Part

501 Obra|         nie miał i z dobrym sercem do niej powrócił, bo wiedział,
502 Obra|          wprost schodów, wiodących do izb kobiecego oddziału.
503 Obra|           Łaskawą, która wszystkim do serca przypadła. Była to
504 Obra|           szacie, wyciągająca ręce do cisnących się u stóp jej
505 Obra|   recitativach żałosnych, bardziej do jęków podobnych niżeli do
506 Obra|          do jęków podobnych niżeli do śpiewu.~Tuż zaraz na prawo,
507 Obra|      niemal głos jakiegoś wyrostka do mszy służącego, a nawet
508 Obra|    przylgnęło piersiami i obliczem do ziemi, załamane ręce trzymając
509 Obra|       prostu "nasza pani" i lgnęły do mnie dość łatwo.~Nie wszystkie
510 Obra|     Widziałam wszakże, iż od czasu do czasu zwraca głowę i słucha,
511 Obra|            rok cały nie przemówiła do mnie ani słowa.~Ja też nie
512 Obra|            Powiem nawet, że czułam do niej jakiś wstręt, jakąś
513 Obra|             także nie zbliżała się do Szymczakowej nigdy, odpychana
514 Obra|            mimo woli wracają myślą do chwil, w których jeszcze
515 Obra|         nich okazują wielką chętkę do książki i wszelkich opowieści
516 Obra|           targnął, gorąco uderzyło do twarzy. Przemogłam się przecież
517 Obra|            nie przemówiłyśmy nigdy do siebie.~Najmłodszymi z uwięzionych
518 Obra|           bardzo twarzą, od szajki do szajki złodziejskiej wędrowała
519 Obra|      wędrowała tak, jak od terminu do terminu. Dla jednych kradła
520 Obra|         kłócące się z sobą od rana do nocy. Główną ich słabością
521 Obra|            sobie przecież od czasu do czasu odmówić nie mogły,
522 Obra|        lewo, a potem prosto poszła do Świętokrzyskiego kościoła
523 Obra|           była.~Wtedy Helena War.. do kłótni tym razem nie należąca,
524 Obra|     zatrzymują się w połowie drogi do ust, wszystkie oczy patrzą
525 Obra|      odziane. Wtedy wypuszczano je do ogródka. "Pod numerem",
526 Obra|          aresztantki zabierają się do roboty. Zręczniejsze szyją,
527 Obra|           dziennie; średnie po ośm do dziesięciu, najgorsze kończą
528 Obra|     wypleść nie mogą dziennie, idą do łatania worów, sienników
529 Obra|         łatania worów, sienników i do darcia pierza.~Pierzarki
530 Obra|         idzie "na wydział", druga "do książki". Połowa zarobku,
531 Obra|            Połowa zarobku, wpisana do książki, stanowi fundusz
532 Obra|   aresztantka przyprowadzić z sobą do kancelarii na wódkę te,
533 Obra|        chustki, a potem już robota do nocy. W dni zimowe zapala
534 Obra|     bieliznę, i swoją, i kobiet, a do roboty tej wybierani są
535 Obra|            pozostawia bardzo wiele do życzenia. Koszula wychodząca
536 Obra|           jest całkiem oryginalna. Do cebrzyka, w którym się aresztantki
537 Obra|           się koszule przeznaczone do prania i nalewają wodą.
538 Obra|      opłatą dwu groszy od koszuli, do czego daje własne swoje
539 Obra|     krochmali i prasuje także; ale do tego trzeba już zbiegu szczęśliwych
540 Obra|      czysto wymytą drewnianą łyżkę do ręki prasuje nią gors, naciskając
541 Obra|           pralni.~W sobotę łaźnia. Do łaźni aresztantki nie uczęszczają
542 Obra|          pozostawiało wówczas dużo do życzenia.~Chore aresztantki
543 Obra|      Dzieciątka Jezus, dostaje się do więzienia na dłuższy wyrok,
544 Obra|           swego dziecka, które jej do więzienia przynoszą, a ona
545 Obra|        zużywa, dostaje dwa grosze. Do dwóch lat wieku tylko dzieci
546 Obra|        znany nie był, matkę wzięto do więzienia, a dziecko do
547 Obra|            do więzienia, a dziecko do ratusza.~Kiedym poszła dowiedzieć
548 Obra|       gdzie tyfus przylgnął niemal do murów i zabierał liczne
549 Obra|         wyroki, przenoszone bywały do Serbii, a odsiadujące krótką,
550 Obra|            skutki najfatalniejsze. Do niej to jest przywiązany
551 Obra|          się aresztantki należącej do tej kategorii jest bez zarzutu,
552 Obra|             zdając władzy od gminy do gminy, po czym tak samo
553 Obra|         się pod dach i ograniczają do domowych zajęć: są one wprawdzie
554 Obra|           się i przy nich, ale kto do domu zechce wziąć złodziejkę,
555 Obra|   sposobności, aby uciec na powrót do Warszawy, gdzie z biedy
556 Obra|             poważna, raz na zawsze do wszystkich jednakowo zastosowana.
557 Obra|        instytucji. Jakże mu daleko do starego Jakuba z Serbii,
558 Obra|            kogoś bardzo zbliżonego do świętego Piotra w tym raju!~
559 Obra|        oficynami, na prawo wejście do kancelarii. Schody i korytarze
560 Obra|          wąskie, na dzień składane do połowy i zastępujące wówczas
561 Obra|     wszystko gruby wojłok, służący do okrywania się.~Wszystkie
562 Obra|          uszyta pod numerami idzie do magazynu, który zaopatruje
563 Obra|           nikt jakoś bardzo ściśle do wykonywania tej groźby się
564 Obra|      zaczęła płakać i powlokła się do swojej roboty. Od czasu,
565 Obra|       idzie "na wydział", a połowa do książki -jak w Serbii.~Na
566 Obra|          uzdolnienia od dziesięciu do dwudziestu kopiejek dziennie.~
567 Obra|          dozorczyń, i poprowadziła do przędzalni.~Z trzydzieści
568 Obra|         świdrujące oczy. Podeszłam do niej prosto. Przyjęła to
569 Obra|            pracuje, my już tam nie do tego.~- Coś przecie robi?~-
570 Obra|            posielanki" i te, które do ciężkich robót idą. Wysłano
571 Obra|          temu, a teraz znów ich tu do trzydziestu. Nie wszystkie
572 Obra|    należałoby leczyć, niźli karać. Do tych należy Agda. Pamiętasz
573 Obra|             poganin, syn, bił mnie do śmierci!... Kat nie syn!~
574 Obra|           wielmożny panie - mówiła do nadzorcy, strojąc dziwne
575 Obra|            otwierały się od chwili do chwili - bez głosu.~Za morderstwo
576 Obra|       głosu.~Za morderstwo skazana do robót ciężkich, w drodze
577 Obra|           a ciężka brama, jaka się do niego otwiera, wydaje zgrzyt
578 Obra|          wydaje zgrzyt przeciągły, do ludzkiego jęku podobny.
579 Obra|          rytmiczny odgłos, podobny do pochodu olbrzymiego wahadła
580 Obra|           brzeżku ławy, i chciałam do niego przemówić, kiedy strażnik
581 Obra|          nogi. To odjęło mi ochotę do rozmowy, a na twarzy więźnia
582 Obra|             czasowo wzywani tylko, do robót takich, jak szorowanie
583 Obra|      pisała w swoim czasie ów list do arcybiskupa, prosząc o spowiedź,
584 Obra|            z arsenału przeniesiono do Serbii, straciła wiele na
585 Obra|          sekretarza swego posadził do lekcji geografii, malcom
586 Obra|         Małoletnim jest przestępca do lat piętnastu włącznie,
587 Obra|            dwadzieścia łóżek, gdyż do tej cyfry dochodzi nieraz
588 Obra| przestępców. Nauczyciel przychodzi do nich z miasta na parę godzin
589 Obra|         matka?~- Ano, matka poszła do dom.~- I cóż dalej?~- Ano,
590 Obra|           odprowadzają aresztantki do arsenału, strzygą im włosy,
591 Obra|            punkt zborny, na Pragę.~Do partii przyłączają się kobiety,
592 Obra|       rzekłam dalej.~- Listy piszą do domu i do rodziny.~- A wy
593 Obra|              Listy piszą do domu i do rodziny.~- A wy rodziny
594 Obra|         Były to kajdany ważące ośm do dziesięciu funtów. Charakterystyczny
595 Obra|          kajdany miały od czterech do ośmiu funtów. Zwyczajne
596 Obra|            wreszcie kajdany od dwu do czterech funtów, nakładane
597 Obra|            sygnaturki w porównaniu do owych potężnych, jak wielki
598 Obra|        pociechy.~Z punktu zbornego do dworca kolei droga dość
599 Obra|           co sobie mieli najwięcej do powiedzenia.~Wróble tylko
600 Wier|         Tylko garść ziemi zawiązał do szmatki~I poszedł drogą.~ ~
601 Wier|       szaleni...~Od wschodu słońca do słońca zachodu~Nic się nie
602 Wier|           podatki! podatki!~Ty idź do kosy!~ ~Idź, idź! Opłatę
603 Wier|           kosy!~ ~Idź, idź! Opłatę do kasy wnieść trzeba,~Choć
604 Wier|            cały chleba...~Idź, idź do kosy!~ ~Czegóż on stoi?
605 Wier|           Jakieś mu dumki nawiewał do głowy~O wiośnie, ciszy,
606 Wier|        Postał, podumał i poszedł - do szynku.~ ~
607 Wier|           by w chaty ciszy~Zasiąść do wielkiej lat dawnych powieści;~
608 Wier|       dziwna, bez nazwiska,~Co raz do roku zjawia się-i świeci~
609 Wier|      Wielkie i smutne oczy wzniósł do góry~I myślał sobie: „Czemu
610 Wier|         może?~Wszakże, choć co rok do dworu chłopięta~Idą z kolędą
611 Wier|          pamięta,~Żeby kto z dworu do chaty przychodził~I mówił: "
612 Wier|        nigdy z ciemności nie sięga~Do światła żadną ożywczą nadzieją...~
613 Wier|       śniegowe.~ ~Sąsiad przemówił do niej: ,,Pochwalony!”~Odrzekła
614 Wier|         Bez łzy, bez skargi trwała do ostatka,~Zwróciwszy oczy
615 Wier|        chłopca zrobiła się sina...~Do ojca sztywne wyciągnął rączęta,~
616 Wier|   tworzącej przyrody~I nigdy zapał do wiedzy, swobody~Nie drgnie
617 Wier|            Widzą, jak słonko idzie do morza~I jak znów rankiem
618 Wier|           dzieci...~A od nas tutaj do Pana Boga~I pacierz nie
619 Wier|       trzcina, stoi,~Ot, gdzie tam do niej tobie!~A takie ziarnem
620 Wier|    strąkach,~Że ich nie przejrzysz do dna.~ ~A tu ci zając spod
621 Wier|           bierze...~A skowroneczek do Boga leci~I śpiewa swe pacierze...~ ~
622 Dzie|       Patrzy, aż tu jakieś zwierzę~Do śniadania mu się bierze.~
623 Dzie|           Kukułeczka kuka,~Z ranka do wieczora~Gniazdka sobie
624 Dzie|       Zagubiłam w drodze~Ścieżynkę do gaju!~Kuku! Kuku!~Ścieżynkę
625 Dzie|        gaju!~Kuku! Kuku!~Ścieżynkę do gaju!~ ~Zgubiłam ścieżkę~
626 Dzie|           gaju!~ ~Zgubiłam ścieżkę~Do gniazdeczka mego,~Teraz
627 Dzie|                     JAK SZŁA WISŁA DO MORZA~ ~A ta śliczna Wisła~
628 Dzie|   Przeleciała kawał świata,~Nim tu do nas przyszła.~ ~Przeleciała
629 Dzie|       galary.~ ~Spod Torunia zasię~Do Gdańska leciała~Otwartymi
630 Dzie|            pieśnią życia,~Skoczyła do morza!~ ~
631 Dzie|         chomik żupana,~Miód dolewa do dzbana.~ ~- Żebyś kumo,
632 Dzie|            kochana!~(Chomik! dolej do dzbana!)~Moja kumo jedyna,~
633   1 |         echową,~Gdybyś ty nie szła do swego zachodu~Drogą krzywd,
634   1 |                     Patrz - rzekła do mnie moja przewodnica -~
635   1 |          Tak się zaczyna dzień, co do wieczora~Otrzęsie serca,
636   1 |           całą,~Nie patrząc drogi, do gwiazd gadająca,~I podnosiła
637   1 |        Teraz stanęła w progu, chce do syna...~Puśćcież ją, ludzie!
638   1 |             Niechaj na syna patrzy do ostatka...~Puśćcie! Wszak
639   1 |         widząc mnie tak wzburzonym do głębi,~Jak mętna fala, gdy
640   1 |          Ale onym~Ptakom jest dano do gniazd wracać z wiosną;~
641   1 |      zniżył,~Garść ziemi chwycił i do ust przybliżył.~ ~A ta,
642   1 |             A jako ciężko znów iść do łańcucha~Temu, kto zażył
643   1 |              Schyliłem się nisko~I do stóp jasnych przylgnąwszy
644   1 |         zgrzebnej koszuli i twarzą do ziemi~Leżał pastuszek mały,
645   1 |           wygoloną kością~Czaszek, do których śmierć miała już
646   1 |  Błogosławieni, coście się wrócili~Do domu swego i swego początku~
647   1 |          nudności,~Jaka mi od nich do szpiku szła kości.~ ~A zaraz
648   1 |          Zdzierali trupy z odzieży do naga,~Piersi im gniotąc
649   1 |        nieprzytomny i jak obłąkany~Do mojej świętej tuliłem się
650   1 |          twojej kładł przezroczu~I do stóp twoich padał, drżący
651   1 |           biec z tej krwawej sieni~Do tego domu gwałtu i boleści,~
652   1 |         dzieweczka drobna,~Dziwnie do onej omdlałej podobna.~ ~
653   1 |           skostniał u proga.~Aż mu do oczu podeszła kipiątkiem~
654   1 |           Wielka, gorąca łza i tak do Boga~Apelujący stał, z tą
655   1 |           swoje przyćmiła u czoła,~Do grobowego podobna anioła.~ ~
656   1 |           wężowym i ohydnym ciałem~Do cichych wpełzłaś gniazd,
657   1 |       usiadam,~To wiem, że przyjdą do mnie wielką rzeszą~I jęczeć
658   1 |          rzeszą~I jęczeć będą, gdy do nich zagadam...~A jako chmury,
659   1 |         cień wojny czerwony~I gada do mnie milczeniem pól głuchem~
660   1 |            lichy,~Pszczoła nosząca do ułów swych miody,~A kłos,