Part

1 Now |      okiem zajrzeć, ulica na wskroś była pusta; strzelać by
2 Now |       z której pole walki na wskroś było widnym. Rozwinął teraz
3 Obra| postać posuwa się ku drzwiom wskroś ciżby.~Stary patrzy za nim.
4 Obra|   nimi człowieka nie umie na wskroś brać! Ten się zna! No, już
5   1 | srebrna chmurka, gdy słońcem wskroś świeci,~Kiedy mnie przestrzeń
6   1 |     nogi niosły nieprzytomne~Wskroś spaleniska, pomiędzy iskrzyce~
7   1 |      rosy perliły zachodu.~I wskroś nad ziemią lireczki szły
8   1 |     wiatrem gdy śpieszą,~Tak wskroś mnie idąc, w cień mnie swój
9   1 |   smutki, co przędzę pajęczą~Wskroś duszy snują z żałosnym wzdychaniem.~