Part

501   1 |           daj mi jeszcze raz przebyć ze sobą~Tę ziemię mogił, pokrytą
502   1 |               O jasna, ty wiesz. Ale ze mną~Jest miłość, która daje
503   1 |            płaczem, i z taką żałobą,~Że słońce łuny zgasiło za sobą.~ ~
504   1 |        gadziny;~Lecz choć znać było, że dusza w nim krzyczy,~Niemy
505   1 |              i siny.~I to widziałem, że go od powroza~Śmiertelniej
506   1 |              swój i płacz uciszyły~I ze dna nocy szły gwiazdy im
507   1 |           jęk był, i taka omdlałość,~Że czułem, jak mnie skrzydłem
508   1 |            strzegę tajemnicy,~Czuję, że żyję i dycham w tym brudzie...~
509   1 |       okropna, sina.~I zdało mi się, że noc sama drżąca~Ze zgrozy
510   1 |              się, że noc sama drżąca~Ze zgrozy blednie i czas swój
511   1 |              i czas swój przeklina~I że trup który wstanie i zakrzyczy~
512   1 |        porówna boleścią nad światem,~Że tych najczystszych czuć
513   1 |         momencie zdumienia i trwogi,~Że takie głownie na gniazdo
514   1 |       pomyślałem: Jeśli Bóg dopuści,~Że z takim jękiem wstać mają
515   1 |           patrzą w trwodze~Na matkę, że ma tak zdartą sukienkę~I
516   1 |             ma tak zdartą sukienkę~I że tak leży na zimnej podłodze,~
517   1 |           obrazy i strachy czerwone,~Że święta moja, ściągnąwszy
518   1 |              na rozświcie,~Tom czuł, że gdybym usta me otworzył,~
519   1 |         otworzył,~Nie jęk by wyszedł ze mnie, ale wycie,~Jako więc
520   1 |             z takim dzikim krzykiem,~Że gdybym wtedy go wypuścił
521   1 |           wiadomem.~To tylko powiem, że Chrystus sczerniały~Głowę
522   1 |             Głowę na krzyżu odwrócił ze sromem~Od onej zgrozy i
523   1 |            samotny usiadam,~To wiem, że przyjdą do mnie wielką rzeszą~
524   1 |            się ręki~Zimnej dotykam i ze zgrozą czuję,~Jak mnie dech