Part

 1 Now |       kompanija, tylko się z tym swoim żalem jak z wilkiem mocuje,
 2 Now |        wieku przy nim w fartuchu swoim skórzanym stoi. a podczas
 3 Now |          skórzanym fartuchu przy swoim warsztacie. Wielkie jego
 4 Now |         nas smutnie jednym okiem swoim, podczas kiedy na drugim,
 5 Now |          Prezes był zagłębiony w swoim fotelu, głowę miał lekko
 6 Now |          niż przedtem paznokciom swoim przyglądać się zaczął.~Ale
 7 Now |    sieroctwa, ale każda rzecz na swoim miejscu właściwa.~Najbardziej
 8 Now |          w światłym przemówieniu swoim jednego jeszcze punktu,
 9 Now |       złośliwość. Zgarbił się na swoim stołku, głowę na ramię przechylił,
10 Now |          i drugi.~Pan obrońca na swoim stołku nudził się widocznie.
11 Obra|  wydobywasz zainteresowaniem się swoim indywidualność ludzką. A
12 Obra|        rzekł pan nadzorca silnym swoim, dźwięcznie wibrującym głosem. -
13 Obra|         olbrzymi Onufer, w siwym swoim, rozerwanym kubraku, coraz
14 Obra|         zmęczy i staje w ciemnym swoim dole nieruchome, martwe,
15 Obra|   przynajmniej tę zimę w ubraniu swoim chodzi. U mnie ciepło.~Stary
16 Obra|       mróz już mu kości sięga. W swoim ubraniu? Cóż on za ubranie
17 Obra|        milsze były właścicielkom swoim od więziennej odzieży, w
18 Obra| najchętniej mówią o dzieciństwie swoim i o młodych latach. Zdawałoby
19 Obra|  przyrządza kawę: w postępowaniu swoim bywa przyzwoita, a pewne
20 Obra|   rozbroić może. Ona to pisała w swoim czasie ów list do arcybiskupa,
21 Dzie|        pod Warszawę,~Rozśpiewała swoim szumem~Każde serce prawie~ ~
22   1 |          swej ręki,~Z szat oczom swoim zrobiła zasłonę~I blaski