Part

 1 Now |        na środek izby na długość swej ręki i nie puszczając jego
 2 Now |          się do wycofania z izby swej niezmiernie długiej nogi,
 3 Now |      dawać pan Łukasz przez połę swej dorożkarskiej kapoty, ojciec
 4 Now |         niezmiernie zadowolony w swej ambicji.~Gdzie inni! Stoją
 5 Now |     Wysoki Sąd przyjąć zechce do swej wiadomości, że lud w tych
 6 Obra| zatrudniwszy białe palce pięknej swej ręki brelokami:~- No - mówi -
 7 Obra|     kaleka nie może już wyżyć ze swej pracy. Owszem, nie może
 8 Obra|         wyrazu oburzeniu swemu i swej wielkiej wzgardzie.~Ale
 9 Wier|          Stanął i otarł łzę połą swej świty,~Wolny najmita.~ ~
10 Wier|           I zapomnienia o każdej swej ranie...~U wejścia para
11 Wier|        Serca, stwardniałej dłoni swej uściskiem...~Jakżeby chętnie
12 Wier|        Twardym i czarnym niedoli swej chlebem;~Tak biedne nosi
13 Dzie|         tygrysy~Na sztyk wezmę u swej spisy!~Lew!... Cóż lew jest?! -
14   1 |        zgoła,~Trwała w milczeniu swej wielkiej zadumy.~I brew
15   1 |          jako się trwoży~Cichy w swej kaźni, Baranek ten Boży...~ ~
16   1 |         święta moja, ściągnąwszy swej ręki,~Z szat oczom swoim