Part

501 Now |        przewidzianych celach. Nie są to głodni poganiacze wiejscy,
502 Now |            pomyśleniach i uczuciach, to. że zdawały się zupełnie
503 Now |           zrobiono w toku sprawy czy to dla oskarżenia, czy dla
504 Now |              zasadę odnośnego prawa.~To świetne résume -- a był
505 Now |              świetne résume -- a był to jeden z najniebezpieczniejszych
506 Now |             czego woźny nie widział, to oczu pana obrońcy. A jednak
507 Now |             w tej chwili. Dotąd była to rozterka, wątpliwość i niepogodzona
508 Now |      dźwięcznie i donośnie.~Nie jest to jeszcze wyrok, ale błysk
509 Now |              wielkie paragrafy karne to jakby iść z armatą na muchy.
510 Now |        zamknięte, a zostały otwarte, to był to gwałt, było włamanie.~
511 Now |              zostały otwarte, to był to gwałt, było włamanie.~Jeżeli
512 Now |             skradziono masło i sery, to była to kradzież z włamaniem.~
513 Now |     skradziono masło i sery, to była to kradzież z włamaniem.~Po
514 Now |            większości przeszedł. Był to sąsiad i przyjaciel, a jak
515 Obra|           obijasz? Jak mam~otworzyć, to i bez twego walenia otworzę!~-
516 Obra|           Zaopatrywano się na zimę i to spowodowało pewne zamieszanie
517 Obra|              więziennym.~Zamieszanie to żywo zajmowało aresztantów
518 Obra|            Właściwie mówiąc nie była to przechadzka, ale raczej
519 Obra|             a więźniów stu przeszło. To. co się nazywało ogródkiem.
520 Obra|            biegiem czasu rozwija się to aż do idiotyzmu w jednym
521 Obra|         czerwonawym ogniem, zjawisko to bywa straszne i zwykle się
522 Obra|               pięć lat może. Musiała to być jednak organizacja wyjątkowo
523 Obra|          nogi na nogę w miejscu, jak to czynią zamknięte w klatkach
524 Obra|              i huknął:~- A gdzież ci to pojadę?... Na łeb?... Nie
525 Obra|          sobie. Cygana nie było.~- A to musi nie co, ino ten ladaco
526 Obra|           wciąż prosto przed siebie. To go zgubiło.~Okrzyki goniących
527 Obra|          wielmożnego" w rękę.~- A co to powiecie? - zapytał udobruchany
528 Obra|         oznaką pokory dygnitarz.~- A to dopraszamy się łaski wielmożnego
529 Obra|              ciężej.~- O, co ciężko, to ciężko! - przerwał piskliwym
530 Obra|       wahające pan nadzorca - dobrze to jest, ale cóż wy z nim myślicie
531 Obra|            wielmożny panie, gałgana, to nie ma jak bicie. A co on,
532 Obra|              co on, wielmożny panie? To on pierwszy się tu popadł
533 Obra|              więzienia nie szanował, to co na takiego jak nie baty?...
534 Obra|            karę na swych towarzyszy. To go uspokoiło od razu. Owszem,
535 Obra|           bliskim omdlenia.~- Dobrze to jest - powtórzył pan nadzorca -
536 Obra|              mu sam naznaczył.~Mówił to. aby coś powiedzieć. Przekonany
537 Obra|            do mnie tu do kancelarii, to mu sumienie roztrząsnę.~
538 Obra|         budujących maksym. Stanowiło to jego specjalność i przedmiot
539 Obra|   prawdziwego dyletantyzmu- A czynił to wszystko z natchnienia,
540 Obra|            prawdziwie użytecznego, a to uznanie zasług pobudzało
541 Obra|              się, że go w piersiach, to w plecach kłuje, i wychudł
542 Obra|       burzyli się po kątach.~- Jużci to nie po katolicku tak człeka
543 Obra|           wątpia het precz oberwali. To jakże miał żyć? Musiał umierać.~
544 Obra|            wielmożny" - ale przecież to wszystko podług księgi idzie.
545 Obra|            przerzucać go zaczął.~- A to co? - zawołał nagle i podniósł
546 Obra|          towarzystwie strażnika.~- A to, proszę wielmożnego pana,
547 Obra|            dopiero półtora.~- Tak ci to niby jest, wielmożny panie,
548 Obra|              pasji pan nadzorca. - A to człowiek nawet spokojnie
549 Obra|           odetchnąć nie może. -~Było to właśnie po obiedzie.~- Ale
550 Obra|           tydzień. O biedny Cyganie! To była twoja pomsta!~ ~
551 Obra|           JESZCZE JEDEN NUMER"~ ~- A to? - zapytałam, kiedyśmy doszli
552 Obra|          drzwi na klucz zamknięte.~- To - odrzekł zakołysawszy się
553 Obra|    zakołysawszy się lekko nadzorca - to jest jeszcze jeden numer.~
554 Obra|               w powietrzu chwycisz - to twoje, ale daremnie byś
555 Obra|            nie potrafisz.~Mury tu za to mówią, zwierzają się ściany,
556 Obra|         ciekawych rzeczy.~Nie znaczy to bynajmniej, aby z ludźmi
557 Obra|           bacznie na dwie rzeczy. Na to, czego ci nie mówią, i na
558 Obra|             czego ci nie mówią, i na to, o czym za dużo mówią. Gadatliwość
559 Obra|    słuchowych wystrzegać się należy.~To, co tu jest do zobaczenia,
560 Obra|         tylko subtelne ucho dosłyszy to, co dosłyszeć trzeba.~Najważniejszą
561 Obra|          biurach iść i czego szukać, to przede wszystkim patrzysz
562 Obra|             twego spojrzenia.~- Ach, to? - mówi uśmiechając się
563 Obra|          uśmiechając się skromnie. - To biblioteczka nasza... Początek,
564 Obra|           biblioteczki... Zniszczone to, bo ciągle w ruchu - dodaje
565 Obra|           tylko książek dać do ręki, to "oho!"~Dowiadujesz się także,
566 Obra|            co do moralności więźniów to się tu nic zrobić nie da,
567 Obra|             tu nic zrobić nie da, bo to zatwardziałe dusze, z którymi
568 Obra|              nawet rzodkiewki. A gdy to "wielmożny" mówi, oczy jego
569 Obra|             swoje oględziny. Pytanie to postawione jest z mistrzowską
570 Obra|            niemal.~Nie przychodzi mu to z trudnością. Jego ogolona
571 Obra|             bucha na ciebie z cebra. To obiad. Stajesz wreszcie
572 Obra|            palcem na nosie, zapytuje to o tę, to o ową, Wywołane
573 Obra|             nosie, zapytuje to o tę, to o ową, Wywołane po imieniu
574 Obra|             rękę. Natychmiast czynią to samo wszystkie inne, pchają
575 Obra|             przy tym psychologiem.~- To nic ciekawego - szepce krzywiąc
576 Obra|       przeczuwa, niestety, że możesz to zrobić! - to on nie będzie
577 Obra|               że możesz to zrobić! - to on nie będzie już cię trudził
578 Obra|       zaczynające się słowami: "Jako to słońce, co świeci na niebie..."
579 Obra|           karku nie skręcisz, znaczy to, że nie wszystkie, choćby
580 Obra|             Długo wszakże trzyma się to w mierze.~Za drugiej, za
581 Obra|              jest najpocieszniejsze, to usilne przeprosiny jego,
582 Obra|           otwierać ci numery.~Skoroś to zdobył, wygrałeś.~Najpilniejszą
583 Obra|             indywidualność ludzką. A to jest twoim najwyższym zadaniem.
584 Obra|       istnienie, uśmiecha się widząc to i jest wzruszoną. Jeśli
585 Obra|              i zaniedbane, niech cię to nie zraża. Za drugą bytnością
586 Obra|      Poruszasz się, mówisz i czynisz to wszystko z zupełnym spokojem.
587 Obra|            na polu i w chacie. Jeśli to jest niedziela, mówisz -
588 Obra|      piersiach twoich aresztantki, a to w takiej rozciągłości i
589 Obra|           nic zdołało nigdy.~Gdy się to stanie, możesz iść na flaki,
590 Obra|             zmrużywszy lewe oko, jak to miał w zwyczaju, zapytał
591 Obra| widziałam-odrzekłam spokojnie.-A cóż to za Dzika ?'~- A licho ją
592 Obra|              tu na nią wołają.~- Cóż to aresztantka?~- Iii - odrzekł
593 Obra|          niby dokumentna aresztantka to ona nie jest. Ale że ją
594 Obra|          Poruszył się i szedł dalej, to drepcąc parę kroków, to
595 Obra|              to drepcąc parę kroków, to przystając i biorąc tabakę.~
596 Obra|             odwrócił się znowu.~- Bo to, proszę łaski pani - mówił
597 Obra|              ta wojna, niby turecka, to insze panowie oficery nawieźli
598 Obra|              mu się też uprzykrzyła, to on co robiący, do wójta
599 Obra|              gadała, ale po jakiemu, to nikt nie mógł wiedzieć.
600 Obra|          nikt nie mógł wiedzieć. Bez to myją i Dziką przezwali,
601 Obra|           myją i Dziką przezwali, że to i takiej czarniawej urody
602 Obra|    czarniawej urody była przy tym... To znów jak na nią przypadło,
603 Obra|           znów jak na nią przypadło, to się cięgiem śmiała. Cha,
604 Obra|            włosy, proszę łaski pani, to ma takie, że choć z nich
605 Obra|              kręć na cztery konie... To jak ona tak śmieje się i
606 Obra|             tak śmieje się i płacze, to jedna i druga do mej z pięścią...
607 Obra|            ją drugi raz. Ano dobrze! To taki nieraz, proszę łaski
608 Obra|               rodzice albo kto... Bo to młode, z osiemnaście lat
609 Obra|              się ot tak, po dobroci, to się namarszczy. aż jej się
610 Obra|          tragiczne znaczenie. Trwało to może kwadrans, a może i
611 Obra|              może i dłużej, w którym to czasie na próżno usiłowałam
612 Obra|              oderwać nie można.~- Co to nie można! - krzyknął pan
613 Obra|            się, ale znać było, że mu to przychodzi z trudnością.
614 Obra|              niego ssało. A nie było to owo powolne, charakterystyczne
615 Obra|            jakby mu był wdzięczny za to, że go przed sobą widzi.
616 Obra|            go przed sobą widzi. Była to szczególna postać, która
617 Obra|              tonie mowy poznałam, że to recydywista, stary, szczwany
618 Obra|     aresztantów udziałem bywa.~- Jak to nic? Co tam za rewolucję
619 Obra|            mrużąc lewe oko. - A skąd to pan strażnik wie, że się
620 Obra|           Nikt wszakże nie zważał na to, a Osmólec tak mówił dalej:~-
621 Obra|               że kiedy tutaj siedzę, to jestem kazienny hareśtant
622 Obra|              Wie pan strażnik?~Mówił to zwrócony twarzą do strażnika,
623 Obra|           doświadczeni więźniowie, i to z powodzeniem. Jakub, stary
624 Obra|          wlepił, przekazując mu niby to wszystko, co od Osmólca
625 Obra|               Najkomiczniejszym było to, że każdy z aktorów tego
626 Obra|        wszystkich innych i że pomimo to sztuka ta odgrywała się
627 Obra|             tu, Chwalić Boga siedzi, to wie, co do czego jest przynależące.
628 Obra|        przynależące. Co złodziejstwo to złodziejstwo, a co zbójnictwo
629 Obra|        złodziejstwo, a co zbójnictwo to zbójnictwo! W jednym msza
630 Obra|           Kiedym ukradł, tom ukradł, to swoja rzecz, to mi nie pierwsze!
631 Obra|              ukradł, to swoja rzecz, to mi nie pierwsze! A z takim
632 Obra|           choroba utłukła! Onegdaj a to świecę szewcom od łojenia
633 Obra|             tabakierce trzymał. Była to sytuacja nieocenionego komizmu
634 Obra|      obtarłszy usta wierzchem ręki - to tak jęczał bez caluśką noc,
635 Obra|            ataki duszegub i dysperak to i sam nie śpi. i drugiemu
636 Obra|            swój siedzi, a do inszych to mu ta nic! Żeby ja miał
637 Obra|               ale nikt nie zważał na to.~Osmólec zaś tak rzecz swoją
638 Obra|           strażnik kiedy taki mądry, to niech. Onufra na osóbek
639 Obra|            na osóbek wytransportuje, to pod numerem nijakiej rewolucji
640 Obra|              przysiadł. Przechodziło to widać miarę zwykłej bezczelności,
641 Obra|             Nie bądź taki rezolutny! To ty nie wiesz, że za bijatyki
642 Obra|         Jeśli ci się krzywda dzieje, to masz kancelarię! Masz mnie!
643 Obra|      wielmożnego" za kolana.~- A cóż to wielmożny pan - mówił wzruszonym
644 Obra|             pana fatygował? A czy mi to wielmożnego pana zdrowie
645 Obra|               A toby mnie Pan Bóg za to ciężko skarał! Toć wielmożny
646 Obra|            pana zobaczył, hu! hu!... to mi tak było, jakbym się
647 Obra|               Stary Jakub miał je za to do połowy zmrużone, jakby,
648 Obra|       roztkliwionego liryzmu.~Widząc to Osmólec znów kilka kroków
649 Obra|        zaufańca rzekł:~- I nie bydlę to, proszę wielmożnego? I to
650 Obra|            to, proszę wielmożnego? I to tak bez caluśkie noce idzie!
651 Obra|            pryncypałowi. Usługiwanie to i gotowanie najwięcej mu
652 Obra|             dogodził, rzucał w niego to szklankę z wodą, to widelec,
653 Obra|            niego to szklankę z wodą, to widelec, to talerz z zupą,
654 Obra|         szklankę z wodą, to widelec, to talerz z zupą, tak iż w
655 Obra|        codziennie poniewierany, mimo to pana swego się trzyma. Ci,
656 Obra|             złotych zasług otrzymać, to buty chłopca do podzelówki
657 Obra|   drewnianych trepach tylko chodził, to mu czapkę kupił, to nawet
658 Obra|         chodził, to mu czapkę kupił, to nawet brudne koszule Julka
659 Obra|           swoją płacze, przynosił mu to parę kawałków cukru, to
660 Obra|              to parę kawałków cukru, to kilka rodzynków, rzucał
661 Obra|              dnia szóstego września, to jest w dniu, w którym zabójstwo
662 Obra|          jakeśmy go pochowali.~- Jak to? Umarł?~- A umarł.~- I z
663 Obra|          wolna otrząsając szczyptę - to tak akuratnie żadnej nie
664 Obra|             doktor mu proszki dawał, to jakby miała być jaka choroba,
665 Obra|        przystąpił, że umarł.~- I cóż to było?~- Cóż ta miało być!
666 Obra|                Bez te ostatnie czasy to już nawet i pod numerem
667 Obra|     wytrzymać nie mogły, a co i raz, to dalej go, bijatyka. Aż go
668 Obra|            tak i tak - pedam - żeśmy to już na niego pobaczenie
669 Obra|              boru. Tak wielmożny, że to miłosierne serce ma, zaraz
670 Obra|            tak nie plażyło. Jedzenie to i do trzeciego dnia stało,
671 Obra|           już jak wieczór przyszedł, to ino cości po kątach upatrował
672 Obra|          dokoła pod ścianą.~Nie jest to rozdział stanowczy.~To z
673 Obra|          jest to rozdział stanowczy.~To z jednej, to z drugiej strony
674 Obra|              stanowczy.~To z jednej, to z drugiej strony co i raz
675 Obra|              nich potrzebuje posługi to w warsztacie, to w domu,
676 Obra|             posługi to w warsztacie, to w domu, to w roli. Każdy
677 Obra|             w warsztacie, to w domu, to w roli. Każdy też woli,
678 Obra|          roli. Każdy też woli, że mu to taniej przyjdzie, niż gdyby
679 Obra|         Gmina zresztą ma fundusze na to, żeby za biedaków, co już
680 Obra|        wybrać?...~Pod jesień słabnie to jak muchy. Wolałaby babę...
681 Obra|           biedy, aby od biedy! A czy to mało tej hołoty w gminie?
682 Obra|             Takiego dobrze docisnąć, to i za młodego obsianie od
683 Obra|        obsianie od nagłego razu. A i to błogie, co tam gmina doda.
684 Obra|            czytał papier jakiś.~Jest to młody jeszcze, przystojny
685 Obra|          choroba i bieda łamie. Jest to powszechne prawo, któremu
686 Obra|         grzbiet w pałąk zgięty. Jest to Kuntz Wunderli, stary tragarz,
687 Obra|           szmer głośniejszy nieco.~- To kandydat?... Na miłosierdzie
688 Obra|             miłosierdzie boskie, cóż to za kandydat? Któż to-weźmie
689 Obra|          wzięcie tego próchna! A toć to skóra i kości! Nic więcej!~
690 Obra|            by jej członkowie czynili to darmo. Gmina gotowa jest,
691 Obra|             zbrużdżonej twarzy.~Ten, to ów zaczyna mu się przyglądać.
692 Obra|            pożyczył mu brzytwy. Leży to w interesie gminy, żeby
693 Obra|           odbierze. Stary Kuntz umie to cenić. Wie on, jakie pobudki
694 Obra|             szwów szyją, którą Kuntz to wyciąga, to chowa, nie wiedząc,
695 Obra|              którą Kuntz to wyciąga, to chowa, nie wiedząc, jak
696 Obra|              za niego nie zechce. On to wie, wie dobrze; zbyt wiele
697 Obra|             gawędzą głośno. Nie leży to w interesie żadnego z nich,
698 Obra|             Ho! ho! - mówi jeden - a to by i kość ugryzł.~- Chleba
699 Obra|           miesza się widocznie. Nogi to właśnie najsłabsza jego
700 Obra|           Nie... nie... pomylił się. To nie ta! To gorsza! Podnosi
701 Obra|              pomylił się. To nie ta! To gorsza! Podnosi tedy drugą,
702 Obra|             sykiem. Co u diaska! Czy to nie tamta? Czyżby ta właśnie
703 Obra|             maszerować zaczyna.~Jest to widok tak pocieszny, że
704 Obra|            tej chwili tak słaby, ale to tak słaby jak dziecko. Po
705 Obra|             wie? Synowa zła i skąpa, to prawda. Ale umarłby wśród
706 Obra|             na siedmdziesiąt cztery. To ożywia nieco interesowanych.~-
707 Obra|           głową piekarz Lorche.~- Co to nietęgi! - prostuje ktoś
708 Obra|     warsztacie posłuży.~- Ani bym na to chuchro nie spojrzał - mówi
709 Obra|           był inny.~- A co? W domu i to się przyda - perswaduje
710 Obra|             z nogi na nogę. Zauważył to pan radca i skłaniając się
711 Obra|          jednak tak nie jest, musimy to uwzględnić i stawiać przystępniejsze
712 Obra|             panowie, zęby kandydata? To człowiek silny jeszcze!~-
713 Obra|            się oberżysta z Mainau. - To gorzej jeszcze, że zdrowe!
714 Obra|         zdrowe! Jak się stary rozje, to go nie natkam, a do roboty
715 Obra|           parobka orać!~- Wy co? Czy to ja Probst jestem?~Roześmieli
716 Obra|              zaprzecza Lorche.~- Ale to tam nie Probsta robota,
717 Obra|         Musiało mu być słodko.~- Jak to? - woła rzeźnik Wettinger. -
718 Obra|            woła rzeźnik Wettinger. - To ja takiego będę żywił, odziewał,
719 Obra|           zaledwie mógł zarobić, a i to z ciężkością. Bluzę płócienną
720 Obra|            tu zimę w tym przebyć? Co to za ubranie?...~- Sto ośmdziesiąt
721 Obra|            Jedna gęba więcej u miski to duża rzecz tam, gdzie i
722 Obra|           nie cały, powróci.~Wszyscy to rozumieją doskonale; każdy
723 Obra|               każdy by z nich zrobił to samo. Człowiek się tak jak
724 Obra|               a zużyty cięży. Kto na to ma, może i dziada żywić,
725 Obra|              ojca, ale kto nie ma na to, jużci, kraść nie pójdzie.
726 Obra|              kraść nie pójdzie. Jest to rzecz jasna jak słońce.~
727 Obra|             jakby brał tabakę. Idzie to jakoś, dzięki Bogu, idzie.
728 Obra|             piękne, gładkie czoło.~- To nie może wchodzić w zakres
729 Obra|          kąta i kaszle głośno.~- Jak to nie może? - ujmuje się za
730 Obra|            musi wiedzieć, co bierze. To jasne!~- Jopa twoja? - pyta
731 Obra|            pięścią w balaski.~- Ależ to oszukaństwo! - wybucha gniewnie.~-
732 Obra|              rzetelnie był zrobiony. To trudno!~- Tak! Tak! - potwierdza
733 Obra|       rozpinać ją zaczyna.~Nie idzie to łatwo. Ręce mu się trzęsą,
734 Obra|        głosem, szarpiąc na przemiany to jeden, to drugi rękaw nieszczęsnej
735 Obra|      szarpiąc na przemiany to jeden, to drugi rękaw nieszczęsnej
736 Obra|            wiązał, włożył w wiązanie to coś z artystycznych instynktów
737 Obra|      podobnym do oskubanego ptaka; a to tym bardziej, że nie podparta
738 Obra|  niepomiernie wielka i ciężka. Opada to na jedną, to na drugą głęboko
739 Obra|           ciężka. Opada to na jedną, to na drugą głęboko zaklęsła
740 Obra|             wybuch śmiechu przyjmuje to porównanie. Większość mniema,
741 Obra|            Większość mniema, iż jest to przymówka do szczytu wznoszącego
742 Obra|     jakiegokolwiek szczytu, ale jest to tym śmieszniejsze!... Dalibóg,
743 Obra|              powagą pan radca.~- Jak to nie wolno? Woźny nie przybił
744 Obra|        piękne czoło i ciągnie na dół to jednego, to drugiego wąsa.~-
745 Obra|           ciągnie na dół to jednego, to drugiego wąsa.~- W takich
746 Obra|        popiera go kum Spengler.~- Co to dwieście! To i dwieście
747 Obra|          Spengler.~- Co to dwieście! To i dwieście dziesięć nie
748 Obra|            dusza w nim truchleje. Co to będzie? Co to jeszcze z
749 Obra|          truchleje. Co to będzie? Co to jeszcze z nim będzie? A
750 Obra|              jeszcze z nim będzie? A to może nikt i wziąć nie zechce?
751 Obra|             szybszym ruchem opada mu to na jedno, to na drugie ramię.~-
752 Obra|         ruchem opada mu to na jedno, to na drugie ramię.~- No, panie
753 Obra|       szeroko i wchodzi Probst. Jest to tęgi mężczyzna z grubym
754 Obra|             mleko rozwozić musiał, a to piekielny kawał, z góry
755 Obra|         jakby na pół pobitym. Patrzy to na jednego, to na drugiego
756 Obra|       pobitym. Patrzy to na jednego, to na drugiego z obecnych niby
757 Obra|             nie przybił. Ano, da się to widzieć, co będzie!~Ale
758 Obra|              Wie on, że taka starota to jak pęknięty garnek: odrutuj,
759 Obra|               Bądź co bądź najtańszy to robotnik, jakiego znaleźć
760 Obra|            ile zje, a co gmina doda, to jakby znalazł.~Sarkają ludzie,
761 Obra|              podziwu. Daj go katu! A to i nie spyta, co kto święci,
762 Obra|             Pawiak, vel Serbia, jest to posępny żółty dom, z wieloma
763 Obra|             czymś nieoczekiwanym. Są to w istocie dość duże, prostokątne
764 Obra|        więzienną izbą. Tym razem ona to dostała, jak tu mówią, wyrok;
765 Obra|              nią razem. Przywiązanie to wszakże nie przeszkadzało
766 Obra|         chlubiła się nimi tak, jakby to były najszlachetniejsze
767 Obra|         drapanie paznokciami, którym to wybuchom dopiero nadchodzący
768 Obra|       krzesłach, stołach itd. Leżało to tak dzień czy dwa, to jest
769 Obra|         Leżało to tak dzień czy dwa, to jest dosyć długo, aby zwrócić
770 Obra|            aż tu mnie stróż pyta: co to pani tak spaceruje po tych
771 Obra|           tych schodach? A ja mówię: To te panie, co przyjechały,
772 Obra|            ich nie wzięła". - Jak ja to usłyszę, proszę pani, jakby
773 Obra|         jakby we mnie piorun trząsł! To ty, głupia, myślę sobie,
774 Obra|              że trupem padnę...~Otóż to taka mieszanina naiwnej
775 Obra|          trzeba znosić, co Bóg dał". To była filozofia, która jej
776 Obra|              Zdaje się nawet, że był to jeden z powodów, który,
777 Obra|           męskiego oddziału, i tutaj to prawdopodobnie, podczas
778 Obra|              posyłał jej, mniejsza o to jaką drogą, nowe trzewiki.
779 Obra|           drogą, nowe trzewiki. Były to jakby oświadczyny afektu.
780 Obra|      zakochanego przychylną. Ale był to dopiero wstęp niejako, preludium
781 Obra|             do ciemnej. Ciemna -jest to komórka sklepiona w piwnicach,
782 Obra|             przy wyplataniu krzeseł, to już po półgodzinie febra
783 Obra|         choćby nawet wiedział, że mu to udzielonym będzie. Przez
784 Obra|              na tak zwane "plastry", to jest na trwożliwe i uległe
785 Obra|             do serca przypadła. Była to dziewicza postać w białej
786 Obra|              wstrząśnięty. Po takiej to mszy, wśród tego tragicznego
787 Obra|         głosów ubywać, potem się tu, to tam odezwało stłumione łkanie,
788 Obra|             urozmaicenie; a wszystko to dawało na resztę dnia przedmiot
789 Obra|              co mówię z innymi.~Była to Szymczakowa, znana z procesu
790 Obra|         skulona i łatając wory.~Była to ohydna baba. Tęga, barczysta,
791 Obra|         ponure, czasem jakby martwe, to znów latające, niespokojne,
792 Obra|           przestraszone jakieś. Była to jedyna z aresztantek, która
793 Obra|            się też gorliwie bardzo o to, co się dzieje "na świecie",
794 Obra|          zgubionej Mańce. Graniczyło to niemal z niewinnością, takie
795 Obra|              zwane "pierzarki". Były to stare baby, zajęte specjalnie
796 Obra|            Główną ich słabością było to, iż ogólnie chciały uchodzić
797 Obra|             szkło. Tylko - ot, takie to już nieszczęście, że człowiek
798 Obra|           roboty i wszyscy, przyznać to trzeba, bab tych nie cierpieli.~
799 Obra|           baby.~- A ot co? - baba na to. - Musieli mnie wziąć. A
800 Obra|            jeden, jak ten palec... A to już dwadzieścia siedm lat
801 Obra|            zatargi nieskończone. Już to w ogóle przy jedzeniu panuję
802 Obra|                frajerek". Dostaje za to czterdzieści groszy tygodniowo
803 Obra|  doświadczonych starszych kobiet, co to się i ze strażnikiem wykłócić
804 Obra|            mężczyzn w kuchni.~Pranie to pozostawia bardzo wiele
805 Obra|            zawsze na podłodze, którą to manipulację powtórzywszy
806 Obra|             mydło.~Jak widzimy, jest to sposób najpierwotniejszy
807 Obra|             jeść nie dostaje. Pomimo to wszystko, ochędóstwo w Serbii
808 Obra|          więzienia na dłuższy wyrok, to jest na rok, na dwa lata.
809 Obra|             sama. Na dziecko, choćby to niczego więcej nad pierś
810 Obra|          numerem" nie wolno. Wyradza to czasem dziwne sytuacje.
811 Obra|       poruszeniem było wziąć za rękę to dziecko i wyprowadzić je.
812 Obra|          zrobić nie można. Nie ma na to przepisu.~- Gdzieżeś ty
813 Obra|             najfatalniejsze. Do niej to jest przywiązany tak zwany "
814 Obra|              poszukała roboty. Jeśli to lato. rzecz nie jest lak
815 Obra|         swojej nic więziennego. Jest to wielka, na krańcu prawie
816 Obra|           chwili - i na zawsze. Jest to ,,Oddział kobiecy więzienia
817 Obra|            suknem, powietrza dużo, i to dobrego powietrza.~Kancelaria
818 Obra|              ciężkimi kluczami. Jest to strażnik więzień pierwszego
819 Obra|           pewnego rozczarowania. Jak to, więc już cię tu nie spotkam,
820 Obra|          stłuczonych szklanek, którą to manipulację wykonywają aresztantki
821 Obra|            kilkanaście tapczanów. Są to łóżka żelazne, wąskie, na
822 Obra|           nałożona garścią słomy, na to zaś wszystko gruby wojłok,
823 Obra|             bieliznę i garderobę. Są to po większej części dość
824 Obra|        najlepszej wierze. Trzyma się to jednak kupy, jak to mówią,
825 Obra|              się to jednak kupy, jak to mówią, a kilkanaście robotnic,
826 Obra|             się sztywno jak kołki; i to, co robią, dość na nie.~
827 Obra|              kraju. Magazyn ten jest to spora o dwóch oknach sala,
828 Obra|           paski siwe i czarne, który to drelich, jak również i cały
829 Obra|         wspólną, posępną cechę. Jest to obowiązująca wszystkie zarówno
830 Obra|         nieugięta jest od niego.~- A to karcer - rzekł uprzejmie
831 Obra|             za naszym wejściem. Była to aresztantka odsiadująca
832 Obra|        zadziwiłyśmy się głośno, była to bowiem ta sama Pudłoska,
833 Obra|      pracownia robót dżetowych. Jest to obszerna izba o dwóch długich
834 Obra|             dżetu, drut, nici. Z tej to pracowni wylatują te czarne,
835 Obra|             do niej prosto. Przyjęła to całkiem obojętnie.~- Gdzie
836 Obra|       pracuje?~- I... nie. Pracować, to ona nie pracuje, my już
837 Obra|           trudem.~Wiedziałam już, co to za zarobki, więc bliżej
838 Obra|          dzienniki nasze. Patrząc na to śliczne dziewczę, nigdy
839 Obra|            cichym i słodkim głosem: "To macocha... wszystko macocha..."~-
840 Obra|              kwas? Kiedy nie oślepł, to może i nie kwas był. Jak
841 Obra|                arsenał.~Arsenał jest to gmach posępny, ciężki, którego
842 Obra|           swojej ponurej grozy. Jest to prawdziwe więzienie, "warownia",
843 Obra| niecierpliwym lub wpółsennym ruchem. To więźniowie przędą. W błędzie
844 Obra|              jest ten, kto sądzi, że to wygląda komicznie i przypomina ,,
845 Obra|              podniósł na równe nogi. To odjęło mi ochotę do rozmowy,
846 Obra|             niegdyś, kiedy więzienie to miało swój oddział kobiecy,
847 Obra|   rozzwierzęcenia w kobietach. Tutaj to siedziała wówczas la sławna
848 Obra|           przez zażywanie arszeniku. To była komediantka wytrawna,
849 Obra|        wzruszyć i rozbroić może. Ona to pisała w swoim czasie ów
850 Obra|            się z ich spełnienia. Ona to umiała utaić przy sobie
851 Obra|             przez wszystkich. Pomimo to jej fantazja twórcza nie
852 Obra|           jej żądzę złego. Nie przez to cierpiała w więzieniu, że
853 Obra|            że jest karaną, ale przez to, że nie może znaleźć nic
854 Obra|              nic godnego siebie. Był to subiekt niezmiernie dla
855 Obra|          wiele na fantazji. Nie była to już warownia, brakło tu
856 Obra|           nastrajały ją i pobudzały.~To ją tylko pocieszało, że
857 Obra|           tak zwanej ,,Szkole". Jest to szkoła małoletnich przestępców,
858 Obra|          przykładu innym więzieniom, to piękna karta z życia p.
859 Obra|              i szczęśliwy rozwój.~On to, objąwszy przed trzydziestu
860 Obra|  przestępcami. Jakiego zepsucia było to źródłem - łatwiej sobie
861 Obra|              przyniosło owoce. Jedna to z najpiękniejszych zasług,
862 Obra|            wrażenie robiła siwizna i to dzieciństwo zrównane wobec
863 Obra|               za te węgle...~- Jakże to było?~- Ano, matka mi kazała
864 Obra|             pod żółtymi rzęsami. Był to typ prawdziwego "andrusa".
865 Obra|       andrusa". Co słowo powiedział, to się w piersi tłukł ściśniętą
866 Obra|        proszę wielmożnego pana". Był to dezerter z Osad, złapany
867 Obra|              i spluwając przez zęby, to na prawą, to na lewą stronę.~-
868 Obra|             przez zęby, to na prawą, to na lewą stronę.~- Wy nic
869 Obra|             co robić? - odparł mi na to. - Teraz wolna etaka godzina.~-
870 Obra|             A skąd wy?~- Z daleka.~- To pewno i matka, i siostry
871 Obra|       mówiono: "warowny" idzie. Były to kajdany ważące ośm do dziesięciu
872 Obra|     rozlegających się brzęków. Wtedy to i kobiety nosiły żelazo.
873 Obra|           prowadzący etap uwzględnił to skromne życzenie. Zakomenderowano
874 Wier|            oświacie~I miał dla niego to uczucie rzewne,~Które obcemu
875 Wier|               Widział, że tłum ten - to siła stracona~Dla wielkich
876 Wier|        Karnej ustawy, a nie dbacie o to,~By uczyć dziecię, które
877 Wier|         rzecz pańska, wielmożna,~Nie to, co chaty ich, nędzne i
878 Wier|          góry~I myślał sobie: „Czemu to, mój Boże,~Choć Chrystus
879 Wier|             płacze i chora?...~Czemu to ludzie w przednówek tak
880 Wier|              w niebiosa, i wstrząsać to słońce,~Co bezpromienną
881 Wier|             Pochwalony!”~Odrzekła na to jękiem jakimś głuchym...~
882 Wier|         przemieni...~Tyś głodny; weź to, posil się na drogę...”~
883 Wier|              pierś swą - nagą!~ ~Był to niedzielny poranek wiośniany.~
884 Wier|              ciężka, i wielka,~Jakby to wody nie była kropelka,~
885 Wier|            nędznej koszulinie,~Coraz to bledszy, coraz bardziej
886 Wier|           chłopczyna~Wiosny doczeka, to wzmocni go słońce.~Wreszcie
887 Wier|        myśliciela smętnego przeraża,~To siew bez plonu, rzucony
888 Wier|          izbie głos dziecka słychać:~To westchnie, to zagada...~
889 Wier|       dziecka słychać:~To westchnie, to zagada...~Ojciec chleb czarny
890 Wier|            Jako te kwiaty polne".~ ~"To i Pan Jezus bliżej być musi~
891 Wier|            jest w tym polu?"~"W polu to, synku, zboża a zboża,~Przetkane
892 Wier|            lewo, spojrzysz na prawo,~To kłosy aż się garną.~Jakby
893 Wier|           się po sobie!~ ~A jęczmień to ci taki wąsaty!~A gryka
894 Wier|              łące?"~"Na łące, synku, to trawy rosną,~W srebrzystej
895 Wier|          jest w tym lesie?"~"W lesie to, synku, szum się okrutny~
896 Wier|            starych onych czasach,~Co to już o nich wieść tylko lata~
897 Wier|            leśne wiśnie...~ ~A jakie to tam gniazda są ptaszę,~Furkania
898 Wier|             tchną tam zioła..."~ ~"A to i ja bym może, maleńko,~
899 Wier|             mi rozpowiadajcie,~Jakie to tam są cuda?"~ ~"Oj, są
900 Wier|         Wszyściutko, co mówicie?~One to ptaki w lasach grające,~
901 Wier|             Jako te insze dzieci,~Co to się dla nich zieleni łąka~
902 Dzie|           boję!~Choćby niedźwiedź... to dostoję!~Wilki?... Ja ich
903 Dzie|       pokraję!~Te hieny, te lamparty~To są dla mnie czyste żarty!~
904 Dzie|           wilk,?... Straszna nowina!~To jest tylko większa psina!...~(
905 Dzie|            kto szczeka!~Komu zechcę, to dam radę!~Zaraz za ocean
906 Dzie|             Przy tym rogi...~- Gdzie to było?~- Tam na sianie.~-
907 Dzie|    chrabąszcze,~A krajały sowy.~ ~Za to im musiałem płacić~Po dwanaście
908 Dzie|              Com z pająków nadrwiła,~To bys ledwo wierzyła!~ ~-
909 Dzie|         pająk nowina?~ ~Prawi jedna, to druga,~A tu z kąta coś mruga...~
910 Dzie|          czai się z kąta.~ ~Pająk ci to, niecnota,~Nić - tak długą -
911   1 |             pomnę - i jej oczy.~Oczy to były, jak gwiazdy, zgaszone~
912   1 |           taki i płacze?..;~Jeszczem to mówił, gdy nagle nade mną~
913   1 |            Wszak każdy matkę miał... to matka!...~Wyciągnął ramię...~ ~-
914   1 |       pogrzebiono!~Czy ty wiesz, jak to płaczą niemowlęta?~ ~Czy
915   1 |           posłanie.~A niosąc brzemię to, wołałem: - Panie!...~ ~
916   1 |           żyjesz, a widomy~Twój znak to wilcze plemię i miecz Romy!~. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .~. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .~
917   1 |              Ledwie objąłem wzrokiem to widzenie,~Gdy zabrzmiał
918   1 |          język, zdrętwiały i siny.~I to widziałem, że go od powroza~
919   1 |                 A ona: - Nie jest mi to dozwolonym,~Ale ci wszyscy
920   1 |              w mojej nędznej głowie!~To byli... Chryste! Tą się
921   1 |              się hańbą spalę...~Nie! To nie ludzie byli! To - szakale!~ ~
922   1 |             Nie! To nie ludzie byli! To - szakale!~ ~Lecz jam ich
923   1 |         dycham w tym brudzie...~Nie! To nie były szakale... To -
924   1 |               To nie były szakale... To - ludzie!~ ~Cisi i szybcy,
925   1 |            śmierci,~Gdym spojrzał na to rozciągnięte psisko,~Z łbem
926   1 |        gniazdo Bóg ciska~I patrzy na to, i gromem nie błyska.~ ~
927   1 |           siebie.~ ~Albowiem cięższe to jest, co zaznałem,~Od grobowego
928   1 |       uchyleń zasłony,~A świat się o to niech modli przed Panem,~
929   1 |      naleziony,~Który by całe piekło to obaczył~I wrócił z drogi
930   1 |              skonać nie miał siły.~A to, co oczy moje tam widziały,~
931   1 |              będzie nikomu wiadomem.~To tylko powiem, że Chrystus
932   1 |         kiedy teraz samotny usiadam,~To wiem, że przyjdą do mnie
933   1 |        wzdychaniem.~Lecz cięższą nad to jest boleść i trwoga,~Co