Part

 501 Obra|           dłonie i zapewnia, że jest z przybycia twego najszczęśliwszy.
 502 Obra|             krucyfiksie i Chrystusie z kości słoniowej i jakieś
 503 Obra|          dodaje biorąc w rękę tomik, z którego się sypie kurz i
 504 Obra|            Dowiadujesz się także, że z więźniami w żadne rozmowy
 505 Obra|            bo to zatwardziałe dusze, z którymi czego on sam nie
 506 Obra|             biegają po twojej twarzy z niezmierną szybkością. Gdyby
 507 Obra|           Pytanie to postawione jest z mistrzowską obojętnością.~
 508 Obra|         niemal.~Nie przychodzi mu to z trudnością. Jego ogolona
 509 Obra|    silniejsza tylko, bucha na ciebie z cebra. To obiad. Stajesz
 510 Obra|         Wywołane po imieniu wychodzą z kątów; kilka z nich ma głowę
 511 Obra|              wychodzą z kątów; kilka z nich ma głowę głęboko spuszczoną.~
 512 Obra|            jeszcze. Na ciebie patrzą z ciekawością, szyderczą niemal,
 513 Obra|             łokciami. Wreszcie jedna z nich całuje cię w rękę.
 514 Obra|           sam "wielmożny", który też z właściwym sobie pięknym,
 515 Obra|            szydełkową robotę, wyjętą z ręki jednej z aresztantek.
 516 Obra|         robotę, wyjętą z ręki jednej z aresztantek. Jest przy tym
 517 Obra|             Tu przerywa mu głębokie, z kilkudziesięciu piersi jednym
 518 Obra|             który przeprowadzają cię z niezmierną szybkością do
 519 Obra|      szybkością do warsztatów, gdzie z progu rzuca się okiem na
 520 Obra|        zmęczeniem. Proponuje ci tedy z całą uprzejmością, że jeśli
 521 Obra|     kancelarii, każe sprowadzić parę z "ciekawszych" aresztantek,
 522 Obra|      aresztantek, a ty będziesz mógł z nimi pogadać i ,,wpłynąć
 523 Obra|              Obok kredensu aresztant z podrosłymi nieco włosami
 524 Obra|           ubraniu przeciera talerze. Z głębokiego półmiska kurzą
 525 Obra|        więźniów, na stoliczku bukiet z chleba tejże fabryki, nad
 526 Obra|             podobnych wizyt, pożytek z nich będzie taki właśnie,
 527 Obra|             numery, takie same miewa z powodu przyjścia twojego
 528 Obra|             lub wybiega dla rozprawy z dostawcą grochu i sadła.
 529 Obra|           bardzo niezręcznym, gdybyś z chwilek takich skorzystać
 530 Obra|           swoje zajęcia, i zaczynasz z nimi najpotoczniejszą rozmowę.
 531 Obra|           ale zwracasz się do której z młodszych kobiet, dowiadujesz
 532 Obra|            nie odbierając jej roboty z ręki, przez co okazujesz
 533 Obra|              słowem, zachowujesz się z aresztantka w taki właśnie
 534 Obra|           stosować się mogły; mówiąc z nią, o jej tylko los się
 535 Obra|            zajęty, jej tylko oddany. Z szarej, bezbarwnej masy
 536 Obra|         dajesz mu jakiś przyniesiony z sobą kawałek bułki, trzymasz
 537 Obra|        bytnością twoją znajdziesz je z pewnością wymytym i w czystej
 538 Obra|         mówisz i czynisz to wszystko z zupełnym spokojem. Owszem,
 539 Obra|           życia. Korzystasz przy tym z bieżącej pory roku, aby
 540 Obra|          wszyscy się modlą - odmówić z tobą pacierza?~Zamiast odpowiedzi
 541 Obra|           stoją, i odmawiasz głośno, z wolna: "Ojcze nasz", "Kto
 542 Obra|              w takiej rozciągłości i z takimi szczegółami, jakich
 543 Obra|              żadne śledztwo dobyć by z niej nic zdołało nigdy.~
 544 Obra|        wielmożnego". Zrobiłaś swoje.~Z miesiąc coś może po owej
 545 Obra|            oficery nawieźli różności z tamtych tam krajów. Psy
 546 Obra|              coś. Tak mieszkał on tu z tą panną w mieście jakieś
 547 Obra|        jakieś czasy, aż potem musiał z wojskiem na trawę ciągnąć,
 548 Obra|           pani, to ma takie, że choć z nich bicze kręć na cztery
 549 Obra|              to jedna i druga do mej z pięścią... A nic będziesz
 550 Obra|             albo kto... Bo to młode, z osiemnaście lat temu, nie
 551 Obra|              mam chodzić? Ino że się z nią nijakiego rozmówienia
 552 Obra|            cynowa miseczka więzienna z nie tkniętym jeszcze krupnikiem.
 553 Obra|              Dzika nie poruszyła się z miejsca, tylko dłonią twarz
 554 Obra|            patrzyła tak na strażnika z wielką jakąś wzgardą, mrużąc
 555 Obra|           widocznie głosem wyrzuciła z piersi kilka gniewnych i
 556 Obra|        zawstydzonym ruchem odgarnęła z twarzy włosy, spuściła nogi,
 557 Obra|            składna.~Patrzyłam na nią z niezmiernym współczuciem.
 558 Obra|            Zaparty, młodszy strażnik z pierwszego piętra, wpadł
 559 Obra|            pan nadzorca zrywając się z fotela. - Ruszaj po Jakuba,
 560 Obra|            było, że mu to przychodzi z trudnością. Nie lubił, aby
 561 Obra|         trzecich osób, rzucił mi też z fotela swego kilka szybkich,
 562 Obra|          kogut nastroszonego więźnia z suchą, czarniawą twarzą
 563 Obra|        gorący jest jeszcze od bójki, z której go wyrwano. Pięści
 564 Obra|        piersiach rozerwanym kubraku, z wielkim, głęboko między
 565 Obra|              go coś widocznie i krew z niego ssało. A nie było
 566 Obra|      Wielmożny" patrzył też na niego z pobłażaniem jakie tu tylko
 567 Obra|               bo tu na mnie wszystko z kaźny idzie! I jadło, i
 568 Obra|         mundur, i spanie, i wszystko z kaźny na mnie idzie! Wie
 569 Obra|        doświadczeni więźniowie, i to z powodzeniem. Jakub, stary
 570 Obra|  Najkomiczniejszym było to, że każdy z aktorów tego przedstawienia
 571 Obra|              sztuka ta odgrywała się z całą powagą należną wielkiemu
 572 Obra|         rzecz, to mi nie pierwsze! A z takim zbójem świętokrzyskim
 573 Obra|           całe posiedzenie het precz z dymem puści!~Zmarszczył
 574 Obra|            Co do starego Jakuba, ten z wielką uwagą obserwował
 575 Obra|          stary Jakub splunął w bok i z szelestem ślinę butem zatarł.~-
 576 Obra|                przerwał pan nadzorca z ojcowską surowością w głosie.~
 577 Obra|             być powinien, za łby się z frajerami wodzić! Nie spodziewałem
 578 Obra|            dla wielmożnego pana krwi z małego palca utoczył! Ja
 579 Obra|          usypiał; głowa mu też nieco z karku zwisła, co go uczyniło
 580 Obra|            która - lubo w zaprzęgu - z lada przystanku korzysta,
 581 Obra|     promieniejący i poglądał na mnie z pogodnym tryumfem, rad widocznie,
 582 Obra|            hultaje!"~A tam, u progu, z wbitymi w podłogę oczyma
 583 Obra|            splótł i czołem o podłogę z głuchym łoskotem uderzył,
 584 Obra|         nadzorca cofnął się od stołu z fotelem, chociaż go prawie
 585 Obra|            postąpił i pochylając się z miną zaufańca rzekł:~- I
 586 Obra|             kolana wyszedł był nieco z "frontu", znów się wyprężył
 587 Obra|   niemożliwości, a stary Jakub szyję z niebieskiej obwiązującej
 588 Obra|         panie miłosierdny, bo on tam z każdego kąta na mnie patrzy...
 589 Obra|             kancelaryjną sceną jedno z pism miejscowych podało
 590 Obra|              sług zabitego, iż żaden z nich dłużej nad kwartał
 591 Obra|           rzucał w niego to szklankę z wodą, to widelec, to talerz
 592 Obra|          wodą, to widelec, to talerz z zupą, tak iż w kamienicy
 593 Obra|            poparzonym, pokrwawionym, z sińcami i guzami na głowie
 594 Obra|      uczciwość i pracowitość parobka z bliska patrzyli, podejmowali
 595 Obra|              widział, jak chłopczyna z płaczem na piersi parobkowi
 596 Obra|       przesoloną została, ważkę nową z gorącym krupnikiem w twarz
 597 Obra|         zobaczywszy trupa, który się z sofki na ziemię stoczył,
 598 Obra|        rozciągnięty na ziemi sierota z głęboko pękniętą czaszką.~
 599 Obra|       zaniechamy"~ ~3.~ ~- A cóż tam z Onufrem? - zapytałam raz
 600 Obra|               Jakub spojrzał na mnie z namysłem, tabakierkę dobył
 601 Obra|            to? Umarł?~- A umarł.~- I z jakiej choroby?~- Choroby -
 602 Obra|             Choroby - odrzekł Jakub, z wolna otrząsając szczyptę -
 603 Obra|             numerem nie siedział, bo z nim msze aresztanty wytrzymać
 604 Obra|         chwytał. Ale i tak wskórania z nim nie było. Dzień jak
 605 Obra|            ja do niego: ,,Onufer! Co z tobą?" Tak on nic, tylko
 606 Obra|         wziąć, zapalić i Onufrowi ją z latarką w komórce postawić.
 607 Obra|         klęczący, Józef, ten czarny, z lazaretu, co go z Szymonem
 608 Obra|            czarny, z lazaretu, co go z Szymonem na tapczan z onego
 609 Obra|             go z Szymonem na tapczan z onego kąta niósł, powiadał,
 610 Obra|            sporą szczyptę utrząsając z niej po trochu i w palcach
 611 Obra|            MIŁOSIERDZIE GMINY~Kartka z Höttingen~ ~Dziewiąta dochodzi
 612 Obra|             dwu palców do granatowej z białą wypustką czapki.~Od
 613 Obra|             siada nawet, ale rozmowa z panem sędzią bawi go widać,
 614 Obra|          miejscu dawno zadrzewionym, z którego mu pozostawiono
 615 Obra|        pilastry i pamiątkową tablicę z napisem. Napis ten, błyszczący
 616 Obra|           oczy ludzkie. Każdy prawie z przybyłych podnosi głowę
 617 Obra|         podnosi głowę i odczytuje go z powagą. Alboż nie ma prawa?
 618 Obra|       srebrną cebulę konfrontując ją z zegarem gminy. Miły Boże,
 619 Obra|          kaftanie, Jan Blanc, rymarz z Höschli w zielonym kitajkowym
 620 Obra|           spiętym na mosiężną haftkę z łańcuszkiem; wielu, mimo
 621 Obra|         tylko; wdowa Knaus, jak szła z targu, tak wstąpiła z koszykiem
 622 Obra|           szła z targu, tak wstąpiła z koszykiem ogrodowizny i
 623 Obra|              koszykiem ogrodowizny i z nową szczotką pod pachą.
 624 Obra|            to rozdział stanowczy.~To z jednej, to z drugiej strony
 625 Obra|           stanowczy.~To z jednej, to z drugiej strony co i raz
 626 Obra|        powiedzenia; czasem też który z ciekawych uczuwał się nagle
 627 Obra|         Sprungli, który się niedawno z wdową ożenił i warsztat
 628 Obra|       piekarz Lorche; jest oberżysta z Mainau; jest Dödöli, właściciel
 629 Obra|          kilku innych jeszcze.~Każdy z nich potrzebuje posługi
 630 Obra|              się u balasków i gwarzą z cicha. Wdowa Knaus także
 631 Obra|           wzięła, żeby tylko posługę z tego niezgorszą mieć można.
 632 Obra|             zostało, co ją na wiosnę z kancelarii wzięli. A Egii?
 633 Obra|         kamlotowy kaftan podnosi się z szelestem~na jej szerokich
 634 Obra|    spojrzenie otwarte, jasne. Ubrany z pewnym wykwintem, u szwajcarskich
 635 Obra|           pan radca, świeży urzędnik z wyborów, nie lubi tracić
 636 Obra|       dozwala cierpieć nędzy żadnemu z członków swoich. Ociera
 637 Obra|          nasza gmina podejmuje walkę z tym prawem. W jaki sposób?
 638 Obra|            zrobiłaby mu imię. Zaczem z wysoka rzuca okiem na salę
 639 Obra|             i godząc rozumną rachubę z porywami serca mówi: starzec
 640 Obra|             szmery, a pan radca stoi z podniesioną ręką, żeby nie
 641 Obra|             ręką, żeby nie wychodzić z pozy. Upływa krótka chwila.
 642 Obra|             które się uszaków drzwi6 z obu stron chwytają, żeby
 643 Obra|           takiego trupa? Co za pomoc z tego komu? Co za wyręka?
 644 Obra|          Piękne nasze ustawy wygnały z ziemi naszej żebraninę,
 645 Obra|              niezdolny do pracy. Kto z panów chce go wziąć do siebie?
 646 Obra|           posługę mieć można jeszcze z niego. Gmina nie wymaga,
 647 Obra|           Wunderli, popchnięty nieco z tyłu przez woźnego, wydobywa
 648 Obra|          progu staje. Pełne światło, z otwartego na obszerną łąkę
 649 Obra|        prostuje się, podnosi głowę i z uśmiechem na obecnych patrzy.
 650 Obra|            siłę..."~A gdy tak patrzy z wysiłkiem, stara jego głowa
 651 Obra|            ciężkie i zimne toczą się z wolna po zmiętej i zbrużdżonej
 652 Obra|          fontaź dziwnie się sprzecza z jego wyschłą, pomarszczoną
 653 Obra|              ale wie także, iż każdy z tych, co tu przyszedł, na
 654 Obra|          leży to w interesie żadnego z nich, żeby okazywać zbyteczny
 655 Obra|        Faustyna Tröndi - będzie miał z ośmdziesiąt albo i więcej?~
 656 Obra|          zęby - odzywa się oberżysta z Mainau. Kuntz znów rzuca
 657 Obra|             macha! - odzywa się ktoś z ławy.~- Phi!... - dodaje
 658 Obra|        Wunderli nie zawiedzie gminy. Z największym wysiłkiem unosi
 659 Obra|          jeszcze szybciej spuszczają z głośnym sykiem. Co u diaska!
 660 Obra|             i milczą. Galeria, która z ławek powstawszy~podeszła
 661 Obra|             zwrócony~do starego mówi z odcieniem niecierpliwości:~-
 662 Obra|            Czegóż stoisz? Ruszże się z kąta!~Kuntz Wunderli uśmiecha
 663 Obra|         Dobry! Dobry! - wołają głosy z ławek.~- Dalej! Dalej! -
 664 Obra|               podnosi on je jak kije z niezmiernym wysiłkiem i
 665 Obra|    Niepocieszone, martwe, stroskane, z dziwem i strachem patrzą
 666 Obra|            Jest ono dobrze wybranym. Z szeroko otwartego na ogród
 667 Obra|             nietęgi! - prostuje ktoś z ławy.~- On nas jeszcze wszystkich
 668 Obra|         przydać się w domu może. Kto z panów reflektuje? I z jaką
 669 Obra|            Kto z panów reflektuje? I z jaką dopłatą?~Cisza nastaje
 670 Obra|           radcy. Jaki taki liczy się z potrzebą posługi i z groszem.~
 671 Obra|             się z potrzebą posługi i z groszem.~Sprüngli porusza
 672 Obra|            porusza się i przestępuje z nogi na nogę. Zauważył to
 673 Obra|                 odzywa się oberżysta z Mainau. - To gorzej jeszcze,
 674 Obra|           jędza... - odzywa~się głos z ławy.~- Baba spod ciemnej
 675 Obra|              gwiazdy! - dorzuca ktoś z kąta.~- Jak było, tak było -
 676 Obra|             dawał za ten marny grosz z gminy, a do roboty nie będzie
 677 Obra|          podał dwieście franków. Kto z panów licytuje in minus?~
 678 Obra|      licytuje in minus?~Cisza.~- Kto z panów licytuje?- pyta ponownie
 679 Obra|       ośmdziesiąt pięć wezmę! - mówi z wolna cedząc zgłoski piekarz
 680 Obra|        zaledwie mógł zarobić, a i to z ciężkością. Bluzę płócienną
 681 Obra|        ubranie?...~- Sto ośmdziesiąt z tym samym warunkiem! - odzywa
 682 Obra|         Dödöli, właściciel winnicy.~"Z tym samym warunkiem? - myśli
 683 Obra|     sześćdziesiąt! - woła ktoś nagle z kąta.~Obejrzano się: nie
 684 Obra|              podnosi głowę i patrzy.~Z boku nieco, bliżej drzwi,
 685 Obra|              rozparty stoi syn jego, z krótką fajką w zębach. Za
 686 Obra|          Stary otwiera usta i patrzy z mieszaniną strachu i nadziei.~
 687 Obra|              pierwszym rzędzie staje z podniesioną głową. Nikt
 688 Obra|            widzi, jako nie może! Ale z tym, co gmina doda, spróbuje.
 689 Obra|              opuszcza, co ktokolwiek z obcych. Zarabiać na gminie
 690 Obra|        rozumieją doskonale; każdy by z nich zrobił to samo. Człowiek
 691 Obra|             myśli. Zaperzył się; był z tych, którzy się rozpalają
 692 Obra|              i patrzy na Tödi Mayera z wysoka lekko zmrużonymi
 693 Obra|      kwadratowa, drewniana, cofa się z szeregu, a wysoka, koścista,
 694 Obra|             zrobił interes, i szepce z kumem Spenglerem.~Tymczasem
 695 Obra|           roztrząsań gminy! - rzecze z godnością, a woźny odwraca
 696 Obra|      milczeniu. Potem ściska powieki z całej, całej siły. Coś mu
 697 Obra|            starego, a Kuntz Wunderli z pośpiechem rozpinać ją zaczyna.~
 698 Obra|        Wunderli drży silnie, częścią z chłodu, a częścią ze strachu.
 699 Obra|               Woźny wyszarpuje mu ją z ręki.~- Kapuściana... ośla...
 700 Obra|       barania głowa!-mówi przez zęby z naciskiem.~Historia z chustką
 701 Obra|           zęby z naciskiem.~Historia z chustką więcej go jeszcze
 702 Obra|        jeszcze gniewa niźli historia z kubrakiem. Inicjatorem pożyczki
 703 Obra|             włożył w wiązanie to coś z artystycznych instynktów
 704 Obra| artystycznych instynktów swoich, coś z własnej duszy... Zdejmowanie
 705 Obra|       zawstydzony, zgnębiony, odarty z uroku. Teraz dopiero można
 706 Obra|             głowami i uśmiechają się z lekka.~- Ecce homo! - odzywa
 707 Obra|              którzy górę tę widzieli z bliska.~Stary nie ma wprawdzie
 708 Obra|            nędzarza, jak gdyby każdą z jego wyschłych i struchlałych
 709 Obra|          wolno słowa cofać! - rzecze z powagą pan radca.~- Jak
 710 Obra|         przybił! -potwierdzają głosy z ławy, po czym ucisza się
 711 Obra|            nadto! - dodaje oberżysta z Mainau.~Stary Wunderli słucha
 712 Obra|             to będzie? Co to jeszcze z nim będzie? A to może nikt
 713 Obra|        złocie! Gmina musi się liczyć z groszem. Gmina ma wydatki,
 714 Obra|               Jest to tęgi mężczyzna z grubym karkiem i szeroką
 715 Obra|            każdy usuwa się przed nim z pewnym rodzajem respektu.
 716 Obra|        spojrzenie ponure i zuchwałe. Z takim nie zaczynać lepiej.
 717 Obra|        musiał, a to piekielny kawał, z góry i pod górę.~Pan radca
 718 Obra|            razy dziennie przybywa on z mlekiem, zaprzężony do wózka
 719 Obra|              jednego, to na drugiego z obecnych niby obojętnie;
 720 Obra|              on, że Hänzli, tak samo z gminy wzięty, po trzech
 721 Obra|           się poruszyć, nawet kolana z wielkiego natężenia dygotać
 722 Obra|              czy dobrocią zawsze się z niego tyle roboty wyciśnie,
 723 Obra|  Najobojętniejsi nawet kręcą głowami z podziwu. Daj go katu! A
 724 Obra|              tylko swoją kozerą wali z góry jak armatnią kulą!~
 725 Obra|        I-po-raz-trzeci! - woła razem z woźnym tryumfujący pan radca.~
 726 Obra|              siebie parcianą szleję. Z drugiej strony dyszla rzuca
 727 Obra|             kobiet mieścił się razem z takimże męskim oddziałem
 728 Obra|             aresztanci i aresztantki z nie znanego mi powodu powszechnie
 729 Obra|           jest to posępny żółty dom, z wieloma należącymi do niego
 730 Obra|      dżdżysty, w towarzystwie jednej z moich znajomych, która,
 731 Obra|            które się na nich cisnęły z węzełkami, tobołkami, garnuszkami,
 732 Obra|           zwane "widzenie". Kumoszki z miasta, łatwiej zaznajamiające
 733 Obra|           łatwiej zaznajamiające się z sobą, prowadziły nader ożywioną
 734 Obra|             się okienko komunikujące z kancelarią pana inspektora
 735 Obra|     ułatwiające kontrolę przybyłych. Z sieni tej parę stopni prowadzi
 736 Obra|          prowadzi na długi korytarz, z którego szereg drzwi wiedzie
 737 Obra|            prawie, schody na piętra, z których pierwsze obejmowało
 738 Obra|           każda ma oddzielne wejście z obiegającego piętro korytarza.
 739 Obra|          dość duże, prostokątne izby z czysto wybielonymi ścianami
 740 Obra|         uczyć nim oddychać i dopiero z czasem nawyknąć do niego
 741 Obra|            jest, jak się przekonałam z czasem, przedmiotem największych
 742 Obra|              robactwo zagnieżdża się z niesłychaną łatwością i
 743 Obra|       Waleria War., które pochodziły z rodziny specjalnie złodziejskiej,
 744 Obra|      specjalnie złodziejskiej, czyli z tak zwanej "złodziejskiej
 745 Obra|            chorowita, blada, wysoka, z długim wronim nosem i małymi
 746 Obra|              nosem i małymi oczkami, z jakimś fałszywym i brzydkim
 747 Obra|               Helena była już tu coś z czwartym powrotem, Waleria
 748 Obra|         wpierw jeszcze zapoznała się z więzienną izbą. Tym razem
 749 Obra|           dobrowolnie, żeby siedzieć z nią razem. Przywiązanie
 750 Obra|              Nie wiem, co się działo z resztą rodziny War., ale
 751 Obra|          poważania.~O Waleni mawiano z rodzajem naiwnego podziwu,
 752 Obra|              wyrażenie, które mi się z początku zdawało dość dzikim,
 753 Obra|      traktowały je protekcjonalnie i z akcentem pewnej wyższości.
 754 Obra|          izbami solidaryzującymi się z sobą. Drzwi, których zamek
 755 Obra|            zamek izbę od izby dzieli z wewnątrz, wytrzymać muszą
 756 Obra|           był tam kapelusz aksamitny z piórem. Ledwośmy do domu
 757 Obra|         takie śliczne, jak te anioły z nieba, aż płaczą, tak proszą
 758 Obra|               może głodna była, może z biedy... My już i tak mamy,
 759 Obra|  charakterystycznym ich rysem.~Żadna z uwięzionych nie wyraża się
 760 Obra|              przeklinały, ona zawsze z niezmienną słodyczą mawiała: "
 761 Obra|         napięte; toż samo działo się z uczuciem miłości. Każda
 762 Obra|           się nawet, że był to jeden z powodów, który, obok szczupłości
 763 Obra|            jak wszędzie nie wiedzieć z czego. Przy więzieniu był
 764 Obra|              ogródek wychodziły okna z męskiego oddziału, i tutaj
 765 Obra|            zakochany szukał zaczepki z pierwszym lepszym towarzyszem,
 766 Obra|            piwnicach, bez podłogi, i z okienkiem tak małym, że
 767 Obra|           wybranka jego serca chodzi z dumnie podniesionym czołem,
 768 Obra|            swymi aroganckimi minami, z najwyższą wzgardą spogląda
 769 Obra|           daje w twarz którejkolwiek z towarzyszek, rzuca się na
 770 Obra|              złe jej tego nie miał i z dobrym sercem do niej powrócił,
 771 Obra|            kobiecego oddziału. Jeden z młodych naszych malarzy,
 772 Obra|  przeciwległych krańcach, oświetlały z jednej strony zbitą masę
 773 Obra|              i więziennych siermięg, z drugiej zastęp klęczących
 774 Obra|            zastęp klęczących kobiet.~Z boku umieszczono melodykon,
 775 Obra|          śpiewu.~Tuż zaraz na prawo, z niezmąconą w twarzy pogodą,
 776 Obra|   tragicznego tłumu zabrzmiała nagle z kilku setek piersi stara,
 777 Obra|          posępnymi w Serbii. Młodsze z uwięzionych jedna przez
 778 Obra|         dawna już uważałam, że jedna z aresztantek, niemłoda, z
 779 Obra|             z aresztantek, niemłoda, z wiejska ubierająca się kobieta,
 780 Obra|             głowę i słucha, co mówię z innymi.~Była to Szymczakowa,
 781 Obra|           Była to Szymczakowa, znana z procesu o liczne dzieciobójstwa,
 782 Obra|             jakoś umiała się uwolnić z więzienia. Cały oddział
 783 Obra|           jak ją pomieścić, bo żadna z aresztantek przy jej tapczanie
 784 Obra|          twarz miała ospowatą jakby, z której dawna czerwoność
 785 Obra| przestraszone jakieś. Była to jedyna z aresztantek, która przez
 786 Obra|             stosownego dla nich albo z Ewangelii, albo z dawnych
 787 Obra|          nich albo z Ewangelii, albo z dawnych dziejów, a już z
 788 Obra|             z dawnych dziejów, a już z tego wywiązywały się potem
 789 Obra|    występnymi nie były. Mówiłam tedy z nimi o ich rodzinie, o rodzinnym
 790 Obra|          mówi wcale gładko; niektóre z nich okazują wielką chętkę
 791 Obra|         jakichś wydarzeń i płynących z nich manifestów, które by
 792 Obra|              kiedy inne słuchają ich z otwartymi z podziwu ustami,
 793 Obra|             słuchają ich z otwartymi z podziwu ustami, a wszystkie
 794 Obra|              się raz, że przyniosłam z sobą Zachwycenie Lenartowicza
 795 Obra|         kobiet pełna izba i słuchały z wielkim zajęciem, które
 796 Obra|              do siebie.~Najmłodszymi z uwięzionych były wówczas:
 797 Obra|       biegają gonić motyle. W żadnej z najzatwardzialszych złodziejek
 798 Obra|          Mańce. Graniczyło to niemal z niewinnością, takie było
 799 Obra|            przyrodzone jakby. Co się z nią stało - nie wiem, ale
 800 Obra|         darciem pierza i kłócące się z sobą od rana do nocy. Główną
 801 Obra|              jedna nie siedziała tam z własnej winy. Broń Boże!
 802 Obra|              sam ,,wielmożny", mieli z nimi niemało roboty i wszyscy,
 803 Obra|     odnawiającą się ciągle, i która, z małymi przerwami, siedziała
 804 Obra|           kościoła i ściągnęła obrus z ołtarza.~- Nie z biedy,
 805 Obra|     ściągnęła obrus z ołtarza.~- Nie z biedy, proszę pani! Niech
 806 Obra|              w kieszeni!~- I cóż wam z tego przyszło? - pytałam
 807 Obra|       dziennie, rano jakaś zupa, też z kaszą, słowem, mogą nie
 808 Obra|            których rozdawaniu każdej z aresztantek zdaje się, że
 809 Obra|      przyniesiono kaszę ze skwarkami z sadła. Aż tu gwałt. Najpierw
 810 Obra|           razem nie należąca, zbiera z wyniosłym gestem sadło z
 811 Obra|             z wyniosłym gestem sadło z własnej kaszy, rzuca je
 812 Obra|             resztę zaś swego obiadu, z pełnym wzgardy rozmachem,
 813 Obra|            wzgardy rozmachem, wylewa z miski pod piec. Po czym
 814 Obra|         wszystkie oczy patrzą na nią z uwielbieniem, a Helena staje
 815 Obra|            Kiedy strażnik o czwartej z rana izby w Serbii otworzył,
 816 Obra|    pomocnicami wybranymi najczęściej z ,,frajerek". Dostaje za
 817 Obra|       czterdzieści groszy tygodniowo z kancelarii, a od każdej
 818 Obra|     Porządkowa bywa zwykle dobierana z doświadczonych starszych
 819 Obra|              ją widocznie. Wróciwszy z ogródka, aresztantki zabierają
 820 Obra|              mniej zdolne. Majstrowa z fabryki odbiera co tydzień
 821 Obra|             naganę. Robotnica, która z funta trzciny wyrabia sześć
 822 Obra|             nędzny, jakkolwiek wiele z nich nabywa niesłychanej
 823 Obra|             wprawy i porusza palcami z szybkością maszyny.~Zarobek
 824 Obra|        aresztantka odbiera wychodząc z więzienia. Za pieniądze
 825 Obra|            aresztantka przyprowadzić z sobą do kancelarii na wódkę
 826 Obra|            chce poczęstować, i każda z zaproszonych wypija tylko
 827 Obra|     Naturalnie, że zapasy pochodzące z wydziału nie są nigdy "pod
 828 Obra|      obiedzie przechadzka w ogródku, z czego w chłodniejszej porze
 829 Obra|            pracują zwykle dość długo z własnej ochoty; jeśli robota
 830 Obra|        administracyjnym w Serbii, że z rana otwierający drzwi strażnik
 831 Obra|              pod odpowiednim każdemu z tych wyznań nadzorem. Zapuszczenie
 832 Obra|             dawna, a powstał zapewne z potrzeby uniknięcia okazji
 833 Obra|         życzenia. Koszula wychodząca z rąk pracza jest zaledwie
 834 Obra|      zaledwie przebielona, przetarta z grubszego. Reszta się przymaglowywa,
 835 Obra|              te wykwintnisie dostają z kancelarii po dwie nowe
 836 Obra|          dnia tego wypadały kartofle z barszczem. Kiedy ta pożądana
 837 Obra|              okoliczność zejdzie się z praniem, piorąca wyjmuje
 838 Obra|             praniem, piorąca wyjmuje z miski kartofel, opłukuje
 839 Obra|        wyszła spod ręki specjalistki z jakiejś chemicznej pralni.~
 840 Obra|            uczęszczają zbyt chętnie. Z niechęci tej zrodził się
 841 Obra|         kobiecego oddziału, złożonym z trzech izb, z których każda
 842 Obra|               złożonym z trzech izb, z których każda zaopatrzona
 843 Obra|             położenie tego wymaga, a z rana przychodzi lekarz więzienny.
 844 Obra|             więzienny. Chore dostają z rana kwaterkę mleka i bułkę;
 845 Obra|              i bułkę; na obiad rosół z ryżem lub klejek z jęczmiennej
 846 Obra|             rosół z ryżem lub klejek z jęczmiennej kaszy i kawałek
 847 Obra|            matce, starszych zabierać z sobą ani trzymać przy sobie "
 848 Obra|      dziewczynka siedmioletnia może, z którą nie wiedziano po prostu
 849 Obra|              liczne ofiary.~Toteż te z kobiet, które dostały długie
 850 Obra|         wówczas dostaje przy wyjściu z więzienia tak zwany "rozpis",
 851 Obra|        więzienia tak zwany "rozpis", z którym idzie sama, bez strażnika,
 852 Obra|              się w kancelarii, gdzie z niej spisują protokół i
 853 Obra|            dobrze i dlatego korzysta z pierwszej sposobności, aby
 854 Obra|            powrót do Warszawy, gdzie z biedy chwyta się złodziejstwa,
 855 Obra|           przy ulicy Złotej wyda się z konieczności bezbarwnym,
 856 Obra|         system indywidualnego sprytu z jednej strony a różnorodnej
 857 Obra|            różnorodnej pobłażliwości z drugiej; tu karność wykonywa
 858 Obra|          przed nią budka, a żołnierz z karabinem odbywa przed jej
 859 Obra|              tych zgrzytów i pisków, z jakimi podnosiły się i zapadały
 860 Obra|             daleko do starego Jakuba z Serbii, który nosił niebieską,
 861 Obra|              uśmiechał się, drepcząc z wyciągniętym przed siebie
 862 Obra|          świętego Piotra w tym raju!~Z bramy widać podwórze obszerne,
 863 Obra|            zdążyłam usiąść na jednym z trzech krzeseł, stanowiących
 864 Obra|        niezmiernie wąski i długi, ma z lewej i z prawej strony
 865 Obra|          wąski i długi, ma z lewej i z prawej strony szereg przeciwległych
 866 Obra|   manipulację wykonywają aresztantki z wielką zręcznością i wprawą.
 867 Obra|         płachtą, na nią idzie stary, z wybrakowanych kołder pochodzący,
 868 Obra|          powiedzieć dało, i niejedna z was, czytelniczki, nie widziała
 869 Obra|              kaftany letnie szyte są z drelichu w paski siwe i
 870 Obra|            stanowi kaftan i spódnica z siwego sukna. Chorzy używają
 871 Obra|         siwego sukna. Chorzy używają z tegoż sukna krajanych kapot,
 872 Obra|               lnianym płótnem. Wiele z przedmiotów, znajdujących
 873 Obra|          Osad Rolnych trzymały jedno z pierwszych miejsc na tej
 874 Obra|      Puszczono dopiero nieco światła z "numeru" i wtedy zobaczyłam
 875 Obra|         poznała, nie wychodzi prawie z więzienia, przenosząc się
 876 Obra|            spod "numeru" w "pobyt" i z "pobytu" pod "numer"~Na
 877 Obra|         grubszego dżetu, drut, nici. Z tej to pracowni wylatują
 878 Obra|          gdzie nas spostrzegła druga z dozorczyń, i poprowadziła
 879 Obra|          poprowadziła do przędzalni.~Z trzydzieści chyba kobiet
 880 Obra|            War. Postarzała, zżółkła, z przewiązanym chustką czołem,
 881 Obra|            Gdzie Helena? - zapytałam z cicha.~- Na wolności...~-
 882 Obra|            jeszcze starych znajomych z Serbii. Niektóre z nich
 883 Obra|         znajomych z Serbii. Niektóre z nich okazywały wiele radości,
 884 Obra|       oddziaływa na uwięzione. Jedne z nich zapadają niemal w apatię,
 885 Obra|          niemal w apatię, graniczącą z idiotyzmem, drugie podlegają
 886 Obra|           reszta mieści się wspólnie z innymi.~Najtragiczniejszą
 887 Obra|              w ręku trzymaną robotę, z miną, jaką miewają czasem
 888 Obra|             nie zszedł ani na chwilę z jej pełnych ust rumianych.~
 889 Obra|           jeszcze na nią, kiedy mnie z głośnym płaczem chwyciła
 890 Obra|              na całe życie na Sybir.~Z boku tymczasem chlipała,
 891 Obra|             się, szpetna jakaś baba, z wielką, jak pająk włochatą
 892 Obra|            ciężkich, w drodze łaski, z powodu słabego zdrowia,
 893 Obra|              się, aby uspokoić jedno z tych małych. Matka miała
 894 Obra|            podpalenie. Co się stanie z jej dzieckiem? Co się stanie
 895 Obra|             dzieckiem? Co się stanie z tymi wszystkimi dziećmi?~ ~
 896 Obra|          wygląda jak piękny ogródek, z fontanną, klombami kwiatów,
 897 Obra|        piękna stylowa brama kamienna z czasów Batorego, która niegdyś
 898 Obra|             jeden za drugim, a każdy z głuchym łomotem podnosi
 899 Obra|              kądzielą... Inni patrzą z wyrazem cierpienia w oczach.
 900 Obra|       Usiadłam na chwilę przy jednym z tych ostatnich, na wolnym
 901 Obra|              uwięzionych kobiet są - z małymi wyjątkami - głupowate,
 902 Obra|              swój oddział kobiecy, a z owych czasów pozostały mi
 903 Obra|        kochanka swego i rywalizującą z nią o względy jego macochę;
 904 Obra|       przestępstwa i przechwalać się z ich spełnienia. Ona to umiała
 905 Obra|      więzieniu taką ilość arszeniku, z którego spożywania zrobiła
 906 Obra|         psychologa ciekawy. Kiedy ją z arsenału przeniesiono do
 907 Obra|            jednak, a ja straciłam ją z oczu.~W jednej przecież
 908 Obra|             przestępców, którzy bądź z powodu jakiegoś defektu
 909 Obra|          więzieniom, to piękna karta z życia p. J. Maternickiego,
 910 Obra|             mile przyjęła tę nowość; z czasem wyznaczono etat dla
 911 Obra|           przyniosło owoce. Jedna to z najpiękniejszych zasług,
 912 Obra|              czternaście, najmłodszy z jedenaście może. Szkoła
 913 Obra|        Nauczyciel przychodzi do nich z miasta na parę godzin dziennie.
 914 Obra|                spytałam najmłodszego z chłopców, który wtulił ogoloną
 915 Obra|               trzymał w ręku książkę z wyobrażeniem jakiegoś przedpotopowego
 916 Obra|             którą by mógł czmychnąć.~Z pozostałych zwrócił jeszcze
 917 Obra|   wielmożnego pana". Był to dezerter z Osad, złapany na ponownym
 918 Obra|       więzienną odzież, po czym wraz z partią odstawiają pod strażą
 919 Obra|              nakładają białe czepce, z szeroką, na czoło opadającą
 920 Obra|              zsyłka, porozumiewa się z nim, podaje prośbę - zawsze
 921 Obra|              podróż odbywa, nie może z sobą zabierać żadnych własnych
 922 Obra|        wojskowego biura w połączeniu z koszarami. Przyprowadzono
 923 Obra|    formalności wstępne.~Kilka kobiet z miasta oczekiwało wraz ze
 924 Obra|            siostry...~- A skąd wy?~- Z daleka.~- To pewno i matka,
 925 Obra|               w których wprawne ucho z daleka rozróżnić umiało
 926 Obra|              Kiedy żelazo wlokło się z głuchym łoskotem, mówiono: "
 927 Obra|            węzełkach siedziała jedna z kobiet, wycieńczona widocznie,
 928 Obra|             niektórzy uśmiechali się z desperacką obojętnością
 929 Obra|   obojętnością na wszystko. Przybyłe z miasta kobiety rzuciły się
 930 Obra|      tymczasem. Czterech podoficerów z obnażonymi pałaszami stanęło
 931 Obra|       rozlegał się donośnie. Kobiety z miasta rozproszyły się;
 932 Obra|              tej ostatniej pociechy.~Z punktu zbornego do dworca
 933 Obra|           wozów zaczął się poruszać, z wolna zrazu, potem coraz
 934 Wier|              wydała~Słomę a plewy.~ ~Z chaty, za którą zaległy
 935 Wier|           Wolny najmita.~ ~Wolny, bo z więzów, jakimi go przykuł~
 936 Wier|             Kosa ta chyba, co zwisła z ramienia,~I nędzny łachman
 937 Wier|             jego ostatni sierota,~Co z głodu opuchł na wiosnę,
 938 Wier|             stary pozostał u płota~I z cicha wyje...~ ~Wolny! -
 939 Wier|            albo spoczywać,~Albo kląć z zgrzytem tłumionej rozpaczy,~
 940 Wier|             maszyny~Powstał znużony, z osłupiałym okiem,~W którym
 941 Wier|     przeszedł przez puste warsztaty,~Z głową zwieszoną, z obliczem
 942 Wier|        warsztaty,~Z głową zwieszoną, z obliczem wygasłem~Aż tam,
 943 Wier|           się tłumem~Dnia najemnicy, z zamgloną źrenicą;~A zmrok
 944 Wier|             źrenicą;~A zmrok zapadał z głuchym jakimś szumem~Ponad
 945 Wier|              wyszedł czoło ocierając z potu.~Po dniu spędzonym
 946 Wier|            ludzki, głos bratni,~Myśl z odrętwienia rozbudzić w
 947 Wier|         niemu przyjaźnie zwracała...~Z przechodniów owych niejeden
 948 Wier|              więzów łańcuchy,~Każdej z nich ciasnym nie zamknęły
 949 Wier|            SĄDEM~ ~Drobny, wychudły, z oczyma jasnemi,~W których
 950 Wier|              drżący,~Jak ptak wyjęty z gniazda i już mrący,~Wiejski
 951 Wier|       Nieznani" - odrzekł pan pisarz z powagą.~Chłopiec wzniósł
 952 Wier|         palce swoje sztywne~I bębnił z lekka po szarej bibule...~
 953 Wier|        tronem,~Nad którym przyszłość z czołem zachmurzonem~Zasiada,
 954 Wier|      przyszłości,~Że chce rachunku - z miliona...~I ujrzał nagle,
 955 Wier|                                      Z SZOPKĄ~ ~Przed dworskim
 956 Wier|           Główki na mrozie odkrywszy z pokorą.~Zwyczajnie, dzieci,
 957 Wier|          pokorą.~Zwyczajnie, dzieci, z maleńka już karne,~Wiedzą,
 958 Wier|           można!~Nie wiem, czy które z tych biednych usłyszy~Kiedy
 959 Wier|      łańcuchu ogniwem,~Lecz wiem, że z dawna uczono batogiem~Odkrywać
 960 Wier|       Najmłodszy, dziecko drobne, co z drugimi~Stał wpośród jasnej
 961 Wier|              łuny~Odziany w łachman, z stopami bosymi,~Umilknął
 962 Wier|             I ponad gwiazdą, klejoną z tektury,~Wielkie i smutne
 963 Wier|      grzbiecie?~I tatuś, taki pijany z wieczora,~Matulę bije, choć
 964 Wier|              włóczą?~A dzieci we wsi z maleńka już kradną?~A jego
 965 Wier|           rok do dworu chłopięta~Idą z kolędą i z szopką w tej
 966 Wier|             chłopięta~Idą z kolędą i z szopką w tej porze,~On przecie
 967 Wier|           żyw, nie pamięta,~Żeby kto z dworu do chaty przychodził~
 968 Wier|      grzbiecie~Nędzarza, który nigdy z ciemności nie sięga~Do światła
 969 Wier|              ponad wieśniacze zagony~Z przydrożnych krzyżów! Tyś
 970 Wier|    pochwalony bądź, boleści Królu!~ ~Z trzaskiem otwarto drzwi
 971 Wier|           Chleb mu podała: wyjął nóż z kieszeni,~Odkroił kęsek
 972 Wier|             Lecz rozłamała chleb - i z synem jadła.~ ~A wtem wydano
 973 Wier|               i wioski~Powiały razem z dźwiękami tej nuty...~-
 974 Wier|         majowy!~Wszedł przez okienko z szybami drobnemi~I jasnym
 975 Wier|              izbie wyrobnik siedział z zgasłą twarzą~U pociemniałej
 976 Wier|        zamróz kroplami ociekał...~Aż z dum swych ciepłym zbudzony
 977 Wier|             ożywczą słońca~I szepnął z cichym, stłumionym westchnieniem:~„
 978 Wier|             kamień, który, wyrzucony z duszy,~Padnie w głębiny
 979 Wier|             że są głodni!~ ~Wreszcie z tapczana nie podniósł się
 980 Wier|              się wcale,~Ojca witając z daleka - uśmiechem...~Przeląkł
 981 Wier|            wiatr tymczasem rozmiatał z komina~Iskry i dymy i w
 982 Wier|            szatą owinięta,~Wzięła go z sobą tajemniczą drogą...~
 983 Wier|            synku, wszystkim otwarte,~Z wschodu na zachód wolne,~
 984 Wier|            zmroku głos dziecka słaby~Z ciemnego słychać kąta.~ ~"
 985 Wier|      Przepiórka w głos zadzwoni...~A z łąki kędyś po rosie słychać~
 986 Wier|          ryczy a porykuje,~A pastuch z bicza trzaska...~ ~Brzeżkiem,
 987 Wier|           leśną ścianą,~Kosiarze idą z kosą,~A te dziewczęta, jak
 988 Wier|           izbie głos dziecka wzdycha~Z wilgotnej, brudnej pleśni...~
 989 Wier|          nawróć się! A zasię!...~ ~A z Bożą męką krzyż w macierzankach~
 990 Wier|           izbie ciężkie westchnienie~Z ciemnego słychać kąta...~
 991 Dzie|                                      Z WIERSZY DLA DZIECI~
 992 Dzie|          psina!...~(Brysia mijam zaś z daleka,~Bo nie lubię, gdy
 993 Dzie|            na nogi,~Jak nie wrzaśnie z wielkiej trwogi!~Pędzi jakby
 994 Dzie|        ciemnym boru~Kukułeczka kuka,~Z ranka do wieczora~Gniazdka
 995 Dzie|   rozpowiadasz?~ ~Leciałam ja w maju~Z ciepłego wyraju,~Zagubiłam
 996 Dzie|         Przeleciała Kraków.~Czerpało z niej magiereczką~Nie mało
 997 Dzie|       miodzie.~Siedzą, piją koleją~I z pająków się śmieją.~ ~Podparły
 998 Dzie|           Com już sieci narwała,~Com z pająków nadrwiła,~To bys
 999 Dzie|          Prawi jedna, to druga,~A tu z kąta coś mruga...~Prawi
1000 Dzie|              i piąta,~A coś czai się z kąta.~ ~Pająk ci to, niecnota,~