Part

 1 Now |    żałość, taka skrucha, żem na kolana padła, jakby mi kto nogi
 2 Now |    ciężko siadł, oparł dłonie o kolana i zakołysał siwą swoją głową.~
 3 Now |          z łokciami wspartymi o kolana, z twarzą ukrytą w rękach,
 4 Now |    koszulinie, rękami sterczące kolana objął, patrzył w pustą izbę
 5 Now |        ręce po bokach puścił, a kolana i bose stopy mocno ścisnął,
 6 Now |        rozprostowały grzbiety i kolana.~Małe szepty szły ławą świadków
 7 Obra|      prostszym; naprzód wygięte kolana drżą nieraz widocznie, chód
 8 Obra|        surduta, jego buty, jego kolana - i audiencja skończona.
 9 Obra|       czole żyły jak postronki, kolana pod nim drżały, nozdrzami
10 Obra|       uścisnął "wielmożnego" za kolana.~- A cóż to wielmożny pan -
11 Obra|       podejść, jak stał, tak na kolana u drzwi runął, a podniósłszy
12 Obra|         przy runięciu Onufra na kolana wyszedł był nieco z "frontu",
13 Obra| cienkiej, wychudłej szyi, potem kolana ku przodowi zgięte, potem
14 Obra|     pilśniowy kapelusz, a chude kolana drżą mu coraz silniej. Jest
15 Obra|         nawet nie tyle nogi, co kolana... Na samą myśl o wyprostowaniu
16 Obra|  prostuje się, przyciska rękami kolana i ku drzwiom~maszerować
17 Obra|        rękoma chore i obrzmiałe kolana. Tymczasem, jakby na złość,
18 Obra|         boi się poruszyć, nawet kolana z wielkiego natężenia dygotać