Part

 1 Obra|    zmniejszała się co chwila.~Wtem padł, a choć się w tejże
 2 Obra|  spluwaniu nie było już mowy.~Wtem rozległ się dźwięczny odgłos
 3 Wier|  chleb - i z synem jadła.~ ~A wtem wydano ostatnie rozkazy.~
 4 Dzie|     usnął gdzieś na sianie...~Wtem się budzi niespodzianie.~
 5   1 | pęknie, czyj śmiech skona?...~Wtem biały anioł, co mi przewodniczył,~
 6   1 |       w nienawiści ludzi!~ ~A wtem ją objął mrok, jak chusta
 7   1 |   rany.~Chciałem ratować, gdy wtem granat świsnął,~W górę go
 8   1 |    nędzny, o te dzieci...~Gdy wtem, przez ciemne drzew onych
 9   1 |   izbie znów długa cisza... A wtem z ziemi~Trup jeszcze jeden
10   1 |                             A wtem skrzypnęły drzwi u drugiej
11   1 |       na nią licem sinem.~ ~A wtem z kościoła gwar buchnął