Part

1001 Obra|            karmi je i odchowuje sama. Na dziecko, choćby to niczego
1002 Obra|              zrobić nie można. Nie ma na to przepisu.~- Gdzieżeś
1003 Obra|               pytam małej.~- A ot tu, na ziemi - odpowiada otwierając
1004 Obra|             gdzie indziej jeszcze niż na ziemi - spać można, l zaraz
1005 Obra|          aresztowana wypuszczona jest na wolność bezwzględną. Drugim
1006 Obra|            idzie sama, bez strażnika, na miejsce pobytu i tam melduje
1007 Obra|           własnemu przemysłowi.~Jeśli na taki dowód zaufania zasłużyć
1008 Obra|              mogą zapracować dziennie na łyżkę strawy, a noc krótką
1009 Obra|               w bruździe, pod płotem, na polu. Lecz zimą - rzecz
1010 Obra|      pierwszej sposobności, aby uciec na powrót do Warszawy, gdzie
1011 Obra|              karny, biuro, zamknięcie na ludzi i rzeczy.~Tam praktykował
1012 Obra|             jednostajna, poważna, raz na zawsze do wszystkich jednakowo
1013 Obra|          więziennego. Jest to wielka, na krańcu prawie ulicy wzniesiona
1014 Obra|              imię w jednej chwili - i na zawsze. Jest to ,,Oddział
1015 Obra|          tytułu silnie odciska się tu na wszystkim i wszystkich.
1016 Obra|         niebieską, bawełnianą chustkę na szyi, cały był osypany tabaką,
1017 Obra|           obudowane dokoła oficynami, na prawo wejście do kancelarii.
1018 Obra|              Zaledwie zdążyłam usiąść na jednym z trzech krzeseł,
1019 Obra|               ty wyprostowany, surowy na pozór argusie, któryś w
1020 Obra|        uczuciom...~Ale jużeśmy weszli na schody i tu nas opuściła
1021 Obra|             to łóżka żelazne, wąskie, na dzień składane do połowy
1022 Obra|             grubą, płócienną płachtą, na nią idzie stary, z wybrakowanych
1023 Obra|               nałożona garścią słomy, na to zaś wszystko gruby wojłok,
1024 Obra|               a kilkanaście robotnic, na jakie sto może, szyje wcale
1025 Obra|           kołki; i to, co robią, dość na nie.~Pilna szwaczka oddaje
1026 Obra|               mają firanki płócienne, na półkach, aż pod sufit, stosy
1027 Obra|              tym, figurowało w Rzymie na kongresie więziennym, i
1028 Obra|             jedno z pierwszych miejsc na tej wystawie.~Teraz dopiero
1029 Obra|             znajdowały tu swój wyraz. Na Złotej więzienny drelich
1030 Obra|            pasiasty wisi jednostajnie na wszystkich grzbietach. Płytkie
1031 Obra|             się, kiedy aresztantki są na przechadzce, a nawet klucze
1032 Obra|            się, że skazana jest tylko na trzy dni (nie bierzcie proszę
1033 Obra|            uwolnienie jej. Gdy wyszła na próg, ja i ona zadziwiłyśmy
1034 Obra|              i z "pobytu" pod "numer"~Na tym samym piętrze jest warsztat
1035 Obra|            groszy. Połowa tego idzie "na wydział", a połowa do książki -
1036 Obra|             do książki -jak w Serbii.~Na pierwszym piętrze mieści
1037 Obra|          rozpostarty arkusz bibuły, a na nim kupki drobniejszego
1038 Obra|          kopiejek dziennie.~Weszliśmy na drugie piętro, gdzie nas
1039 Obra|            zaznajomionych przędzeniem na wrzecionach lnu i konopi
1040 Obra|          dalej szwalnia, którą trzyma na siebie prywatna przedsiębiorczym,
1041 Obra|              szycia bielizny i haftu.~Na pierwszy rzut oka spostrzegłam
1042 Obra|                  zapytałam z cicha.~- Na wolności...~- Cóż, pracuje?~-
1043 Obra|         kaftaniki białe, przez wzgląd na delikatniejszą ich robotę,
1044 Obra|               ruchomy cień rzucał się na kraty otwartego okna.~Karność,
1045 Obra|            Złotej, dwojako oddziaływa na uwięzione. Jedne z nich
1046 Obra|          Kazarynowa, nie widziałam tu na żadnej twarzy.~Najbystrzejsze
1047 Obra|               Najtragiczniejszą grupą na Złotej są tak zwane "posielanki"
1048 Obra|              dzienniki nasze. Patrząc na to śliczne dziewczę, nigdy
1049 Obra|           czym uśmiech nie zszedł ani na chwilę z jej pełnych ust
1050 Obra|        pełnych ust rumianych.~Skazana na lat szesnaście.~Patrzałam
1051 Obra|         szesnaście.~Patrzałam jeszcze na nią, kiedy mnie z głośnym
1052 Obra|               jakaś, wyschła kobieta, na której brunatnej, głęboko
1053 Obra|             sierotą... Jak Bóg żyjący na niebie, nie na syna była
1054 Obra|             Bóg żyjący na niebie, nie na syna była ta trucizna, ino
1055 Obra|            syna była ta trucizna, ino na szczura była... Syn mnie
1056 Obra|               okropnej matce. Skazana na całe życie na Sybir.~Z boku
1057 Obra|          matce. Skazana na całe życie na Sybir.~Z boku tymczasem
1058 Obra|               pająk włochatą brodawką na górnej wardze.~- Jak Bozię
1059 Obra|              A teraz chłopu nic, a ja na taki los popadłam. Powiada
1060 Obra|            Stara ta baba skazana była na sześć lat na Sybir za wypalenie
1061 Obra|             skazana była na sześć lat na Sybir za wypalenie kwasem~
1062 Obra|               powodu słabego zdrowia, na więzienie dożywotnie. Nic
1063 Obra|             słuchając jęków skazanych na zesłanie.~Sześć czy ośm
1064 Obra|           śniadej odzieży więziennej. Na dziecku także już odcień
1065 Obra|           gwałtownym płaczem.~Skazana na sześć lat na Sybir za podpalenie.
1066 Obra|         płaczem.~Skazana na sześć lat na Sybir za podpalenie. Co
1067 Obra|               V~ ~Pomiędzy więzieniem na Złotej a Sybirem stoi -
1068 Obra|       rozrzucił, mury te nie straciły na zewnątrz nic ze swojej ponurej
1069 Obra|              szerokie schody prowadzą na obszerne jasne korytarze,
1070 Obra|     przeciwległą ścianą siedzą rzędem na niskich ławach bladzi bardzo,
1071 Obra|          żaden uśmiech nie przychodzi na usta wobec tych znędzniałych
1072 Obra|               tych nędzarzy i patrzeć na nich, jak na dziwowisko,
1073 Obra|       nędzarzy i patrzeć na nich, jak na dziwowisko, które ciekawość
1074 Obra|         cierpienia w oczach. Usiadłam na chwilę przy jednym z tych
1075 Obra|              jednym z tych ostatnich, na wolnym brzeżku ławy, i chciałam
1076 Obra|        chwycił go za ramię i podniósł na równe nogi. To odjęło mi
1077 Obra|               mi ochotę do rozmowy, a na twarzy więźnia wywołało
1078 Obra|               dla kobiet, które się i na wolności łatwiej bez nich
1079 Obra| dobrodziejstwo pracy. Niechby chociaż na wrzecionach przędli, jeśli
1080 Obra|          komediantka wytrawna, mająca na zawołanie łzy, skruchę,
1081 Obra|    wystarczyłoby jeszcze tego dobrego na otrucie trzydziestu ludzi.~
1082 Obra|            twórcza nie spoczywała ani na chwilkę. Upajała się atmosferą
1083 Obra|            upaja się wódką. Pozowanie na bohaterkę scen najsromotniejszych
1084 Obra|             do Serbii, straciła wiele na fantazji. Nie była to już
1085 Obra|              Widziałam ją raz jeszcze na Złotej, w samych początkach
1086 Obra|          lekcje religii dla nich, sam na siebie wziął godziny matematyki,
1087 Obra|               zasług, jakie człowiek, na tym stanowisku stojący,
1088 Obra|           przychodzi do nich z miasta na parę godzin dziennie. Stary,
1089 Obra|             bez płot, tak matka stała na ulicy - tak ja rzucałem
1090 Obra|           więzienna gunia pod- niosła na jego szczupłej, dziecięcej
1091 Obra|              ale oczyma bystro rzucał na wszystkie strony, jakby
1092 Obra|              dezerter z Osad, złapany na ponownym przestępstwie.~
1093 Obra|          partią odstawiają pod strażą na tak zwany punkt zborny,
1094 Obra|               tak zwany punkt zborny, na Pragę.~Do partii przyłączają
1095 Obra|          które chcą towarzyszyć mężom na Sybir. Te, jeśli drogę chcą
1096 Obra|                jeśli drogę chcą odbyć na koszt rządu, podlegają całemu
1097 Obra|              białe czepce, z szeroką, na czoło opadającą szlarką,
1098 Obra|             białą perkalową krzyżówkę na piersi. Tylko odbywające
1099 Obra|                Tylko odbywające drogę na koszt własny wolne są od
1100 Obra|   uwzględnioną - dostaje ślub i idzie na Sybir.~Przy każdej niemal
1101 Obra|              się ochotnice takie. Kto na koszt skarbu podróż odbywa,
1102 Obra|             była rano, kiedym stanęła na Pradze, w gmachu, który
1103 Obra|            mną w wielkiej sali, gdzie na ławach kamiennych, wpuszczonych
1104 Obra|              spluwając przez zęby, to na prawą, to na lewą stronę.~-
1105 Obra|           przez zęby, to na prawą, to na lewą stronę.~- Wy nic nie
1106 Obra|               A co robić? - odparł mi na to. - Teraz wolna etaka
1107 Obra|              matka, i siostry czekają na stówko jakie od was.~Młody
1108 Obra|         przystanął u okna i popatrzył na nie, podszedł w jeden kąt,
1109 Obra|              partię mężczyzn, każdego na obiedwie nogi, i po dwóch
1110 Obra|        uformowała prostokąt i stanęła na placyku otoczonym drzewami.
1111 Obra|              Za nią wytoczył się wóz, na którym złożono węzełki;
1112 Obra|               którym złożono węzełki; na węzełkach siedziała jedna
1113 Obra|               Właśnie uderzył dzwonek na mszę ranną. Mężczyźni odkryli
1114 Obra|            głowy, a kobieta, siedząca na wozie, zaczęła mocno płakać.
1115 Obra|               płakać. Większość miała na twarzy jakąś martwotę i
1116 Obra|               desperacką obojętnością na wszystko. Przybyłe z miasta
1117 Obra|       Niektórzy nie odpowiadali wcale na pytania. Był i taki, który
1118 Obra|               który wieszającą mu się na szyi kobietę odepchnął tak
1119 Obra|              za wszystkimi, jak żuraw na jednej nodze, i poprawiając
1120 Obra|             ku niemu. Prosił, żeby go na wóz zabrano, a prowadzący
1121 Obra|               a kiedy otworzono drzwi na peron, u krat tych gęsto
1122 Obra|        posiadały pod murem i patrzyły na odjeżdżających, tak jak
1123 Obra|           odjeżdżających, tak jak się na umarłych patrzy. Nareszcie
1124 Wier|            Wolny, bo nic mu nie cięży na świecie -~Kosa ta chyba,
1125 Wier|              I nędzny łachman sukmany na grzbiecie,~I ból istnienia...~ ~
1126 Wier|            sierota,~Co z głodu opuchł na wiosnę, nie żyje...~Pies
1127 Wier|             choćby garścią rwał włosy na głowie,~Nikt się, co robi,
1128 Wier|             ogniwo...~Stanął w ulicy; na rogu jaskrawy~Napis obwieszczał,
1129 Wier|               prądu~Pchnął myśli jego na głębię od brzegu...~Lecz
1130 Wier|                 Lecz gdzież są drogi, na których by duchy~Dwóch sfer
1131 Wier|           żądać, i pieszczoty,~I spać na piersiach ojca... a tak
1132 Wier|          spiskująca ławkami w półkole~Na ludzką nędzę i ludzką niedolę,~
1133 Wier|           Zdawał się cierpieć i drżeć na swym krzyżu.~ ~Przy winowajcy
1134 Wier|               Co mu przez okno upadał na głowę,~Jakby Bóg gładził
1135 Wier|             źrenice~I ściągnął świtkę na pierś swoją nagą,~Bo oto
1136 Wier|            bibule...~A sędzia patrzył na drżącą dziecinę,~Na ręce
1137 Wier|           patrzył na drżącą dziecinę,~Na ręce nagie, wychudłe i sine,~
1138 Wier|               nagie, wychudłe i sine,~Na pierś zapadłą i nędzne łachmany,~
1139 Wier|            zapadłą i nędzne łachmany,~Na blask tych oczu zmącony
1140 Wier|           mogły odbić się niebiosy...~Na drobną główkę, gdzie myśl
1141 Wier|         ogromnym słowem~Oblicza plony na polu jałowem,~Przed sąd
1142 Wier|               Stał nieruchomy i cichy na stole,~Jako milczące wobec
1143 Wier|           gdzie pacholę~Blade czekało na wyrok surowy,~I dotknął
1144 Wier|            stanęło ich czworo,~Główki na mrozie odkrywszy z pokorą.~
1145 Wier|            nad niemi~Jaskrawa gwiazda na żerdzi wybłyska,~Ścieląc
1146 Wier|               przyszedł, tak źle jest na świecie~I czarnej mąki garść
1147 Wier|               nie ma ciepłej sukmanki na grzbiecie?~I tatuś, taki
1148 Wier|              już kradną?~A jego dotąd na książce nie uczą?~Choć rad
1149 Wier|            zasłania~Dzień, co odpowie na twoje pytania...~Och! oby
1150 Wier|           CHŁOPSKIE SERCE~ ~W tłumie, na mrozie stanęła pod ścianą,~
1151 Wier|     Przesiąkła potem i łzami i zdarta~Na zgiętym w pracy i niedoli
1152 Wier|            nie łachman, ale rana żywa~Na narodowym ciele się krwawiąca...~
1153 Wier|              ramiona,~Patrząc upornie na gmach, kędy w sali~Rekrutów
1154 Wier|                 Pochwalony!”~Odrzekła na to jękiem jakimś głuchym...~
1155 Wier|         błyszczącym i suchym~Patrzyła na drzwi zamknięte, przed siebie.~ ~
1156 Wier|           tragiczne, surowe~Padły już na tę obnażoną głowę,~Którą
1157 Wier|             głodny; weź to, posil się na drogę...”~Chleb mu podała:
1158 Wier|            oczy smutne, pełne troski,~Na drogę, którą iść miały rekruty...~
1159 Wier|                Jak złota strzała padł na stół sosnowy,~Na deski starej,
1160 Wier|         strzała padł na stół sosnowy,~Na deski starej, spaczonej
1161 Wier|            starej, spaczonej podłogi,~Na tapczan nędzny, zasłany
1162 Wier|            nędzny, zasłany barłogiem,~Na komin pusty, zimny, bez
1163 Wier|            pusty, zimny, bez ogniska,~Na obraz, który jaskrawie wybłyska~
1164 Wier|      promieniem,~Posłyszał wróble, co na dachu gwarzą;~Spojrzał po
1165 Wier|               smętnem, mgławem,~Potem na jasność tę ożywczą słońca~
1166 Wier|              chlebem;~Tak biedne nosi na grzbiecie łachmany,~Tak
1167 Wier|              Tak ciężko musi pracować na dzieci~Wśród skrzących mrozów
1168 Wier|         zamieci!~Zima ta ciężka była. Na kominie~Ogień nie co dnia
1169 Wier|            padał spocząć, jak martwy, na ławę...~A Jaś tymczasem,
1170 Wier|        bledszy, coraz bardziej cichy,~Na kształt mdlejącej lampy
1171 Wier|          Zjadał kęs chleba - i siadał na ziemi,~Patrząc na ojca oczyma
1172 Wier|              siadał na ziemi,~Patrząc na ojca oczyma smutnemi.~Jak
1173 Wier|             jak diamentowe...~Bo zima na nie rzuciła płaszcz biały.~
1174 Wier|            rzuciła płaszcz biały.~Łzy na nich marzły - i jak perły
1175 Wier|       wzniesie pogodnych swych powiek~Na wielkie cuda tworzącej przyrody~
1176 Wier|                ileż takich mogił jest na ziemi~I jakże smutne są
1177 Wier|               siew bez plonu, rzucony na marno,~Kwiat bez owocu -
1178 Wier|          Mętnymi szyby drobne okienko~Na brudne patrzy mury.~ ~W
1179 Wier|             Moja rodzona!~Jak też tam na wsi onej ?~Czy też tam dzieci
1180 Wier|          rzeki płyną,~Jak dzikie gęsi na ugór lecą,~Jak staw zarasta
1181 Wier|          wszystkim otwarte,~Z wschodu na zachód wolne,~Czy zorza
1182 Wier|              bliżej być musi~I patrzy na te dzieci...~A od nas tutaj
1183 Wier|             człowiek schowa!~A grusza na nie cień rzuca chłodny,~
1184 Wier|               chlebowa...~ ~Spojrzysz na lewo, spojrzysz na prawo,~
1185 Wier|          Spojrzysz na lewo, spojrzysz na prawo,~To kłosy aż się garną.~
1186 Wier|          powietrzu granie,~Jak kiedy, na ten przykład, w kościele~
1187 Wier|          przykład, w kościele~Zagrają na organie...~ ~Od spodu słoma,
1188 Wier|               Moja rodzona!~A jak tam na tej łące?"~"Na łące, synku,
1189 Wier|              A jak tam na tej łące?"~"Na łące, synku, to trawy rosną,~
1190 Wier|           złocieniec rośnie~I wierzba na fujarki...~A siwy kaczor
1191 Wier|                   i ksiądz sam nie ma~Na Boże Ciało, na procesy!,~
1192 Wier|             sam nie ma~Na Boże Ciało, na procesy!,~Takiego baldachima!~ ~
1193 Wier|                 Oj, są tam takie cuda na niebie~I na tej bożej ziemi,~
1194 Wier|            tam takie cuda na niebie~I na tej bożej ziemi,~Że człowiek
1195 Wier|           ziemi,~Że człowiek nie wie, na co ma pierwej~Oczami patrzeć
1196 Wier|               kąta...~Ucichło dziecię na swym barłogu,~Matka się
1197 Dzie|            żarty!~A pantery i tygrysy~Na sztyk wezmę u swej spisy!~
1198 Dzie|         pochwały,~Aż raz usnął gdzieś na sianie...~Wtem się budzi
1199 Dzie|            bierze.~Jak nie zerwie się na nogi,~Jak nie wrzaśnie z
1200 Dzie|                  Gdzie to było?~- Tam na sianie.~- Właśnie porwał
1201 Dzie|                  A ty, kukułeczko,~Co na drzewach siadasz,~Jakie
1202 Dzie|               Nasza zima zła!~Płachta na niej długa, biała,~W ręku
1203 Dzie|              ręku gałąź oszroniała,~A na plecach drwa...~Nasza zima
1204 Dzie|            MORZA~ ~A ta śliczna Wisła~Na Śląsku wytrysła,~Przeleciała
1205 Dzie|               ŻUCZEK~ ~Wyszedł żuczek na słoneczko~W zielonym płaszczyku.~-
1206   1 |             ja podniosę oczy gorejące~Na złote gwiazdy, na jasne
1207   1 |            gorejące~Na złote gwiazdy, na jasne miesiące,~Ja, co widziałem
1208   1 |         smętkiem sczerniały,~Z dłonią na oczach, przed pustą sztalugą~
1209   1 |              zamienia,~A czarę pomsty na wody wylewa...~Już byłem
1210   1 |          Chwieje się, pręży i puszcza na losy,~ ~ ~Tak ja powstałem,
1211   1 |               tchnienie wilgotne,~Gdy na zwierciadło rzuca pary mętne,~
1212   1 |               taką była.~Więc patrząc na nią strwożyłem się w sobie~
1213   1 |        zapomniane prochy biorą ze dna~Na siew przyszłości. - I wstrzęsło
1214   1 |               białą,~A obróciwszy się na zmierzchy sine:~- Idź za
1215   1 |           rozwiał swe pióra anielskie~Na serca czyste i na rzeczy
1216   1 |           anielskie~Na serca czyste i na rzeczy sielskie.~Pod lipą
1217   1 |               i w górze zostały.~Tam, na północy, jak złota głowica~
1218   1 |            pełne wielkiej trwogi,~Już na niewieścich twarzach szukające,~
1219   1 |             przy ziemi.~ ~Ja, patrząc na nią taką zadumaną,~Nie śmiałem
1220   1 |             Boga,~Który snadź patrzał na ziemię tę smętny,~Bo wschód
1221   1 |        chmurna,~W pośrodku izby stół, na stole urna,~Przy umie on,
1222   1 |          wyschłą i białą~Jako opłatek na jasność miesiąca,~A choć
1223   1 |              jasność miesiąca,~A choć na ustach nie miała pacierza,~
1224   1 |            dzień ten, i losy,~Niechaj na syna patrzy do ostatka...~
1225   1 |               wracać z wiosną;~Ci zaś na piasku zostaną czerwonym~
1226   1 |              cień od niej, z światłem na przemiany,~Jako gdy z nocą
1227   1 |           padły drżące, długie cienie~Na wód błękitność; i wyszły
1228   1 |        zwartym jechali szeregu,~Kaski na czołach, pałasze przy nodze,~
1229   1 |          znikał... Kto wie, nikł może na wieki,~A żaden nie śmiał
1230   1 |         siebie powieki;~I tylko jeden na koniu się zniżył,~Garść
1231   1 |        czerwone,~I raz mi jeszcze daj na nie się rzucić~Twarzą zalaną
1232   1 |              chmurze~Dymów armatnich, na kształt rudej plamy,~Kiedyśmy
1233   1 |          rudej plamy,~Kiedyśmy wyszli na małe podgórze,~Za mury w
1234   1 |               rozerwanych w powietrzu na ćwierci,~A w uszach świst
1235   1 |             pani moja zadumana siadła~Na onym wzgórzu i na złomie
1236   1 |              siadła~Na onym wzgórzu i na złomie skały,~I patrząc
1237   1 |               złomie skały,~I patrząc na ów gród w płomieniach, zbladła,~
1238   1 |            jak brzemię,~U nóg twych i na piersiach leżę głazów,~I
1239   1 |              piersiach leżę głazów,~I na kamieniach polnych, które
1240   1 |          miała wpośród czoła,~Patrząc na owe pierzchające tłumy~Z
1241   1 |               Bo jest z nim świat ten na krzyżu rozpięty,~Żółcią
1242   1 |               padłem z płaczem~Twarzą na ziemię, i łzami gorzkiemi~
1243   1 |        Skowrończych głosów, które się na łuny~Niosąc, powietrzne
1244   1 |              tam złożyłem wioskowy,~I na pierś drobną upadłem sierocie.~
1245   1 |             kwilenie ciche.~Więc idąc na ten głos w najgęstsze ciemnie,~
1246   1 |              dwojga głowiny i ręce...~Na twarzy matki chmura: - A
1247   1 |        zewsząd ciemno,~I życiem dyszy na spodzie mogiły,~I na dnie
1248   1 |            dyszy na spodzie mogiły,~I na dnie śmierci. A jam zrodzon
1249   1 |       przeminie.~A ona, pilno patrząc na powietrze,~- Człowiek tam
1250   1 |           spadająca od leśnej polany,~Na której łuny gorzały zachodnie,~
1251   1 |            wyspie podobny, nieduży,~A na nim w wielkich blaskach
1252   1 |               Pięciu palcami rozwartą na chmurach,~Lecz nie ojcowską
1253   1 |             Ciągnąc człowieka jednego na sznurze.~A człowiek miotał
1254   1 |          sromotną.~ ~A kiedy przyszli na wprost onej jodły,~Która,
1255   1 |             Ohydnie rwał się i rzucał na smyczy,~A z członków kręte
1256   1 |             patrząc z wielką litością na tłuszczę,~- Prosiłam - rzecze -
1257   1 |                     VIII~ ~Piały kury~Na czas północny i na nowe
1258   1 |               kury~Na czas północny i na nowe straże~Gwiazd, gdy
1259   1 |              sobie te psy w pole wyły~Na wielki, srebrny księżyc.
1260   1 |             potem wyszliśmy tu blisko~Na wieś spaloną i na zgliszczów
1261   1 |              blisko~Na wieś spaloną i na zgliszczów kupy,~A za nią
1262   1 |        batalii tej leżeli wałem,~Broń na broń wparta, a ciało pod
1263   1 |            pierwsze okopy~Trupie, już na nas uderzył wiatr zgniły -~
1264   1 |             stopy.~A ja, wspomniawszy na one mogiły~Ciche: - Uczyńmy -
1265   1 |              Aby z nich zgniłość szła na świat i trwoga,~A iżby ludom
1266   1 |           czarne jakieś mrowie~Pełzło na trupy...~...O, niechaj zagasną~
1267   1 |             który wstanie i zakrzyczy~Na te zmierzchniki, i nie da
1268   1 |              promień księżyca,~Co się na szaty twojej kładł przezroczu~
1269   1 |              głębinę.~I tak my doszli na próg tego dwora,~Co stał
1270   1 |         widzeń śmierci,~Gdym spojrzał na to rozciągnięte psisko,~
1271   1 |              rozpłatanym, jak granat, na ćwierci~I krwawym mózgiem
1272   1 |           rzeczom martwym mściwość.~ ~Na wznak, z obliczem ściągniętym,
1273   1 |          piorunem krwi rażony w głowę~Na widok jakiś szatański, piekielny,~
1274   1 |            miał i gwałt śmiertelny.~ ~Na pierś mu runął drugi, wystrzelone~
1275   1 |              trwogi,~Że takie głownie na gniazdo Bóg ciska~I patrzy
1276   1 |            gniazdo Bóg ciska~I patrzy na to, i gromem nie błyska.~ ~
1277   1 |          mordowanych i batalii głosy,~Na ten jęk cichy powstały mi
1278   1 |              kałuży~Leżeli, z krzywdą na licach przywarła;~A była
1279   1 |        wróbliki one, patrzą w trwodze~Na matkę, że ma tak zdartą
1280   1 |         zdartą sukienkę~I że tak leży na zimnej podłodze,~Takie stargane
1281   1 |             ma, tak blada,~Nie patrzy na nich wcale... i nie gada...~ ~
1282   1 |          sługa stary, z niemowlątkiem~Na ręku, stanął i skostniał
1283   1 |              Apelujący stał, z tą łzą na rzęsie~I z głową siwą, co
1284   1 |              ciszy trzęsie.~ ~A takie na nas szły z ciszy tej jęki,~
1285   1 |           dożył~I złote słońce ujrzał na rozświcie,~Tom czuł, że
1286   1 |           tych, którzy tam przez rosy~Na pełny księżyc wyli wniebogłosy.~ ~
1287   1 |                                 X~ ~- Na miejsca puste, na miejsca
1288   1 |               X~ ~- Na miejsca puste, na miejsca bezwodne~Zawiedź
1289   1 |             Jak zwiędłe lilie, a oczy na niebie...~I rzekłem: - Dozwól,
1290   1 |             co zaznałem,~Od grobowego na piersi kamienia,~A dosiężony
1291   1 |     przyszłość ziarn swoich nie siewa~Na polu ornym ani na ugorze,~
1292   1 |               siewa~Na polu ornym ani na ugorze,~Ale na sercu, co
1293   1 |              ornym ani na ugorze,~Ale na sercu, co jej się spodziewa...~
1294   1 |             stosy sprzętów, zrąbanych na wióry,~Na czterech rogach
1295   1 |         sprzętów, zrąbanych na wióry,~Na czterech rogach rynku miały
1296   1 |          miejsca, rozległy się dzwony~Na starym, dosyć wyniosłym
1297   1 |          trwogi, którym był niesiony,~Na wzdychające echa się rozprysnął.~
1298   1 |             martwy chwiał się w górze~Na tym, którego nie chciał
1299   1 |               A pani moja, wejrzawszy na niego:~- Oto się - rzecze -
1300   1 |               się - rzecze - pozostał na straży~Jak kruk powietrzny
1301   1 |        hospodynem...~A on też patrzał na nią licem sinem.~ ~A wtem
1302   1 |           stały karabiny.~ ~Zaczem my na próg weszli...~Wielka nawa~
1303   1 |                     A jeśli kiedy Bóg na mnie dopuści~Szatańskich
1304   1 |             Chrystus sczerniały~Głowę na krzyżu odwrócił ze sromem~
1305   1 |               sromem~Od onej zgrozy i na pierś ją skłonił,~I wielkie,
1306   1 |           sprzed oczu nie zetrze,~Ani na żadnym rozwieje się wietrze,~
1307   1 |           rzuciła~Z tą, co mi gwiazdą na drodze tej była.~ ~W bezbrzeżny
1308   1 |               I dzwony słyszę, bijące na trwogę...~I uciec od nich
1309   1 |               staje bardzo sroga...~I na ogromnym, rozciągniętym
1310   1 |             sobie,~Bo potop krwi jest na całym tym globie.~. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .~. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .~
1311   1 |           zawsze bratobójca stary,~Co na ołtarzach najświętszych
1312   1 |           zawsze! A cień twej maczugi~Na całą ziemię padł czarny
1313   1 |           pomście poczęty...~Z dziada na ojca, a z ojca na syna~Siew
1314   1 |              dziada na ojca, a z ojca na syna~Siew starych zbrodni