Part

1001   1 |                                      Z TEKI ARTURA GROTTGERA: WOJNA~
1002   1 |          ścianach, co mnie zamykały,~Z myślami mymi w świat smętkiem
1003   1 |           świat smętkiem sczerniały,~Z dłonią na oczach, przed
1004   1 |             siła,~ ~Już serce drżące z piersi mi się rwało~Za tą
1005   1 |           Jakoby brzozy szeptały tam z duchem~Albo wiatr trącał
1006   1 |          sobie~I rzekłem: - Oto jest z tych bożych jedna,~ ~Co
1007   1 |         wyciem obniosły się głuchem,~Z łąk się porwały żurawie
1008   1 |            serce - o jasna, co pędzi~Z gwiazd starodawnych tę chmurę
1009   1 |               By łez perłami posypać z kielicha.~. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .~
1010   1 |           zieleni~Lip rozkwieconych, z których pachty miody,~Już
1011   1 |             dwie mewy drżące,~Spadły z powietrza pełne wielkiej
1012   1 |             tu dom rzuci i nie wróci z drogi,~ ~Po kim tu będzie
1013   1 |           objawieniem klęski,~ ~Taki z niej duch szedł bolesny
1014   1 |              obeszła opłatka,~Hostię z niej czyniąc, a potem sczerniała~
1015   1 |         srebrny, skowronkowy,~Gdyśmy z pól zeszli, co pod rosą
1016   1 |          krzycz i wołaj, że zrobiono z ciebie~Rzecz zgrozy pełną,
1017   1 |            pogrzebie~W dom powracała z garścią białych prochów,~
1018   1 |           jest dano do gniazd wracać z wiosną;~Ci zaś na piasku
1019   1 |          święta.~I bił cień od niej, z światłem na przemiany,~Jako
1020   1 |      światłem na przemiany,~Jako gdy z nocą świt walczy różany.~ ~
1021   1 |        strzech porwały się czarne,~A z piór ich padły drżące, długie
1022   1 |      błękitność; i wyszły tchy parne~Z wody, jak z ludzkiej piersi,
1023   1 |        wyszły tchy parne~Z wody, jak z ludzkiej piersi, kiedy cicha~
1024   1 |             miarowo,~A jeźdźcy sadzą z zwieszoną w dół głową.~I
1025   1 |         urodna i młoda~Stała kobieta z dzieciątkiem maleńkiem~U
1026   1 |     dzieciątkiem maleńkiem~U piersi, z oczu spuszczonych ku ziemi~
1027   1 |         zastygło w boleści~I żadnych z ziemi nie słyszał już wieści!~ ~
1028   1 |          przez wspomnień tych rózgi,~Z których jest każda maczana
1029   1 |              każda maczana ołowiem~I z wężym sykiem nad sercem
1030   1 |           ogniu i za miejskie bramy,~Z których się tłumy waliły
1031   1 |           tym - huragan bitwy.~ ~Jak z ogniów owych wyszedłem,
1032   1 |      pękających i przez gruzów kupy,~Z których sterczały groźne,
1033   1 |             krwi strugą, sączącą się z rany.~Chciałem ratować,
1034   1 |          słaby jestem, i nędzniejszy z duchów,~A język wyschły
1035   1 |            na owe pierzchające tłumy~Z bólem, który ją czynił dziwnie
1036   1 |            imieniem Chrysta!~Bo jest z nim świat ten na krzyżu
1037   1 |         złamał mi się głos, i padłem z płaczem~Twarzą na ziemię,
1038   1 |           cichość była przeraźliwa~I z jakim ptastwo leciało w
1039   1 |          zburzonych, i jakie łuczywa~Z drzew osmalonych nad drogą
1040   1 |       wielkie drzewa,~Gdzie stercząc z zgliszczów sczerniałym kominem~
1041   1 |              wierzbowe~Gałązki młode z zastygłą krwi rosą...~Przypadłem
1042   1 |              krwi rosą...~Przypadłem z jękiem i martwą mu głowę~
1043   1 |            bosą,~By jej mogiłę dać i z mchów posłanie.~A niosąc
1044   1 |           drobną upadłem sierocie.~A z krzyża Chrystus poglądał
1045   1 |             Chrystus poglądał surowy~Z twarzą sczerniałą, z koroną
1046   1 |          surowy~Z twarzą sczerniałą, z koroną w pozłocie~Blasków
1047   1 |              ten był - jedyny.~ ~Tak z puchów gniazda dziobeczki
1048   1 |              pisklęce~Sterczą dokoła z wrzaskliwym szczebiotem,~
1049   1 |           mój anioł i rzekł: - Zginą z głodu.~ ~
1050   1 |            Chceszli, wywiodę cię już z tej otchłani,~Bo z prędka
1051   1 |           cię już z tej otchłani,~Bo z prędka ciężkie tutaj przyjdą
1052   1 |              łuny gorzały zachodnie,~Z wierzchołków sosen zatliwszy
1053   1 |           narodu,~Skąd, jak kipiątek z kotła i jak pary,~Huk bębna
1054   1 |              wnęki,~I grube, smolne, z pnia sterczące sęki.~ ~Ledwie
1055   1 |             gasło już słońce,~I wnet z mrowiska tego wyszły cienie,~
1056   1 |             roty milczące,~Wijąc się z wolna w przeguby ogromne.~
1057   1 |           śmierć miała już prawo.~Bo z życiem o nie ciągnęła już
1058   1 |          Potem~Buchnęła wielka pieśń z olbrzymią siłą~I pod tym
1059   1 |         zerwała pieśń i jęk modlitwy~Z takim ogromnym natchnieniem
1060   1 |     natchnieniem proroczym~Śmierci i z taką dziką wrzawą bitwy,~
1061   1 |           taką dziką wrzawą bitwy,~I z takim płaczem, i z taką
1062   1 |          bitwy,~I z takim płaczem, i z taką żałobą,~Że słońce łuny
1063   1 |            mej świętej chwyciłem się z trwogą.~A ona: - Oto idziesz
1064   1 |         trwogą.~A ona: - Oto idziesz z nieszczęść domu~I z domu
1065   1 |          idziesz z nieszczęść domu~I z domu gniewu idziesz czarną
1066   1 |            się i rzucał na smyczy,~A z członków kręte uczynił gadziny;~
1067   1 |      cofnąwszy się krokiem~I patrząc z wielką litością na tłuszczę,~-
1068   1 |           Jako dni onych, nim wyszli z jej łona.~ ~Błogosławiony
1069   1 |             A dla mnie, którym szedł z onym aniołem,~Wielkim spoczynkiem
1070   1 |              zostawia czerwonym,~Aby z nich zgniłość szła na świat
1071   1 |             ludzie!~ ~Cisi i szybcy, z worami zgrzebnemi,~Zdzierali
1072   1 |          zgrzebnemi,~Zdzierali trupy z odzieży do naga,~Piersi
1073   1 |            mojej świętej tuliłem się z trwogą,~I tych pobitych
1074   1 |             są godziny, gdy człowiek z aniołem~Tak się porówna
1075   1 |              to rozciągnięte psisko,~Z łbem rozpłatanym, jak granat,
1076   1 |          drogę,~Bo drzwi zgwałcone i z haków wyparte~Widną czyniły
1077   1 |        martwym mściwość.~ ~Na wznak, z obliczem ściągniętym, zsiniałem,~
1078   1 |             mi włosy.~ ~Bo szedł nie z piersi ludzkiej, lecz z
1079   1 |              z piersi ludzkiej, lecz z otchłani~Takiego piekła
1080   1 |            otchłani~Takiego piekła i z takiej czeluści,~Gdzie się
1081   1 |           takiej czeluści,~Gdzie się z letargów budzą pogrzebani...~
1082   1 |    pomyślałem: Jeśli Bóg dopuści,~Że z takim jękiem wstać mają
1083   1 |           znów długa cisza... A wtem z ziemi~Trup jeszcze jeden
1084   1 |            przez pół się podźwignął,~Z twarzą zakrytą włosami lepkiemi~
1085   1 |             była, pewno żona młoda~ ~Z tych dwu jednego, co tam
1086   1 |            tam w krwi kałuży~Leżeli, z krzywdą na licach przywarła;~
1087   1 |          Krzyknąłem... Chciałem biec z tej krwawej sieni~Do tego
1088   1 |                 Za nimi sługa stary, z niemowlątkiem~Na ręku, stanął
1089   1 |              do Boga~Apelujący stał, z tą łzą na rzęsie~I z głową
1090   1 |           stał, z tą łzą na rzęsie~I z głową siwą, co się w ciszy
1091   1 |       trzęsie.~ ~A takie na nas szły z ciszy tej jęki,~Takie obrazy
1092   1 |               ściągnąwszy swej ręki,~Z szat oczom swoim zrobiła
1093   1 |         anioła.~ ~A ja, gdym wyjścia z onej rzeźni dożył~I złote
1094   1 |      szaleństwo~Przez piersi szły mi z takim dzikim krzykiem,~Że
1095   1 |             gdybym wtedy go wypuścił z garła,~Rodzona matka by
1096   1 |          przed Panem,~Aby choć jeden z was był naleziony,~Który
1097   1 |           piekło to obaczył~I wrócił z drogi tej, i nie zrozpaczył.~ ~
1098   1 |                         A tam, gdzie z sobą mieliśmy te mowy,~Leżał
1099   1 |              których zieleń błyskały z wież krzyże,~Miał smukłe,
1100   1 |          róść i iść przed nami~Razem z tym jękiem dzwonów - błękitami.~ ~
1101   1 |            nią licem sinem.~ ~A wtem z kościoła gwar buchnął i
1102   1 |            czarnym kirem swe oblicze~Z głową nakrywszy, raz tylko
1103   1 |               raz tylko westchnęła~I z oczu moich zeszła, i zniknęła.~ ~ ~
1104   1 |               XI~ ~Nikt mi już nigdy z duszy nie wyrzuci~Tego,
1105   1 |           pajęczą~Wskroś duszy snują z żałosnym wzdychaniem.~Lecz
1106   1 |           wkoło oblatuje.~ ~Wróciłem z drogi śmiertelnych przestrachów~
1107   1 |          śmiertelnych przestrachów~I z drogi gwałtów, i z przerażeń
1108   1 |    przestrachów~I z drogi gwałtów, i z przerażeń drogi,~I wywiedziony
1109   1 |          drogi,~I wywiedziony jestem z śmierci gmachów,~A pełnym
1110   1 |              oczu moich mnie rzuciła~Z tą, co mi gwiazdą na drodze
1111   1 |           siedzę, jak kruk osamiały,~Z dala od ludzkich zaprzątnień
1112   1 |             Dym, co wstępuje w niebo z łez doliny.~ ~A wtedy w
1113   1 |         słyszę łkanie,~Idące ku mnie z wieków głębokości.~Bo nie
1114   1 |        jesteś i w pomście poczęty...~Z dziada na ojca, a z ojca
1115   1 |       poczęty...~Z dziada na ojca, a z ojca na syna~Siew starych