Part

 1 Now |         rzadko zajrzy; każdy jakby~swój, jakby domowy.~Stary, łysy
 2 Now |      urodził, toś ty nie obcy, toś swój, tutejszy, to ty prawo masz
 3 Now |           się robić, kiedy w i tak swój? Pan dobrodziej myśli, co
 4 Now |        potrafi! Że Gdański, to już swój! Cha, cha. cha'....~Stary
 5 Now |           swojej stancji siedzi! w swój dom! Un tu nikomu nic nie
 6 Now |            po izbie, zdjął z kołka swój płaszcz granatowy i rzucił
 7 Now |        pieszczotę i zwiesiwszy łeb swój ciężki, skubała nas po włosach,
 8 Now |     podczas kiedy szkapa zanurzała swój łeb ogromny w głębinach
 9 Now |         gdy zanurzała w żłobie łeb swój wielki, a podniósłszy go
10 Now |            próg przestąpiwszy, bat swój w kącie postawił, ogromny
11 Now |            żmudna; szkapa ciągnęła swój ciężar z pewnym wysileniem:
12 Now |       sposobności i czasu obmyśleć swój czyn karygodny zbierając
13 Obra|      oglądać? Naturalnie, każdy ma swój gust. Chociaż ogródek jest
14 Obra|            msza polityka. Kuzdy ma swój hunor! I pan strażnik ma
15 Obra|           hunor! I pan strażnik ma swój hunor, i wielmożny nadzorca
16 Obra|            i wielmożny nadzorca ma swój hunor i ja mam swój hunor.
17 Obra|    nadzorca ma swój hunor i ja mam swój hunor. Kiedym ukradł, tom
18 Obra|            Człowiek, chwalić Boga, swój wyrok ma i za swój siedzi,
19 Obra|           Boga, swój wyrok ma i za swój siedzi, a do inszych to
20 Obra| czytającego tu przy cienkiej kawie swój poranny dziennik.~Pan radca
21 Obra|           gminy za przyjęcie w dom swój kandydata?~- Dwieście franków! -
22 Obra|          tej miłości miały odrębny swój i godny uwagi charakter.~
23 Obra|             a zaciągnąwszy tapczan swój pod piec, trawiła w tym
24 Obra|          człowieka znają, i kąt ma swój, i poszanowanie...~O mało
25 Obra|            pretensje znajdowały tu swój wyraz. Na Złotej więzienny
26 Obra|           kiedy więzienie to miało swój oddział kobiecy, a z owych
27 Obra|        któremu zawdzięcza początek swój i szczęśliwy rozwój.~On
28   1 |         pana,~A usta, które o grób swój wołały,~Już ukojone są i
29   1 |         się kwiecić,~A brzozy szum swój i płacz uciszyły~I ze dna
30   1 |           Ze zgrozy blednie i czas swój przeklina~I że trup który
31   1 |      wskroś mnie idąc, w cień mnie swój ogarną~Te trupy, nocą gorącą