rysuje się dziwnie
 849 Obra|            chustka, i kubrak- tak jak na nic... Zupełnie jak na nic.~-
 850 Obra|            jak na nic... Zupełnie jak na nic.~- Prędzej! - woła niecierpliwie
 851 Obra|     opamiętywa się jakoś i znów staje na poprzednim miejscu. Jest
 852 Obra|         wybranym. Z szeroko otwartego na ogród okna pada na nędzarza
 853 Obra|          otwartego na ogród okna pada na nędzarza pełne, złote światło.
 854 Obra|          starego nabiera nieco życia. Na łysej jego czaszce igra
 855 Obra|              zawieszają kędyś daleko, na szerokim słonecznym błękicie.~"
 856 Obra|           stają się miękkie i rzewne; na ustach drży jakieś nie wymówione
 857 Obra|              wielka surowa zmarszczka na czole wygładza się i znika.~
 858 Obra|              nie wygląda w tej chwili na więcej jak na siedmdziesiąt
 859 Obra|              tej chwili na więcej jak na siedmdziesiąt cztery. To
 860 Obra|         warsztacie posłuży.~- Ani bym na to chuchro nie spojrzał -
 861 Obra|             zegarem gminy i skinąwszy na woźnego rzecze pełnym inicjatywy
 862 Obra|              ze wszech miar zasługuje na waszą uwagę. Zdrów jest,
 863 Obra|              się i przestępuje z nogi na nogę. Zauważył to pan radca
 864 Obra|                Po czym zatrzymuje się na chwilę. - Moi panowie! Nic
 865 Obra|               dobroczynności pozwalał na podobnie kolosalne wydatki.
 866 Obra|           obrusza się oberżysta. - Ja na dziecko nie zakrzywię palca!~-
 867 Obra|               za ubranie ma? Alboż on na ubranie zarobić mógł grosz
 868 Obra|              zarobić mógł grosz jaki? Na chleb zaledwie mógł zarobić,
 869 Obra|              robi. Pan radca stoi jak na szpilkach.~Chwilę bawi się
 870 Obra|               Tödi Mayer. Potrzeba mu na gwałt parobka. Robota aż
 871 Obra|         ktokolwiek z obcych. Zarabiać na gminie i na starym nie chce.
 872 Obra|          obcych. Zarabiać na gminie i na starym nie chce. Niech tylko
 873 Obra|           zużywa, a zużyty cięży. Kto na to ma, może i dziada żywić,
 874 Obra|          dopiero ojca, ale kto nie ma na to, jużci, kraść nie pójdzie.
 875 Obra|               pada jakiś posępny cień na wszystkie czoła. Ludzie
 876 Obra|              przechyla głowę i patrzy na Tödi Mayera z wysoka lekko
 877 Obra|               marny grosz taki ciężar na kark, ale chce, żeby interes
 878 Obra|               słychać głos Spenglera. Na twarz pana radcy bucha płomień
 879 Obra|              Ściągaj kurtę! - krzyczy na starego, a Kuntz Wunderli
 880 Obra|          zirytowanym głosem, szarpiąc na przemiany to jeden, to drugi
 881 Obra|             wielka i ciężka. Opada to na jedną, to na drugą głęboko
 882 Obra|         ciężka. Opada to na jedną, to na drugą głęboko zaklęsła jamę
 883 Obra|                Wesołość teraz wybucha na sali, jedni śmieją się dobrodusznie,
 884 Obra|        złośliwie, poglądając przy tym na Tödi Mayera. Najlitościwsi
 885 Obra|             jest niekontent. Rzuca on na obecnych chmurne spojrzenia
 886 Obra|       marszczy piękne czoło i ciągnie na dół to jednego, to drugiego
 887 Obra|           szybszym ruchem opada mu to na jedno, to na drugie ramię.~-
 888 Obra|              opada mu to na jedno, to na drugie ramię.~- No, panie
 889 Obra|             myślicie, że gmina siedzi na złocie? Moi panowie, gmina
 890 Obra|             panowie, gmina nie siedzi na złocie! Gmina musi się liczyć
 891 Obra|              rozrosłą i kołyszący się na niej łańcuszek ze srebrnych
 892 Obra|                rozchorował mu się jak na złość... Sam dziś mleko
 893 Obra|          odwraca się od Tödi Mayera i na Probsta patrzy; ślusarz
 894 Obra|             przybycie mleczarza jakby na pół pobitym. Patrzy to na
 895 Obra|             na pół pobitym. Patrzy to na jednego, to na drugiego
 896 Obra|              Patrzy to na jednego, to na drugiego z obecnych niby
 897 Obra|               nimi człowieka nie umie na wskroś brać! Ten się zna!
 898 Obra|            ożywiają, ci, co siedzieli na ławie, powstają i przystępują
 899 Obra|      interesująca. Ale Kuntz Wunderli na widok Probsta porusza się
 900 Obra|     miesiącach powiesił się u Probsta na strychu. Pamięta, jak Probstowa
 901 Obra|         przestały.~Ale Probst zna się na tym wszystkim dobrze. Licytuje
 902 Obra|                Stary Wunderli pogląda na lewo i na prawo, jakby szukał
 903 Obra|            Wunderli pogląda na lewo i na prawo, jakby szukał okiem,
 904 Obra|            murem; front jego wychodzi na ulicę Dzielną, tyły zaś
 905 Obra|               ulicę Dzielną, tyły zaś na ulicę Pawią, od której i
 906 Obra|              mogły kobiety, które się na nich cisnęły z węzełkami,
 907 Obra|      tobołkami, garnuszkami, czekając na tak zwane "widzenie". Kumoszki
 908 Obra|        odziane w chustki lub fartuchy na głowę, dumały, podparłszy
 909 Obra|              dumały, podparłszy brodę na rękach, wzdychające, zawstydzone
 910 Obra|              się urzędownie raz tylko na tydzień, w niedzielę; wszakże
 911 Obra|              tej parę stopni prowadzi na długi korytarz, z którego
 912 Obra|         Wprost wejścia prawie, schody na piętra, z których pierwsze
 913 Obra|            zakratowane okna, wychodzą na podwórko więzienne i dają
 914 Obra|               drugim poskładane jeden na drugim i pokryte siwymi
 915 Obra|          powietrze jest tak tu, jak i na korytarzach specjalne, że
 916 Obra|             niego można. Pod ścianami na ławach, przy warsztacie,
 917 Obra|            żółte jak wosk i obrzmiałe na twarzyczkach dzieci. Siwa,
 918 Obra|            więzienna i takiż kaftan - na kilku uwięzionych tylko.
 919 Obra|            odkładając grosze za chleb na jakąś chustkę lub kaftan;
 920 Obra|              chciał, obie rzucały się na rozjemcę, stwierdzając tym
 921 Obra|        rodzajem naiwnego podziwu, że "na wolności miała zawsze dobre
 922 Obra|             Etyka zaś Serbii polegała na tym, że o ile dostające
 923 Obra|             zirytowany strażnik wołał na jakąś krnąbrną nowicjuszkę: "
 924 Obra|                klątwy, bójki są wtedy na porządku dziennym, tak pomiędzy
 925 Obra|              rzeczy rozłożone zostały na krzesłach, stołach itd.
 926 Obra|           wyszły, i wysłali Jasielską na połów.~- Wchodzę ja - proszę
 927 Obra|          śliczności, że nie wiedzieć, na co wpierw patrzeć. Biorę
 928 Obra|              co się mieści; niosę raz na dół - nic, niosę drugi raz -
 929 Obra|      nieprawda, bo mój. Tak oni zaraz na mnie we dwoje; pobili mnie,
 930 Obra|               niedługo robi się gwałt na mieście; lokaja wzięli,
 931 Obra|             znaleźli rzeczy u paserki na Pradze. Od jednego do drugiego,
 932 Obra|       brylantów w jubilerskim sklepie na siedm lat więzienia skazana.~
 933 Obra|             kobiet w osobnym gmachu i na innej zgoła ulicy.~Miłość
 934 Obra|               aresztantki w południe, na ogródek wychodziły okna
 935 Obra|       strażnika, zakochany rzucał się na niego jak lew, rwał na nim
 936 Obra|            się na niego jak lew, rwał na nim ubranie, walczył i dopiero
 937 Obra|               większą pokonany, szedł na dwa tygodnie do ciemnej.
 938 Obra|       Zakochany nasz jednak idzie tam na dwa tygodnie jak na bal:
 939 Obra|               tam na dwa tygodnie jak na bal: głowa do góry, spojrzenie
 940 Obra|            najwyższą wzgardą spogląda na tak zwane "plastry", to
 941 Obra|              zwane "plastry", to jest na trwożliwe i uległe koleżanki
 942 Obra|           zakochany bohater staje się na pierwszej przechadzce w
 943 Obra|              z towarzyszek, rzuca się na rozbrajającego je strażnika
 944 Obra|         jeszcze. Byliby się oni nawet na dobre pobrali, tylko tak
 945 Obra|               nawet Józiek Kamieniarz na Sybir, a chociaż w tym czasie
 946 Obra|             ul. Długiej, ale ponieważ na nabożeństwo takie trzeba
 947 Obra|            Serbii, a ponieważ miejsca na kaplicę nie było, ustawiono
 948 Obra|        kaplicę nie było, ustawiono go na korytarzu, wprost schodów,
 949 Obra|            mające ocenić, czy miejsce na ołtarz właściwie jest obrane,
 950 Obra|             się, mitrężono po naszemu na wszelki sposób, aż wreszcie
 951 Obra|               okienka, znajdujące się na dwóch jego przeciwległych
 952 Obra|           boku umieszczono melodykon, na którym, zastępując organistę,
 953 Obra|               chwiał tak, że mu słowa na zapadniętych ustach rwały
 954 Obra|           niżeli do śpiewu.~Tuż zaraz na prawo, z niezmąconą w twarzy
 955 Obra|               twarzy pogodą, klęczała na czele kobiet Helena War.,
 956 Obra|               byli dziwnie wzruszeni. Na wielu apatycznych twarzach
 957 Obra|             ręce trzymając przed sobą na podłodze; inne, wpatrzone
 958 Obra|        klęcząc zrazu, posiadały potem na piętach i albo o mur oparte
 959 Obra|    urozmaicenie; a wszystko to dawało na resztę dnia przedmiot rozmowy
 960 Obra|            udział, siedząc około mnie na ławach, na podłodze, skupione,
 961 Obra|         siedząc około mnie na ławach, na podłodze, skupione, cisnące
 962 Obra|           bardzo o to, co się dzieje "na świecie", a nawet politykują.
 963 Obra|         czerwoną chustkę, położyła mi na kolanach.~Muszę wyznać,
 964 Obra|              czytania, położyłam rękę na tej wielkiej, ciężkiej głowie.
 965 Obra|               i powlokła się pod piec na zwykłe miejsce swoje. A
 966 Obra|         często tak przychodziła siąść na podłodze przy mnie, i ja
 967 Obra|           nieraz jeszcze kładłam rękę na tej potwornej głowie, i
 968 Obra|            raz ostatni, obejrzała się na prawo, obejrzała się na
 969 Obra|               na prawo, obejrzała się na lewo, a potem prosto poszła
 970 Obra|               baby.~- A ot co? - baba na to. - Musieli mnie wziąć.
 971 Obra|           wziąć. A co ja inszego będę na świecie robiła? Ni ja męża,
 972 Obra|               Groch, kasza, kapusta - na przemian, w południe; dwa
 973 Obra|             nie być głodne.~Trzy razy na tydzień dostają w krupniku
 974 Obra|               się i klnąc w przerwach na czym świat stoi. Poszło
 975 Obra|           stoi. Poszło jej o skwarki, na których jakoby pokrzywdzoną
 976 Obra|         własnej kaszy, rzuca je łyżką na miskę płaczącej, resztę
 977 Obra|            ust, wszystkie oczy patrzą na nią z uwielbieniem, a Helena
 978 Obra|            częsty, mleko sobie kupuje na śniadanie albo przyrządza
 979 Obra|          dziesięciu, najgorsze kończą na sześciu, a nawet na czterech.~
 980 Obra|            kończą na sześciu, a nawet na czterech.~Najzręczniejszą
 981 Obra|             aresztantki rozdziela się na dwie połowy. Jedna idzie "
 982 Obra|             dwie połowy. Jedna idzie "na wydział", druga "do książki".
 983 Obra|        więzienia. Za pieniądze idące "na wydział" może aresztantka
 984 Obra|       aresztantka zaś nie dostaje jej na raz więcej, jak jeden kieliszek.
 985 Obra|    przyprowadzić z sobą do kancelarii na wódkę te, które chce poczęstować,
 986 Obra|           kiełbasę, zabraną igłę - są na porządku dziennym.~Około
 987 Obra|              w wielkiej kuchni, gdzie na ogromnych trzonach gotuje
 988 Obra|         sztukę, rozkładają przed sobą na podłodze, mydli i zwija.
 989 Obra|               a raczej ściera, zawsze na podłodze, którą to manipulację
 990 Obra|            cebrzyku, wykręca, suszy i na maglownicy magluje. Przy
 991 Obra|               Przy całym praniu takim na klęczkach odbytym, ani podłogi
 992 Obra|               miłego, nie poprzestaje na wypraniu na podłodze jego
 993 Obra|               poprzestaje na wypraniu na podłodze jego koszuli, którą
 994 Obra|             aresztantki mieszczą się "na górze", w szpitalu kobiecego
 995 Obra|           natychmiast, choćby w nocy, na górę, gdzie zaraz ma sobie
 996 Obra|               kwaterkę mleka i bułkę; na obiad rosół z ryżem lub
 997 Obra|         cielęciny, wieczorem herbatę. Na dzieci chore takaż sama
 998 Obra|              dostaje się do więzienia na dłuższy wyrok, to jest na
 999 Obra|             na dłuższy wyrok, to jest na rok, na dwa lata. Wolno
1000 Obra|        dłuższy wyrok, to jest na rok, na dwa lata. Wolno jej wówczas