Part

 1 Now |          ręce garnczek z rosołem, w którym pływają kawałki rozmiękłej
 2 Now |      zaledwie stuknie stołkiem, na, którym się buja podparłszy na stole
 3 Now |      siadając na brzegu stołu, przy którym uczył się malec.~- Nu -
 4 Now |            z jowialnym uśmiechem, w którym gorzką ironię dostrzec było
 5 Now |    powtarzało się to opowiadanie, w którym ja i moździerz byliśmy bohaterami,
 6 Now | bierzmowanie i granatowy płaszcz, o którym ojciec też mówił, że jest
 7 Now |         rozproszyła, a za wozem, na którym pan Łukasz siedząc powoził,
 8 Now |          jednego jeszcze punktu, na którym sprawa moich klientów też
 9 Now |          kradzież.~Był to punkt, na którym stanęli mocno; i mówca,
10 Obra|     przebywa ten punkt krytyczny, w którym cierpienie, jeśli nie przełamało
11 Obra|        głosem jedną z tych melodii, którym katarynki szeroką popularność
12 Obra|            wychodzisz do ogródka, w którym wolno ci zabawić dłużej
13 Obra|        opłacać. Jedynym gruntem, na którym tu silnie stanąć można,
14 Obra|        niepowstrzymany śmiech, przy którym te powracające na usta jej
15 Obra|        kwadrans, a może i dłużej, w którym to czasie na próżno usiłowałam
16 Obra|         września, to jest w dniu, w którym zabójstwo spełnionym zostało,
17 Obra|       podnosi głowę od biurka, przy którym stojąc czytał papier jakiś.~
18 Obra|          śnieżny gors u koszuli, na którym błyszczą drobne złote spinki.
19 Obra|        uderza dłonią w biurko, przy którym stoi.~- A zatem - odzywa
20 Obra|       pięści, drapanie paznokciami, którym to wybuchom dopiero nadchodzący
21 Obra|           umieszczono melodykon, na którym, zastępując organistę, grał
22 Obra|          oryginalna. Do cebrzyka, w którym się aresztantki umywają,
23 Obra|     więzienia tak zwany "rozpis", z którym idzie sama, bez strażnika,
24 Obra|              czyste bielone ściany, którym biegnące dokoła lamperie
25 Obra|         Bywają jednak! Ale dzień, w którym bywają, jest dniem płaczu
26 Obra|            nią wytoczył się wóz, na którym złożono węzełki; na węzełkach
27 Wier|      znużony, z osłupiałym okiem,~W którym się palił płomyk jakiś siny,~
28 Wier|         sala pusta była tronem,~Nad którym przyszłość z czołem zachmurzonem~
29   1 |          stanęliśmy w gmachu,~Przed którym widać było wielkie tłumy.~
30   1 |            swego i swego początku~I którym oczy zmęczone nakryli~Garsteczką
31   1 |            i w mirze.~ ~A dla mnie, którym szedł z onym aniołem,~Wielkim
32   1 |       zawisnął,~A ten krzyk trwogi, którym był niesiony,~Na wzdychające