Part

 1 Now | skurczył, znów się rozciągnął, podniósł łba i do boru poszedł...
 2 Now |     dobrodziej ma?~Zegarmistrz podniósł brwi, przybierając minę
 3 Now |     milczał.~Po chwili dopiero podniósł głowę i odezwał się głosem
 4 Now |        A wtedy wśród tej ciszy podniósł Mendel Gdański raz jeszcze
 5 Now |   kazał, sam zacząwszy głośno.~Podniósł ojciec twarz i obie ręce
 6 Now |        drgnął, otworzył usta i podniósł ku oknu duże, modre oczy.~-
 7 Now |       znów je przejrzał i brwi podniósł wysoko.~Istotnie, o żadnym
 8 Now |     A-gdy inkwirent brwi tylko podniósł i rozłożył dłonie:~- Ty
 9 Now |     niż jedno nazwisko!~Rzekł, podniósł nagle głowę i uderzywszy
10 Obra|     Nie skończył. Pan nadzorca podniósł się z fotela.~- Jakub! -
11 Obra|       to co? - zawołał nagle i podniósł wzrok na pana nadzorcę,
12 Obra|      nagle po dwakroć Onufer i podniósł wzrok błędny przed siebie.~
13 Obra|       najukochańszy! Rozumiem!~Podniósł się Osmólec, stęknął, pociągnął
14 Obra|        niezmiernym zadziwieniu podniósł.~- A cóż ty tam! Nie ruszysz
15 Obra|         głowę ku "wielmożnemu" podniósł i nozdrza nastawił.~Tak
16 Obra|        przed ołtarzem klęczał, podniósł w górę trzęsące się dłonie,
17 Obra| strażnik chwycił go za ramię i podniósł na równe nogi. To odjęło
18 Wier|        Wreszcie z tapczana nie podniósł się wcale,~Ojca witając
19   1 |     nagle~Gorący oddech, co mi podniósł włosy.~Jak łódź. tchem morza