Part

 1 Obra|                              III. ONUFER~ ~1.~Już miałam wychodzić,
 2 Obra|           jęknął nagle po dwakroć Onufer i podniósł wzrok błędny
 3 Obra|     trzeci bok się wywróci, kiedy Onufer jak zapomniały po nocach
 4 Obra|        Jezu! - głucho znów jęknął Onufer, ale nikt nie zważał na
 5 Obra|           stał tymczasem olbrzymi Onufer, w siwym swoim, rozerwanym
 6 Obra|          biodro go pchnął. Wielki Onufer ocknął się i spojrzał na
 7 Obra| podziękujże wielmożnemu panu!~Ale Onufer, zamiast ku fotelowi podejść,
 8 Obra|        zduszonym rykiem powtarzał Onufer. - O moje dziecko, moje
 9 Obra|          jednej chwili zerwał się Onufer na klęczki i ręce do "wielmożnego"
10 Obra|     chrypiał. Począł się wreszcie Onufer na kolanach ku fotelowi
11 Obra|    świadkowie zgodnie zeznają, iż Onufer Sęk obowiązki swoje sumiennie
12 Obra|      coraz trudniej o ludzi było, Onufer całą robotę w domu i w sklepie
13 Obra|         się powszechnie, dlaczego Onufer innej sobie służby nie szuka,
14 Obra|        miejsce mu nastręczyć, ale Onufer odstać od kupca nie chciał.
15 Obra|           równie poniewierany jak Onufer, miejsca przecież opuścić
16 Obra|        parobkowi się rzucał i jak Onufer pocieszał, głaskał i całował
17 Obra|     przyrósł, a kiedy widział, że Onufer~nad dolą swoją płacze, przynosił
18 Obra|         poty go całował, póki się Onufer nie rozjaśnił.~W niedzielę,
19 Obra|       ziemię stoczył, zakrzyknął. Onufer bezprzytomnie ku niemu się
20 Obra|       była od jasności, a tam mój Onufer w kącie, plecami do muru
21 Obra|   najsłodsze!"~Tak ja do niego: ,,Onufer! Co z tobą?" Tak on nic,
22 Obra|          lazaretu wzięli, tak mój Onufer do cna skapiał. Leżeć nie