Part

  1 Rota|             Tak nam dopomóż Bóg!~ ~Do krwi ostatniej kropli z
  2 Now |            progu ogrodniczej izby, do połowy zawalonej świeżo
  3 Now |          nazywają.~Przysiadłam się do starej.~- I gdzie to Mikołajka
  4 Now |           to się w ziemię wdepce i do cna rozsypie... A tam, pani
  5 Now |            tam z nieboszczką panią do owej Kanonicze wyciągli.
  6 Now |      dworze było chłopczysko, niby do pasenia. Niedolelnie to
  7 Now |          dziada pradziada siedzą i do szlachty się piszą wszelaki
  8 Now |            dwojgiem dziatek małych do Cygana, co w trzeciej wsi
  9 Now |      dziobaty. Ano, jak się też to do nas doniosło, tak mego Ustima
 10 Now |        oczy pięścią zatkał i dalej do obory... I tak sumował,
 11 Now |         swego Cygana i przyleciała do syna. Jak ją najrzał z daleka,
 12 Now |      Chłopaki za nim: "Ustim! złaz do matki. Matka przyszła".
 13 Now |             On nic! Aż i ona matka do drabiny podeszła. "Justyś! -
 14 Now |            miłować, bo co i raz to do niego zabiegała, to mu płótniankę
 15 Now |        insze chłopaki idą w święto do kościoła, a potem do karczmy
 16 Now |        święto do kościoła, a potem do karczmy na tańce albo w
 17 Now |            nieboraka odbiła, że to do niej gadać nie chciał. Ano,
 18 Now |          jak rosła, tak rosła. Kto do lasu albo i z lasu szedł,
 19 Now |         kopiec okrutny. Tak ludzie do niej. Powiadają, że Ustimowa
 20 Now |           milościw...~Wołam ja tak do tego Pana Jezusa, pani moja.
 21 Now |           swoje dróżki odprawowała do syna. z daleka się bieliły...
 22 Now |         rozciągnął, podniósł łba i do boru poszedł... Tak zara
 23 Now |           robotnikami, śpieszącymi do kopania fundamentów pod
 24 Now |         pieniądze, że idą w pięciu do szynku?~Stary Mendel kręci
 25 Now |       przebiegnie rankiem, drepcąc do ochronki, do szkoły; ile
 26 Now |      rankiem, drepcąc do ochronki, do szkoły; ile zwiędłych dziewcząt
 27 Now |      przejdzie po trzy, po cztery, do fabryki cygar na robotę;
 28 Now |             która, nie ma ani siły do życia, ani ochoty do śmierci
 29 Now |          siły do życia, ani ochoty do śmierci i stoi tak czarniawa,
 30 Now |      archiwisty, który mu przynosi do oprawy grube, pełne kurzu
 31 Now |        której Mendel da mu tektury do podklejania wyciętych z
 32 Now |           go po ramieniu i zachęca do zabawy z dziećmi w podwórku.~
 33 Now |           stary Mendel zabiera się do swego warsztatu. Choć chłopak
 34 Now |          przyzwyczajony jest widać do tych pieszczot, nie przerywa
 35 Now |       pantofli, powraca na palcach do swego warsztatu.~W piątek
 36 Now |        niskich, spiżem brzmiących, do wysokich, na których śpiew
 37 Now |             a zaglądając przez nie do oświetlonej szabasowym światłem
 38 Now |            jękiem wołał po swojemu do Boga, uchylił kapelusza.
 39 Now |          uderzyła staremu Mendlowi do twarzy. Wyprostował się,
 40 Now |           twardo za ramię ująwszy, do stołu pchnął i obiad w milczeniu
 41 Now |             Po obiedzie nie wrócił do warsztatu i fajki nie nakładał,
 42 Now |         izbie chodził. Malec także do lekcji się nie brał, ale
 43 Now |           uczyć dał, jak ja ciebie do szkoły posyłał, jak ja tobie
 44 Now |            rękę dziada i wziął się do książek. Stary introligator
 45 Now |     podpiąwszy rzemienie tornistra do szkoły ruszył, stary poszedł
 46 Now |       szkoły ruszył, stary poszedł do okna i patrzył za nim niespokojnie,
 47 Now |       krótką fajeczkę i podchodził do okna, i patrzał podejrzliwie
 48 Now |            siwe oczy - a czemu uni do lasa nie idą i nie biją
 49 Now |            Czy ja tu przyszedł jak do karczmy? Zjadł, wypił i
 50 Now |            ja tu nie przyszedł jak do karczmy! Ja tu tak w to
 51 Now |         ten chleb i te wodę próżno do gęby nie nosiły! To takie
 52 Now |       smutek, ale że nie wiedział, do czego Żyd zmierza, milczał
 53 Now |        wiadomo jest, że się ludzie do tańca, do wesołości zejdą
 54 Now |            że się ludzie do tańca, do wesołości zejdą i po wesołości
 55 Now |           i nic. Ale jak te ludzie do smutku się zejdą, tak się
 56 Now |      smutku się zejdą, tak się uni do płakania zejdą, nu, to już
 57 Now |       miasto więcej rzeczy widział do smutku niż do tańca i że
 58 Now |       rzeczy widział do smutku niż do tańca i że ten płaszcz to
 59 Now |       pękła- Nu, tak jedni zaczęli do siebie ciągnąć, a drudzy
 60 Now |       siebie ciągnąć, a drudzy mów do siebie, i tak się już dalej
 61 Now |            Mój grzbiet już się sam do ziemi schyla...~Musnął dwa
 62 Now |      buciętami przed zegarmistrzem do dziada się przytulił, stary
 63 Now |         ludzie z te niedobre czasy do te dobre czasy, kiedy jeden
 64 Now |          coraz silniej tuląc malca do swego boku.~- Nu, ja nie
 65 Now |      chwili z powagą zwracając się do wnuka i jakby przekazując
 66 Now |        miejsce. Un go nie poniesie do wody utopić ani do ognia
 67 Now |        poniesie do wody utopić ani do ognia spalić, ani do ziemi
 68 Now |           ani do ognia spalić, ani do ziemi zakopać. Un tu mądry
 69 Now |           te bracia...~Przyciągnął do siebie na powrót chłopca,
 70 Now |            jego szyję pochylił się do zegarmistrza i szepnął:~-
 71 Now |           połóż się spać. bo jutro do szkoły pójdziesz.~Malec
 72 Now |         zegarmistrzem, dziada rękę do ust przycisnął i zniknął
 73 Now |           w biodra, brodę wyrzucił do góry, oczy zmrużył.~- Pan
 74 Now |      chciał zaraz świecić gościowi do sieni. Zsunął się pan zegarmistrz
 75 Now |            Stary pantofle zrzucił, do łóżka podszedł i zapatrzył
 76 Now |         prasy piszczała, dociskana do ostatniego kręga. nóż wąski,
 77 Now |           promień słońca wpadający do alkowy przez otwór persowej
 78 Now |         szynel na ramiona wziąwszy do drzwi zmierzał, drzwi otwarły
 79 Now |       facjatki pchnął go na powrót do izby:~- Uciekaj, bo Żydów
 80 Now |    spustoszoną: krok, jaki z sieni do izby zrobił, oddalił cienkie
 81 Now |           twarzy buchnął, jak żbik do studenta skoczył.~- Co to
 82 Now |          nikomu nic nie ukradł! Un do szkoły idzie! Un nie będzie
 83 Now |           uciekał!...~Przyskakiwał do stojącego w drzwiach studenta,
 84 Now |     powiedziałem... I zabierał się do wycofania z izby swej niezmiernie
 85 Now |            w febrze przycisnął się do dziada. Jego wielkie, ciemne
 86 Now |         jeszcze jak opłatek białą,~do źrenic już przywołał i ogień,
 87 Now |      szlochanie dziecka dochodziło do jego świadomości.~W tej
 88 Now |          świadomości.~W tej chwili do długiej, wąskiej sionki
 89 Now |           za rękę.~- Dalej, Kubuś! do alkowy!....~Obstąpiły ich,
 90 Now |          dać, mnie ratować, ale ja do moje okno krzyż nie chcę
 91 Now |   hałaśliwych protestów zebranych, do okna podszedł, oba jego
 92 Now |           wysoko wzniesioną, tuląc do swego boku małego gimnazistę
 93 Now |             to nieme odwołanie się do uczuć ludzkich tłumu wzięto
 94 Now |          już nic szukano, czy jest do wytoczenia jaka beczka pełna
 95 Now |         okowity, jaka paka towarów do rozbicia, jaka pierzyna
 96 Now |            rozbicia, jaka pierzyna do rozdarcia, jaki kosz jaj
 97 Now |           rozdarcia, jaki kosz jaj do stłuczenia. Tu wybuchła
 98 Now |       skoczywszy przez niskie okno do izby, odepchnął Żyda, a
 99 Now |  namarszczony, gniewny, i od czasu do czasu rzucał niecierpliwe
100 Now |            Chłopak za tydzień jaki do szkoły pójdzie, byle się
101 Now |            Nu. u mnie umarło serce do tego miasto!~ ~
102 Now |      uparło. Z sieni dopiero brodę do izby wsadził, postępując
103 Now |            ja biegałem aż dwa razy do apteki, bo matce znów było
104 Now |          to nawet z chlebem w ręku do pacierza klęknął i oglądając
105 Now |         gdzieś z karku ucieka- bom do poduszki nawykł, ale potem
106 Now |         patrząc, jakeśmy się jeden do drugiego tulili.~Obejrzał
107 Now |           tylko piszczał nic mogąc do nich trafić, aleśmy go z
108 Now |      położył, raz jeszcze podszedł do nas.~- No i cóż? Ciepło
109 Now |         słabym głosem-a zajrzyj no do chłopców, bo Piotruś czegoś
110 Now |           siebie spaliśmy wybornie do samego rana.~W parę dni
111 Now |          jakoś skończył, a Piotruś do ochrony bez śniadania poszedł.
112 Now |           w stół! Skoczyłem duchem do sieni, małom przez próg
113 Now |      naszło, matka odwróciła głowę do ściany i stękała z cicha.~
114 Now |       ojciec nie mógł nas napędzić do kaszy, którą nam zgotował
115 Now |          wymietliśmy resztę śmieci do sionki.~Teraz dopiero spostrzegłem,
116 Now |           jednak coś przez tydzień do rzeźnika co dzień latałem,
117 Now |             A ,,handel" to już tak do nas przywykł, że czy go
118 Now |   bejcowane krzesła, cośmy na nich do obiadu siadali. Przy tych
119 Now |     błyskając w same oczy, gdy się do stancji wchodziło. Przy
120 Now |            Matka zdejmowała go raz do roku tylko, w Wielki Piątek,
121 Now |            aby w nim utłuc cynamon do wielkanocnego placka. Wtedy
122 Now |        Zaliczyłem je nawet w myśli do tych rzeczy, które są raz
123 Now |            u nas pan doktor i znów do apteki biegałem.~- Zimno
124 Now |       piecu. Ojciec lawę przysunął do naszego siennika i siadł
125 Now |          Zaglądały czasem sąsiadki do izby. dziwując się matce,
126 Now |          dał! - mówiła gwoździarka do ojca.~- Tfu! - splunął ojciec. -
127 Now |         nie było. Piotruś to już i do ochronki nie szedł, tylko
128 Now |           przyodział derką, a mnie do sąsiadki posłał po kawałek
129 Now |            posłał po kawałek cukru do ziółek. Ale sąsiadka nie
130 Now |        miała. Otworzył tedy ojciec do kuferka, czy jeszcze gdzie
131 Now |         Ale Felek już wsadził rękę do kuferka.~- A harmonijka,
132 Now |     harmonijką odebrał i włożywszy do kuferka, zamknął go na klucz.~
133 Now |        kromka. Poszliśmy z Felkiem do sieni w klasy grać, bo nam
134 Now |          kiedy matka zawołała mnie do łóżka i rzekła zmęczonym,
135 Now |       głosem:~- Wpadnij no, Wicuś, do maglarki na Szczygłą - wiesz?~-
136 Now |       Chwyciła powietrza głębokim, do westchnienia podobnym oddechem,~-
137 Now |      handel".~Ale nie dopuściła go do słowa i trzęsącą się ręką
138 Now |             kazała mi matka bieżeć do stróżki i zapytać, czy żelazka
139 Now |     szepnął Felek szczypnąwszy mię do bolącego.~- Wicuś! - odezwała
140 Now |        przerywanym głosem - biegaj do tego najpierwszego ,,hand1a",
141 Now |            dziesięć złotych dawał. Do tego czarnego, wiesz? Niech
142 Now |           mówił takim głosem jakby do onych dziewięciu złotych
143 Now |       nawet na Felka, doprowadzony do ostatniej pasji, aż nagle
144 Now |           kluger Bub - szepnął sam do siebie.~Nareszcie doliczyli
145 Now |        żelazko, moździerz i rondel do brudnego worka wrzucił,
146 Now |          spuścił oczy i na palcach do łóżka matczynego podszedł.~
147 Now |       Stancja nasza wypróżniła się do czysta.~- Na glanc... -jak
148 Now |         doktor wszakże przychodził do matki, a i do apteki latałem.
149 Now |          przychodził do matki, a i do apteki latałem. Garnek żelazny
150 Now |       słońce pierwszy raz tej zimy do naszej suteryny zajrzało.
151 Now |       kazała sobie Piotrusia podać do~łóżka, a i my stanęliśmy
152 Now |         wesoło, a grając tak mówił do matki:~- Pamiętasz. Anulka,
153 Now |           Tęgi sztajer'! - mruknął do mnie Felek szturchnąwszy
154 Now |       cisnął w tego Niemca, że się do ciebie przysiadł...~- A
155 Now |          wesoło, raźnie, jak gdyby do tańca same nogi nam podrygiwały.
156 Now |       podrygiwały. Potem jakby się do tej wesołości co przymieszało,
157 Now |             coraz smutniej, jakoby do płaczu, tak że i Felek pięścią
158 Now |          chwilę cicho i na bok się do pieca obrócił; zaraz potem
159 Now |         Ojciec tego wieczora późno do domu wrócił, ale przyniósł
160 Now |          Śniły mi się też różności do białego rana. A to że ogród
161 Now |          najwcześniej się budził i do garnka patrzeć szedł, czy
162 Now |         nie znajdzie.~- Jak idziem do ochrony - mówił dalej Felek -
163 Now |     Piotruś! - dodała. - A pójdźże do mamy, sieroto,~I uśmiechnęła
164 Now |         sieroto,~I uśmiechnęła się do niego, głaszcząc go po głowie,
165 Now |      jeszcze.~I zaraz my wylecieli do sieni, bo nas taka żałość
166 Now |         takoż: ale szkapa należała do rzędu tych istot, które
167 Now |         jej końca. Szkapa należała do nas, a my do niej: ani my
168 Now |       Szkapa należała do nas, a my do niej: ani my od niej ani
169 Now |      uciecha.~Kiedy ojciec z rzeki do domu wracał, wybiegaliśmy -
170 Now |         który miał, to jej niósł i do pyska wtykał: kawałek chleba,
171 Now |    utrzymywał, że to już tak jedno do drugiego pasuje. I znów
172 Now |        poszedłby to jeden z drugim do roboty, do "rzemiesła",
173 Now |          jeden z drugim do roboty, do "rzemiesła", do książki?
174 Now |            roboty, do "rzemiesła", do książki? W gębę to co wetknąć
175 Now |         lufcikiem i z okna poszła.~Do szkapy odnosiliśmy wszystkie
176 Now |          niż kiedy ona tak patrzy. Do samego ci hunoru człowiekowi
177 Now |       zdrowe oko, i tylko od czasu do czasu machała wypełzłym
178 Now |          zawijamy porcięta i dalej do rzeki. Jaki był tryumfalny
179 Now |     zziajani, zmęczeni, wracaliśmy do domu, szkapa naprzód, my
180 Now |      świata.~Zaraz też wyleciawszy do sieni, palnąłem Felka w
181 Now |            kłębek, potoczyli razem do progu. A taka w nas żałość
182 Now |            na sercu stało.~Jużeśmy do izby wrócili, bo zimnisko
183 Now |           kamieniem u szyi stała i do dna cię ciągnę... O tych
184 Now |            twardą miał i o byle co do czubów nam sięgał, ale żeśmy
185 Now |            wolał, gdy łeb wsadzała do starego wiaderka, aby żłopnąć
186 Now |        drzwi na ścieżaj otwarte, a do suteryny, do naszego kąta,
187 Now |            otwarte, a do suteryny, do naszego kąta, jak rok długi
188 Now |         mówił pan doktor zachodząc do matki- - I wilgoć straszna!
189 Now |          gdy go ojciec wyprowadzał do sieni - żona wasza nie może
190 Now |           zabieraliśmy się właśnie do przedstawienia i już się
191 Now |         gramolił, gdy nagle ojciec do stajenki wszedł, a za nim
192 Now |          było srebrnym kolczykiem. Do nas zaglądał pan Łukasz
193 Now |          zawołał obracając ją łbem do światła. Szkapa zmrużyła
194 Now |           słodko pan Łukasz i znów do tabaki sięgnął. -Tak mi
195 Now |           na książce uczyć nic da, do szkoły nie pośle, A ja kumotrowi
196 Now |            ze stajenki i jak wiatr do izby wpadli.~W parę pacierzy
197 Now |     rzuciliśmy się w te pędy, żeby do szkapy lecieć.~Ale ojciec
198 Now |         jak to ona ozdrowieje, jak do Częstochowy pójdzie, jak
199 Now |            Porywa się ojciec, ucho do ust przykłada, przykazuje
200 Now |       jakby sam nagle ożył, i oczy do tego czarnego krzyża nad
201 Now |         więc go sklepikarka pojęła do siebie, a i nam po bułce
202 Now |          było mi tak, jakby mi kto do ucha szeptał: ,,Nie ma już
203 Now |   nabiegawszy się cały dzień, a to do kancelarii, a to do stolarzy,
204 Now |           a to do kancelarii, a to do stolarzy, a to o furmankę -
205 Now |            tak mi ręce latały, żem do żadnego guzika trafić nic
206 Now |            przed bramą, zaprzężona do prostego, zasłanego kilimkiem
207 Now |      Podnieśliśmy zaraz wrzask nie do opisania.~- Szkapa! Nasza
208 Now |   głaszcząc ją, klepiąc, tuląc się do niej. gdzie kto mógł. Piotruś
209 Now |            szkapa, co?... Przyszła do nas szkapa? Przyszła?...
210 Now |           postało, po co ta szkapa do nas przyszła, na co to wóz
211 Now |         ręku i zwieszoną głową.~Co do nas. biegliśmy tuż przy
212 Now |           a jednak ojca tak zgięła do ziemi, jak ten krzyż padającego
213 Now |         już pacierz i wszystko, co do niego należało, dokumentnie
214 Now |       zerknąwszy na ojca, chyłkiem do szkapy pomknął, a i na mnie
215 Now |          drapał, aż schyliwszy się do ojca. poszeptał z nim małowiele,
216 Now |   przyjacielstwem, po czym kumoter do szkapy poszedł.~Jużeśmy
217 Now |       której urywki chodziły z ust do ust po mieście, delikatnej
218 Now |            to podniosło sprawę ową do znaczenia kulminacyjnego
219 Now |        nastręczają sposobności ani do świetnych wystąpień adwokatury,
220 Now |          wystąpień adwokatury, ani do eleganckich zebrań towarzystwa.~
221 Now |        jedzono obficie. Od zajazdu do zajazdu latały miszuresy
222 Now |        wycisnąć z Poleszuka, który do miasta przychodzi z okrajcem
223 Now |            Hieronim rozdając karty do wista w zajeździe Szyi Froima.~
224 Now |          Szyi Froima.~Nikt się też do tej "mizerii" nie śpieszył.
225 Now |        strzelać by ma można choćby do Leszcza albo do Porzecza.
226 Now |       można choćby do Leszcza albo do Porzecza. Tylko pod murem
227 Now |         nie przychodzi, na palcach do ławki podszedł, poły munduru
228 Now |            urzędu zwykle miewa coś do czynienia ze swymi paznokciami
229 Now |      sapanie, przerywane od chwili do chwili nagle urwanym chrapnięciem.
230 Now |            kryształowych przyborów do pisania, od rżniętej karafki
231 Now |         widać podsądnych. Wysokie, do zamkniętych kościelnych
232 Now |       niekiedy mały szmer, podobny do tego, jaki wydają myszy;
233 Now |           tam coś bardzo podobnego do licznych stóp bosych. Tak
234 Now |           tych wszystkich apostrof do sprawiedliwości, które każdą
235 Now |            niemało obciąża i prawo do tym większej surowości skłania:
236 Now |           samo jedno wystarczyłoby do zwrócenia przeciw nim całego
237 Now |         które dopomogło oskarżonym do spełnienia jednego z najśmielszych
238 Now |          nie ma o co. Ledwo sprawę do sądu skrzykną, już się to
239 Now |          sądu skrzykną, już się to do miasta procesją wlecze,
240 Now |           W ogóle podobnym on jest do człowieka, któremu chce
241 Now |        ograniczyć swoje poruszenia do jak najmniej widocznych
242 Now |       wtedy, oczywiście, należałby do opozycji.~Tymczasem za stołem
243 Now |         ostatnim przymówieniem się do wyjaśnień w toku rozpraw
244 Now |       strony czuł się pociągniętym do mówcy tajemną sympatią.~
245 Now |       odmowy nie było, zwrócił się do stojących poza sobą ławek
246 Now |             przyciskając je silnie do piersi; oczy mieli wytrzeszczone,
247 Now |        wróbli szyje.~Przemówił coś do nich jeden pan zza stołu.
248 Now |        dobrze, jako był przyczyńcą do zjedzenia owych serów i
249 Now |           po przydrożkach chwytał; do stadka zaś swego tak przywykł,
250 Now |        przerzucając się od strachu do nagłej otuchy - a co? Dadzą
251 Now |         spalonej.~Nagle słyszy, że do niego mówią. Ten sam pan
252 Now |      natychmiast, gdy usłyszał, że do niego tak mówią jak we wsi.
253 Now |         kiedy tam chleba nie było? Do puklidu baby nie chowają
254 Now |           chleb jest to go chowają do bodni albo w inne babie
255 Now |         pyta nagle, zwróciwszy się do chłopca.~Ustim podnosi głowę
256 Now |          że ledwo trafiał z tabaką do nosa. Od kiedy jest przy
257 Now |            tutaj zrobią!~- Tyle co do chleba, a raczej co do braku
258 Now |          co do chleba, a raczej co do braku chleba! - kończył
259 Now |       dobytych, odwrócił się potem do stołu, rozszerzył usta jakby
260 Now |       stołu, rozszerzył usta jakby do uśmiechu i rzekł obojętnym,
261 Now |       surowe. Stracił w tej chwili do reszty charakterystykę obrońcy
262 Now |        Stąpił krokiem, chciał iść, do Kozyrka chciał. Nie widział
263 Now |            pyta o imię rwącego się do Kozyrka chłopca.~- Chwedoś!
264 Now |       bardziej srebrne; posiniałe, do przemarzłej leśnej maliny
265 Now |  przedostające się z ciemnej ulicy do tej wielkiej sali.~Chciałby
266 Now |         Chciałby iść przytulić się do mokrej sierści, do kudłatego
267 Now |   przytulić się do mokrej sierści, do kudłatego łba skomlącej
268 Now |           zwrócił się prezes nagle do błyskającego białkami rozweselonych
269 Now |    spodufalonym z sądem, jakby sam do niego należał.~- Neścior
270 Now |        straciwszy nadzieję dojścia do ładu z indagowanym, zagłębił
271 Now |          Wysoki Sąd przyjąć zechce do swej wiadomości, że lud
272 Now |      pomilczał chwilę i przystąpił do zreasumowania sprawy. Wszystkie
273 Now |         stopień wrażliwości wzmógł do wysokiego napięcia. Z niesłychaną
274 Now |          żeby nieomylnie dobyć się do cudzego mienia. Kiedy mówca,
275 Now |          kończąc mowę swoją zszedł do paragrafów: nie można zostawiać
276 Now |   przysięgłych w nieświadomości co do skutków orzeczenia stopnia
277 Now |      włamaniem. Ta ostatnia należy do kategorii ciężkich przewinień
278 Now |  małoletnich spełniona, więzieniem do dwu lat jest karaną.~Skończył
279 Now |            wtedy, gdy się zabierał do niej. Na gładkim, wysokim
280 Now |       Panowie zza stołu wychodzili do obocznej izby. Oddalano
281 Now |         jeden za drugim, stosownie do godności i urzędu.~Ale obrońca
282 Now |           się niejako tym sposobem do towarzystwa. Tabaka była
283 Now |           podsądni mają jeszcze co do powiedzenia?~ ~Panowie przysięgli
284 Now |         dzieciaki głupie; stosować do nich wielkie paragrafy karne
285 Now |             a któremu się okrutnie do szczupaka i do wista śpieszyło,
286 Now |            okrutnie do szczupaka i do wista śpieszyło, przyłączył
287 Now |    śpieszyło, przyłączył się nagle do kategorii pierwszej i utworzył
288 Now |       oderwał się od mniejszości i do większości przeszedł. Był
289 Obra|         wołał parobek biegnąc znów do koni, które w bok z wozem
290 Obra|       ściany, a z bramy w podwórze do połowy wożą. Nie mógł dalej,
291 Obra|  aresztantów wypuszczonych właśnie do ogródka na popołudniową
292 Obra|          ogródkiem. także niewiele do ogrodu było podobnym. W
293 Obra|           biegła popod sztachetami do furtki, wprost której w
294 Obra|           jest wybornym dokumentem do słów Genezy opiewających,
295 Obra|             zeszkliwia i upodabnia do stojącej w błotnym dole
296 Obra|            czasu rozwija się to aż do idiotyzmu w jednym kierunku,
297 Obra|    idiotyzmu w jednym kierunku, aż do prawdziwie małpiej przebiegłości
298 Obra|     ludzkiej istocie, która doszła do takiego krytycznego punktu;
299 Obra|     niewiele co warte i bez targu, do pełnych kop dodane.~Ci,
300 Obra|           strażnika, który, bokiem do więźniów zwrócony, stał
301 Obra|         gawędę, brząkając od czasu do czasu kluczami na znak obecności
302 Obra|       świnia... A skocz no, Józek, do chlewiku, obacz. czy się
303 Obra|              wrzasnął przyskakując do wpółotwartej furtki.~Aresztanci
304 Obra|            zęby wyszczerzone jakby do kąsania, na ustach nieco
305 Obra|      zmordowali, że trzeba go było do więzienia na rękach nieść
306 Obra|           zimnej wody- zawołano go do kancelarii. Jeszcze wszakże
307 Obra|      cygara, które miało mu służyć do umilenia przykrej konferencji,
308 Obra|      Trzech z deputacji podstąpiło do zielonego stołu i pocałowało "
309 Obra|         figura pobudziła deputatów do nowych wzdychań u progu.~
310 Obra|           drugiej miał skrupuły co do legalności podobnego jej
311 Obra|          dla swojej nauki. A potem do mnie tu do kancelarii, to
312 Obra|          nauki. A potem do mnie tu do kancelarii, to mu sumienie
313 Obra|            a deputacja przystąpiła do ucałowania ręki "wielmożnego",
314 Obra|         wilgotną zaszłe, pobudzały do skruchy wszystkich, którzy
315 Obra|         wszystkich, którzy się już do winy przyznali.~Stąd uważany
316 Obra|        uznanie zasług pobudzało go do nowych wysiłków krasomówczych.~
317 Obra|          go jeszcze tej samej nocy do lazaretu przenieść musiano.~
318 Obra|      pochylony, zestarzały, więcej do cienia niż do człowieka
319 Obra|   zestarzały, więcej do cienia niż do człowieka podobny, pod numer
320 Obra|          wzajemnie wzrokiem.~- Tam do licha - zawołał wreszcie
321 Obra|            no, otwierać! Muszę iść do kancelarii.~- A co tam? -
322 Obra|        strażnika, wszyscy chcą iść do kancelarii. Jakub biega
323 Obra|  kancelarii. Jakub biega od numeru do numeru, krzyczy, prosi,
324 Obra|            najciekawszych prowadzi do kancelarii.~- Proszę wielmożnego
325 Obra|         nam pokończyły...~- Idźcie do diabła z waszymi wyrokami! -
326 Obra|         zapytałam, kiedyśmy doszli do końca więziennego korytarza,
327 Obra|         się należy.~To, co tu jest do zobaczenia, krótkowidz dojrzeć
328 Obra|           Sam ,,wielmożny" wybiega do przedsionka cię witać, sam
329 Obra|     przedsionka cię witać, sam cię do kancelarii wprowadzą, sadowi,
330 Obra|       skromnie, że zastosujesz się do woli i czasu pana nadzorcy.
331 Obra|     Marszczy czoło uśmiechając się do ciebie i rzuca w stronę
332 Obra|         nie przerywając rozmowy aż do chwili naciśnięcia klamki,
333 Obra|         gdyby im tylko książek dać do ręki, to "oho!"~Dowiadujesz
334 Obra|            wzorowo, że wreszcie co do moralności więźniów to się
335 Obra|            ścianą przylepiając się do niej, spłaszcza, maleje,
336 Obra|     pominął tak wyborną sposobność do budującego przemówienia.~
337 Obra|             bardzo zresztą podobne do tego "a!!!", które w kościółkach
338 Obra|            Aresztantki rzucają się do ciebie, całują twoje ręce,
339 Obra|            aresztantki rzucają się do ,,wielmożnego", całując
340 Obra|            z niezmierną szybkością do warsztatów, gdzie z progu
341 Obra|        okiem na szewców i krawców, do kuchni, gdzie "wielmożny"
342 Obra|         jedli, wreszcie wychodzisz do ogródka, w którym wolno
343 Obra|        rzodkiewkę i skąd powracasz do kancelarii.~Tu "wielmożny"
344 Obra|  chodzeniem po schodach, tylko tu, do kancelarii, każe sprowadzić
345 Obra|          tej pro-~pozycji.~Już się do odejścia zabierasz, kiedy
346 Obra|        prosi cię na wszystko, abyś do mieszkania jego wstąpić
347 Obra|     wstępie spotykasz stoi nakryty do śniadania. Obok kredensu
348 Obra|   śniadaniu prowadzi cię gospodarz do salonu. Tu przede wszystkim
349 Obra|         twoje ręce, wyprowadza cię do sieni, do schodków, do powozu,
350 Obra|           wyprowadza cię do sieni, do schodków, do powozu, którego
351 Obra|         cię do sieni, do schodków, do powozu, którego drzwiczki
352 Obra|        tylko sposobem dojść możesz do tego, że pan nadzorca przestanie
353 Obra|             na jakim stosunek twój do więźniów postawiły przemowy
354 Obra|            cicho, spokojnie, jakby do miejsca wspólnego pobytu.
355 Obra|      zarząd itp., ale zwracasz się do której z młodszych kobiet,
356 Obra|       dzierganie, przychylając się do robotnicy i nie odbierając
357 Obra|           domysł, że pewno tęsknią do niej, przez co podnosisz
358 Obra|    odpowiedziami, które by zarówno do niej, jak i do dziesięciu
359 Obra|          by zarówno do niej, jak i do dziesięciu innych stosować
360 Obra|         słyszeć, garną się później do ciebie, aby cię słuchać!~
361 Obra|           każda aresztantka ma coś do powiedzenia. Wkrótce wszakże
362 Obra|     uprzykrzyła, to on co robiący, do wójta na onej wsi melduje
363 Obra|    papierów. Ano dobrze. Jak on ją do wójta melduje, tak wójt
364 Obra|          nie dała brać i strasznie do oczów skakała- aż ją do
365 Obra|            do oczów skakała- aż ją do nas przywieźli. Jak ją do
366 Obra|          do nas przywieźli. Jak ją do nas przywieźli, tak my ją
367 Obra|           płacze, to jedna i druga do mej z pięścią... A nic będziesz
368 Obra|           fotegrafiją mają posyłać do tamtych tam krajów, coby
369 Obra|           tam krajów, coby się kto do niej nie przyznał, rodzice
370 Obra|            nie więcej.~-- I wy tam do niej chodzicie?~- A chodzę.
371 Obra|             W tej chwili doszliśmy do drzwi. Jakub klucz przekręcił
372 Obra|        użyciu. Na tapczanie twarzą do ściany leżała Dzika. Ogromne
373 Obra|      wcisnęła. Dopiero kiedy Jakub do stolika podszedł i zapytał,
374 Obra|       niezmiernym współczuciem. Co do Jakuba, ten wyniósł się
375 Obra|          wtedy Dzika, przyciskając do piersi obie ręce kurczowym
376 Obra|           i przycisnęłam głowę jej do piersi. Po śmiechu przyszło
377 Obra|           pierwszego piętra, wpadł do kancelarii.~- Proszę wielmożnego -
378 Obra|          się paliły, krew podeszła do skroni, w całej postaci
379 Obra|          odgłos ciężkich kroków, a do kancelarii wszedł starszy
380 Obra|  zmarszczył czoło i zwróciwszy się do strażnika zapytał ostro:~-
381 Obra|      szerokie piersi wystawił, but do buta przystosował, przełknął
382 Obra|      Osmólec całkiem się tymczasem do Zapartego zwrócił.~- A ja
383 Obra|           Mówił to zwrócony twarzą do strażnika, ale oczyma zuchwale
384 Obra|            Boga siedzi, to wie, co do czego jest przynależące.
385 Obra|           wielmożnego" patrzył. Co do starego Jakuba, ten z wielką
386 Obra|       wyrok ma i za swój siedzi, a do inszych to mu ta nic! Żeby
387 Obra|           szybka decyzja. Podszedł do fotela i uścisnął "wielmożnego"
388 Obra|         żebym ja za lada głupością do kancelarii latał i wielmożnego
389 Obra|            trzymając nie niósł jej do nosa.~- Ani ja ojca, ani
390 Obra|          tego po tobie! Zawsze cię do porządnych ludzi liczyłem,
391 Obra|          Stary Jakub miał je za to do połowy zmrużone, jakby,
392 Obra|            co go uczyniło podobnym do starej szkapy, która - lubo
393 Obra|            zdrzemnąć na chwilę. Co do pana nadzorcy, ten był promieniejący
394 Obra|        coraz silniej cisnąc czapkę do szerokiej, obnażonej piersi.
395 Obra|            i opiekun najukochańszy do ciebie gada? A padnijże
396 Obra|            ciebie gada? A padnijże do nóg pańskich! A podziękujże
397 Obra|       łoskotem uderzył, a ogromny, do ryku podobny jęk wstrząsnął
398 Obra|         frontu", znów się wyprężył do niemożliwości, a stary Jakub
399 Obra|       mrugnie albo palcem ruszy.~- Do ciemnej go! - zakomenderował "
400 Obra|           Onufer na klęczki i ręce do "wielmożnego" wyciągnął:~-
401 Obra|           nie sadźcie! Nie sadźcie do ciemnej, panie miłosierdny,
402 Obra|        nastąpionej tamże pogorzeli do miasta, szukając zarobku,
403 Obra|         uczciwy i spokojny.~Co zaś do osoby samego kupca N-, utrzymują
404 Obra|       gotując przy tym i usługując do stołu pryncypałowi. Usługiwanie
405 Obra|        zawołał, łzy ocierał i znów do roboty stawał.~Tajemnicą
406 Obra|    niezmierne przywiązanie parobka do dwunastoletniego Julka,
407 Obra|          otrzymać, to buty chłopca do podzelówki dawał, choć sam
408 Obra|           Sierota też całym sercem do parobka przyrósł, a kiedy
409 Obra|          spełnionym zostało, Julek do opiekuna swego od rana jak
410 Obra|             Ujęty nie bronił się i do spełnionego podwójnego morderstwa
411 Obra|              Tak mu oto błąd jakiś do głowy przystąpił, że umarł.~-
412 Obra|           Ale żeśmy go oderżnęli i do ciemnej coś na tydzień poszedł,
413 Obra|         tylko Pan Bóg noc dał, tak do mego Onufra zara błąd przystępuje.
414 Obra|            Onufer w kącie, plecami do muru przyparty, w jednej
415 Obra|           moje najsłodsze!"~Tak ja do niego: ,,Onufer! Co z tobą?"
416 Obra|            mnie jak błędny- Tak ja do wielmożnego. Tak i tak,
417 Obra|         nie plażyło. Jedzenie to i do trzeciego dnia stało, jakem
418 Obra|           święta ziemia. Aż go też do lazaretu wzięli. Jak go
419 Obra|        lazaretu wzięli. Jak go też do lazaretu wzięli, tak mój
420 Obra|    lazaretu wzięli, tak mój Onufer do cna skapiał. Leżeć nie leżał,
421 Obra|           tylko tak sobie co nieco do głowy dopuszczał, po całych
422 Obra|        cości po kątach upatrował i do onego chłopaka, co go pono
423 Obra|             co go pono ubił. Jakby do żyjącego gadał i różnie
424 Obra|           wziął go teraz wielmożny do siebie, do kredensu...~
425 Obra|         teraz wielmożny do siebie, do kredensu...~
426 Obra|           przytknięciem dwu palców do granatowej z białą wypustką
427 Obra|       widać, gdyż słychać od czasu do czasu jego śmiech swobodny,
428 Obra|     niedbale. Niektórzy idą wprost do kancelarii, inni przy- siadają
429 Obra|           tylko parę minut brakuje do dziewiątej; gromadki zaczynają
430 Obra|   przepychają się zbitym szeregiem do żółtych drewnianych balasków
431 Obra|           co i raz miano sobie coś do powiedzenia; czasem też
432 Obra|           przecież niedołęgi darmo do domu brać. Gmina zresztą
433 Obra|      gminie? Tygodnia nie ma, żeby do kancelarii nie ściągła jaka
434 Obra|       Spodziewano się, że pierwszy do licytacji stanie, a jego
435 Obra|            lubi tracić sposobności do małych przemówień, które
436 Obra|         znika we drzwiach bocznych do małej komórki, służącej
437 Obra|           kandydat? Któż to-weźmie do siebie takiego trupa? Co
438 Obra|           żebraninę, a wprowadziły do niej miłosierdzie. Nie ma
439 Obra|         Oto jest starzec niezdolny do pracy. Kto z panów chce
440 Obra|          Kto z panów chce go wziąć do siebie? Niejedną posługę
441 Obra|       ustaw swoich, przyczynić się do utrzymania tego starca.
442 Obra|            jego. Uśmiecha się tedy do wszystkich i raźno mruga
443 Obra|    zbyteczny pośpiech. Staliby tak do południa może, porozpierani
444 Obra|    myślicie, szwagrze -zwrócił się do Faustyna Tröndi - będzie
445 Obra|          ławek powstawszy~podeszła do balasków, zaczyna się śmiać
446 Obra|          galerię, po czym zwrócony~do starego mówi z odcieniem
447 Obra|        ustawą, a woźny odwraca się~do kąta i parska w kułak.~-
448 Obra|           nigdy nie zdoła dojść aż do nich... Czuje wszakże, iż
449 Obra|          wydaje mu się odpowiednią do zagajenia licytacji. I tak
450 Obra|         zegarek, podnosi go blisko do oczu, porównywa ze ściennym
451 Obra|             siły dobrze mu służą i do każdej lżejszej roboty przydać
452 Obra|         rozje, to go nie natkam, a do roboty nie stanie.~- Oho!
453 Obra|         ten marny grosz z gminy, a do roboty nie będzie mi go
454 Obra|          pan radca - przystępujemy do ukończenia tej sprawy. Czas
455 Obra|   brelokiem, po czym zmuszając się do uprzejmego tonu mówi:~-
456 Obra|         nadziei.~Syn przeciska się do balasków, wyjmuje fajkę
457 Obra|          rzecz tam, gdzie i ci, co do niej siedli, nie zawsze
458 Obra|         ciszy tej słychać ciężkie, do jęku podobne westchnienie
459 Obra|          się, że sobie wszyscy raz do licha pójdą, nie może im
460 Obra|         tych, którzy się rozpalają do każdej stawki. Cóż syn?
461 Obra|       ryzykować więcej. Zrobił, co do niego należało, ale ryzykować
462 Obra|         tylko jopa należy istotnie do starego?~Pan radca marszczy
463 Obra|     godnością, a woźny odwraca się do kąta i kaszle głośno.~-
464 Obra|         zwracając się bezpośrednio do starego Kuntza.~Ale stary
465 Obra|      pokurczone palce nie trafiają do guzików od razu; staremu
466 Obra|    niezmiernym pomieszaniu podnosi do szyi obie trzęsące się ręce
467 Obra|         czyni ona starego podobnym do oskubanego ptaka; a to tym
468 Obra|       mniema, iż jest to przymówka do szczytu wznoszącego się
469 Obra|           zowie, w przeciwieństwie do sękatego Pilatusa; w zgromadzeniu
470 Obra|     wprawdzie żadnego podobieństwa do jakiegokolwiek szczytu,
471 Obra|         stary łachman, przenika go do ostatniej żyłki, do resztki
472 Obra|    przenika go do ostatniej żyłki, do resztki tchu w piersiach.~-
473 Obra|            lepiej. Probst dochodzi do balasków, kłania się urzędnikowi
474 Obra|           on z mlekiem, zaprzężony do wózka pełnego wysokich blaszanek.
475 Obra|           ramiona chowa, przyciska do boków kościste łokcie, staje
476 Obra|          dom, z wieloma należącymi do niego budynkami, opasany
477 Obra|           Trzy czy cztery schodki, do furty wiodące, zaledwie
478 Obra|       którego szereg drzwi wiedzie do kancelarii, do sali widzeń,
479 Obra|       drzwi wiedzie do kancelarii, do sali widzeń, do niektórych
480 Obra|        kancelarii, do sali widzeń, do niektórych warsztatów, wreszcie
481 Obra|    niektórych warsztatów, wreszcie do mieszkania inspektora. Wprost
482 Obra|          pośrodku rodzaj warsztatu do wyplatania krzeseł służącego -
483 Obra|          dopiero z czasem nawyknąć do niego można. Pod ścianami
484 Obra|        łatwością i jest prawie nie do wytępienia.~Izba, w której
485 Obra|          się podówczas najdłużej i do której najczęściej zachodziłam
486 Obra|           ale Helena przyznała się do uczestnictwa dobrowolnie,
487 Obra|           zdawało dość dzikim, ale do którego przywykłam w końcu
488 Obra|       sióstr War. Oto należały one do zastarzałych recydywistek,
489 Obra|          strażnik tamę kładzie.~Co do naiwności, tę spotkać można
490 Obra|          kradzież rzeczy służących do kobiecego ubrania. Otóż
491 Obra|            damy, sprowadziwszy się do Warszawy, rozpakowały swoje
492 Obra|       aksamitny z piórem. Ledwośmy do domu wrócili i rzeczy dobyli,
493 Obra|      paserki na Pradze. Od jednego do drugiego, wszystko się wydało.
494 Obra|           ta sprawa, prowadzą mnie do sądu. Patrzę ja, aż tu rzeczy
495 Obra|      pomieszczenia, skłonił władze do otworzenia karnego oddziału
496 Obra|        Przy więzieniu był ogródek, do którego wypuszczano aresztantki
497 Obra|    pokonany, szedł na dwa tygodnie do ciemnej. Ciemna -jest to
498 Obra|         tygodnie jak na bal: głowa do góry, spojrzenie wyzywające.
499 Obra|          nie ustępuje wybranemu co do wielkości serca i odwagi.
500 Obra|           i naturalnie idzie także do ciemnej, odbyć swoją kolej,