Part

 1 Now|                            NASZA SZKAPA~Zaczęło się to od starego
 2 Now|        koło żwiru skończyła i że szkapa tylko piasek teraz wozić
 3 Now|       zawsze był ojciec, matka i szkapa. Felka potem dopiero bociany
 4 Now| przyniosły, Piotrusia takoż: ale szkapa należała do rzędu tych istot,
 5 Now|     początku, ani też jej końca. Szkapa należała do nas, a my do
 6 Now|   podwórzu skórkę z cytryny...~I szkapa nas kochała bardzo. Z daleka
 7 Now|         obdarty, i podczas kiedy szkapa zanurzała swój łeb ogromny
 8 Now|            mawiał Felek. - Co ta szkapa takiego w tym ślepiu ma,
 9 Now|   naplątali grzywy! Stała jednak szkapa cierpliwie, zmrużywszy zdrowe
10 Now|      Największa bieda była kiedy szkapa dla uwolnienia się od nas
11 Now|    zmęczeni, wracaliśmy do domu, szkapa naprzód, my za nią, mokrzy,
12 Now|         przynosili, aby razem ze szkapą obiad jeść. chociaż dzielić
13 Now|    obracając ją łbem do światła. Szkapa zmrużyła zdrowe swoje oko,
14 Now|         powiadam, że druga ślepa szkapa lepsza je niż ta widząca.
15 Now|         we mnie chciał. że ślepa szkapa najlepsza.~- Najlepsza,
16 Now|     odezwało się znowu.~- Felek! Szkapa rży! - krzyknąłem chwyciwszy
17 Now|      odezwało się raz jeszcze.~- Szkapa! - wrzasnął Felek i porwawszy
18 Now|     Piotruś - wołałem - wstawaj! Szkapa przyszła!~I trząsłem nim
19 Now|      kilimkiem wozu, stała nasza szkapa. U karku jej wisiał już
20 Now|        wrzask nie do opisania.~- Szkapa! Nasza szkapa! Nasza droga,
21 Now|        opisania.~- Szkapa! Nasza szkapa! Nasza droga, kochana, stara! -
22 Now|            Stęskniła się bez nas szkapa, co?... Przyszła do nas
23 Now|           co?... Przyszła do nas szkapa? Przyszła?... Poczciwa,
24 Now|           Poczciwa, dobra, stara szkapa nasza.~I nuż jej zaglądać
25 Now|          myśli postało, po co ta szkapa do nas przyszła, na co to
26 Now|       Wio! - zawołał pan Łukasz. Szkapa ruszyła, a my przy niej
27 Now|          my znów dalej chórem:~- Szkapa! nasza szkapa! Nasza droga,
28 Now|          chórem:~- Szkapa! nasza szkapa! Nasza droga, siara szkapa!~
29 Now|       szkapa! Nasza droga, siara szkapa!~Ludzie oglądali się, za
30 Now|         się piaszczysta, żmudna; szkapa ciągnęła swój ciężar z pewnym
31 Now|         polne i białe stokrocie. Szkapa delikatnie z rąk dziecka
32 Now|          obejrzał. Za Piotrusiem szkapa - wyrzucała z cichym parskaniem