Part

 1 Now |     Spuściła głowę i zaszeptała z cicha: "Zdrowaś Panno Mario".
 2 Now |         zna lak dobrze tę uliczkę cichą. Jej fizjonomię, jej ruch.
 3 Now |         rano uliczka obudziła się cicha jak zwykle i jak zwykle
 4 Now |          w bok, a matka jęknęła z cicha.~Miał ojciec nad wieczorem
 5 Now |       rozbeczał.~Matka stęknęła z cicha raz i drugi.~- Filipie!
 6 Now |       głowę do ściany i stękała z cicha.~Usunięcie szafy z kąta,
 7 Now |    zrzucił!~A gdy matka jęknęła z cicha, po włosach ją pogładził
 8 Now |            serce - rzekła matka z cicha.~- Albo to, pamiętasz?...
 9 Now |           Roześmiał się w sobie z cicha, machnął ręką i nieco ciężko
10 Now | wzruszając ramionami, parskając z cicha w saperskie, przystrzyżone
11 Now |    jeszcze.~Roześmiał się polem z cicha, gorzko, i ku stołowi zwrócił.~
12 Obra|            zapowiadając cudowną i cichą pogodę.~Przed kancelarią
13 Obra|         się u balasków i gwarzą z cicha. Wdowa Knaus także się między
14 Obra|      siedm lat więzienia skazana.~Cicha, spokojna, zawsze niezmiernie
15 Obra|       Gdzie Helena? - zapytałam z cicha.~- Na wolności...~- Cóż,
16 Wier|        stary pozostał u płota~I z cicha wyje...~ ~Wolny! - Wszak
17 Wier|         Jak pustka była posępna i cicha,~I tylko usta zacięte, drgające,~
18   1 |    miejski goniły za nami.~A moja cicha, jasna Beatrycze,~Spokoju
19   1 |         urno! Jaka ty straszliwie cicha!~O, krzycz i wołaj, że zrobiono
20   1 |          z ludzkiej piersi, kiedy cicha~Przemówić nie śmie, tylko
21   1 |            W Boga wpatrzona, szła cicha i biała,~Lecz owa jasność
22   1 |      Rzekłem, a pani moja, bardzo cicha~I w tajnych myślach swoich