Part

 1 Now |  przewiązana płócienna zapaska, ot, fartuch taki, czasem długi,
 2 Now |   dzieciński, taki krócieńki... Ot, jak się tam kto przepomóc
 3 Now |       mogiłkach swoich stały... Ot, nie trza pod wieczór wspominać...~
 4 Now |        żywota nosić nie chciał. Ot. żal się Boże takiego pochowu!
 5 Now |       tam i nie zawsze warzyło, ot, nie jedno, to drugie, a
 6 Now |    duszeczka, jak wyszło! A?... Ot, przywyczka! Ot czyn! Udawał
 7 Now |   wyszło! A?... Ot, przywyczka! Ot czyn! Udawał Iwan wilka,
 8 Now | dziesięć, albo i mniej jeszcze. Ot, poganiacze wiejscy od gęsi.
 9 Now |         widziały !~"Mama" mówił ot tak z głupoty z nawyczki
10 Now |      bowiem byt i ludzie go tak ot przygarnęli, z miłosiernego
11 Now |        na ten deszcz siekający, ot tak, jak stoi, w tej pacześnej
12 Obra|         i bez tych objaśnień.~- Ot, tu mają okno - mówi na
13 Obra| człowiek wejdzie, a odezwie się ot tak, po dobroci, to się
14 Obra|       czyste jak szkło. Tylko - ot, takie to już nieszczęście,
15 Obra|   przyszło? - pytałam baby.~- A ot co? - baba na to. - Musieli
16 Obra|       spała? - pytam małej.~- A ot tu, na ziemi - odpowiada
17 Wier|       słoma, jak trzcina, stoi,~Ot, gdzie tam do niej tobie!~
18 Dzie|       Teraz latam, teraz kukam,~Ot, już wiesz dlaczego.~Kuku!
19 Dzie|     wiesz dlaczego.~Kuku! Kuku!~Ot, już wiesz dlaczego~ ~