Part

  1 Now |      sterczy, jakoby las jaki. co go śmierć z liścia otrzęsła
  2 Now |        dali spokojnie zjeść? Zara go ta obsiedli, zara prześmieszki,
  3 Now |          nie brał. A ta żorota to go tak zjadła, zniszczyła,
  4 Now |       swojej żałości.~Ano, dobyli go ta koniarki drągami z onej
  5 Now |         ta było tego rejwachu, aż go też i pochowali na rozstaju
  6 Now |     schodził, i w tę koszulę nową go oblekłam, co mu matka przyniosła
  7 Now |          o krzesiwko krzesze. Tak go zaraz ludzie obstąpili dokolusieńka,
  8 Now |    garnczek z klajstrem, próbując go niemal. Wszystko to tworzy
  9 Now |         ten skromny obiad; nie je go wszakże, tylko postawiwszy
 10 Now |          chłopak się naje, klepie go po ramieniu i zachęca do
 11 Now |           z boku warsztat, gdy mu go potrzeba, aby po drodze
 12 Now |        przejrzyste, lub pogłaskać go po krótko przyciętych, miękkich
 13 Now |       zalęknionym wzrokiem. Nigdy go jeszcze tak gniewanym nie
 14 Now |        Niepokój ten nie opuszczał go i przy pracy nawet. Częściej
 15 Now |        się błysk nagły. Przygasił go jednak~wpółspuszczoną powieką
 16 Now |         to, że introligator uważa go za człowieka światowego
 17 Now |      zegarmistrzowi i przenikając go pałającym wzrokiem. Po chwili
 18 Now |        smętnie rzekł:~- To już my go nie nazywali Mendel, to
 19 Now |        nazywali Mendel, to już my go nazwali Jakub.~- Kubuś,
 20 Now |        przytulił, stary pogłaskał go po głowie i rzekł:~-Kubuś
 21 Now |           Kubuś to takie imię. co go i pan dobrodziej, na ten
 22 Now |      rozum gdzie poniesie, jak un go będzie miał? U n go nigdzie
 23 Now |        jak un go będzie miał? U n go nigdzie nie poniesie w obce
 24 Now |       poniesie w obce miejsce. Un go nie poniesie do wody utopić
 25 Now |          będzie w ten kraj, co un go Kubuś będzie miał. Czy pan
 26 Now |    dziecko pytać nie chciał, żeby go broń Boże nie przestraszyć,
 27 Now |   fajeczki. pochylił się i puścił go pod sam nos chłopaka. Malec
 28 Now |         student z facjatki pchnął go na powrót do izby:~- Uciekaj,
 29 Now |       Stary introligator uchwycił go za połę wytartego paltota.~-
 30 Now |         głosu dobyć nie mógł, tak go gniew dławił. Z małych jego
 31 Now |        zaczynać nie chciało, więc go tylko palnąłem w ucho i
 32 Now |        płaszcz granatowy i rzucił go na nas.~Wrzasnęliśmy z uciechy
 33 Now |      mogąc do nich trafić, aleśmy go z głową peleryną nakryli,
 34 Now |      Piotrusia na ręce i zaniosła go na swoją pościel. Zaraz
 35 Now |          przyszedł "handel". Nikt go nie wołał, ale przyszedł
 36 Now |           do nas przywykł, że czy go kto wołał, czy nie wołał,
 37 Now |           sobotę wszakże czyściła go matka cegłą lub popiołem
 38 Now |          rówieśnikiem moim. Kupił go ojciec, gdym na świat przyszedł,
 39 Now |       moździerz. Matka zdejmowała go raz do roku tylko, w Wielki
 40 Now |        Wielka parada kożuch! Dość go się nadźwigałem przez tyle
 41 Now |           Aż lżej człowiekowi, że go z siebie zrzucił!~A gdy
 42 Now |     włożywszy do kuferka, zamknął go na klucz.~Tego dnia bardzośmy
 43 Now |        handel".~Ale nie dopuściła go do słowa i trzęsącą się
 44 Now |          prawił, a za odniesienie go na drugą ulicę mnie i Felkowi
 45 Now |           Rudemu rondel i puściła go na ziemię. Jęknął jak dzwon
 46 Now |       Żyda leciał. Myśleliśmy, że go, Bóg wie gdzie, szukać przyjdzie,
 47 Now |           podleciawszy szturchnął go w łokieć, błysnęły mu oczy
 48 Now |      rozczerwienił się tak, jakby go apopleksja tknąć miała,
 49 Now |       dobrze sczerniały i podając go Folkowi rzekł:~- Nu, ty
 50 Now |         ziemi przysiadł, otworzył go i długo medytował nad nim.~
 51 Now |      zapinał pasek na opadających go porciętach. Przez otwartą,
 52 Now |    niezmiernie chude nogi czyniły go znacznie wyższym, niźli
 53 Now |           się do niego, głaszcząc go po głowie, podczas kiedy
 54 Now |        prostu rżała na ojca, żeby go wziął z sobą.~Kiedy ją ojciec
 55 Now |         na szkapę Piotruś, aleśmy go ledwie podsadzić mogli,
 56 Now |       ledwie podsadzić mogli, tak go przeważała rozdęta brzuszyna.
 57 Now |           nie bawiący grzmotnąłem go w plecy, on znów mnie pięścią
 58 Now |        swój wielki, a podniósłszy go żuła gołą sieczkę, mrużąc
 59 Now |           dla żony - dodawał, gdy go ojciec wyprowadzał do sieni -
 60 Now |           pan Łukasz rzadko, choć go kumoterstwo z nami łączyło;
 61 Now |        Felka za kark i. pchnąwszy go we drzwi, krzyknął:~- A
 62 Now |      okryty... Taki ci pędrak, że go śmierć łokciem trąciła,
 63 Now |         Piotruś jeść płakał, więc go sklepikarka pojęła do siebie,
 64 Now |             krzyknąłem chwyciwszy go za ramię.~Szarpnął się i
 65 Now |        wisiał już Felek, objąwszy go oburącz, o ile dostać mógł;
 66 Now |         padającego Chrystusa, com go na stacjach bernardyńskich
 67 Now |         oko monokla i wyrzucaniem go małym, niemalże niewidzialnym
 68 Now |          jeśli tylko nie nawiedzi go pod tę chwilę dzwonienie
 69 Now |   poczciwym chłopskim szeptem, co go to o pół stajania słychać,
 70 Now |       wzgardliwie. Plunąłby, taka go obrzydliwość przeciw babom
 71 Now |      mieli? Bo to, że nie dostali go w chałupie od matki, jest
 72 Now |          jak oczarowany. Od kiedy go tu wpuścili, oczy jego chodziły
 73 Now |       sierotą bowiem byt i ludzie go tak ot przygarnęli, z miłosiernego
 74 Now |        zawołał chadzicie. Rozumie go doskonale. Pan zapytuje,
 75 Now |         Całe zalęknienie opuszcza go natychmiast, gdy usłyszał,
 76 Now |      mówią jak we wsi. Ale to, że go o chleb pytają, wydaje mu
 77 Now |         chleba. Jak chleb jest to go chowają do bodni albo w
 78 Now |            podniesiona głowa robi go dłuższym jeszcze. Wyciągnięta
 79 Now |       Chleb pachniał... W zapasce go niosła, a on przy matce
 80 Now |      chacie otworzyć można kładąc go w otwór i podważając drewniany
 81 Now |           Ale Benedyć przytrzymał go za rękaw siwej koszuliny.
 82 Now |     koniec. To mu pochlebiało, to go napełniało dumą.~W sali
 83 Now |           zapomniał o oczekującym go u Froima szczupaku i wiście.~
 84 Now |        pół godziny mowa zostawiła go równie świeżym i równie
 85 Now |        sobie uśmiechem; dostrzegł go pan prokurator i dobrodusznie
 86 Now |     Owszem: sprawiedliwość, która go dzierży w ręku, troskliwą
 87 Obra|       nazwą Cygana.~Cyganem zwali go towarzysze, strażnicy, kancelaria,
 88 Obra|            Jak mi Bóg miły, takom go widziała. Ino mi się mignął...
 89 Obra|         hajdawerach leciał, jakby go wiatr unosił, ziemi ledwo
 90 Obra|         Zła jego gwiazda trzymała go wszakże ciągle w prostej
 91 Obra|           prosto przed siebie. To go zgubiło.~Okrzyki goniących
 92 Obra|       Okrzyki goniących dościgały go coraz bliżej, a przestrzeń,
 93 Obra|       bliżej, a przestrzeń, która go od nich dzieliła, zmniejszała
 94 Obra|          dopadł pierwszy. Chwycił go Cygan za ożydla, zaszamotał
 95 Obra|          kopał - był wściekły.~Aż go nasiedli w sześciu czy w
 96 Obra|       kolanami piersi, pokrwawili go, poszarpali na nim koszulę
 97 Obra|         tak zmordowali, że trzeba go było do więzienia na rękach
 98 Obra|      kubłów zimnej wody- zawołano go do kancelarii. Jeszcze wszakże
 99 Obra|           na swych towarzyszy. To go uspokoiło od razu. Owszem,
100 Obra|   Pokłonił się Wiewióra. - Już my go tam tak oporządzim, coby
101 Obra|   odechciało na drugi raz. Już my go...~Nie skończył. Pan nadzorca
102 Obra|           strażnika - wyprowadzić go im na górny korytarz- Niech
103 Obra|          uznanie zasług pobudzało go do nowych wysiłków krasomówczych.~
104 Obra|         wpadł w taką gorączkę, że go jeszcze tej samej nocy do
105 Obra|           kwękał, skarżył się, że go w piersiach, to w plecach
106 Obra|   katolicku tak człeka zbić, żeby go aż ubić - mówił jeden.~-
107 Obra|            mówił jeden.~- Przecie go nie ubili na piękne...~-
108 Obra|          pan sekretarz przerzucać go zaczął.~- A to co? - zawołał
109 Obra|  osłupiały przed siebie.~- Diabli go wiedzieli! - wykrzyknął
110 Obra|  wielmożny", cudów tu dokazał, że go aresztanci jak ojca kochają,
111 Obra|    otaczają "wielmożnego" całując go w ręce. Starsze wytaczają
112 Obra|           zdarzy się wreszcie, że go odwołaj na drugi koniec
113 Obra|     Osmólec tak tłucze Onufra, że go oderwać nie można.~- Co
114 Obra|        jeszcze od bójki, z której go wyrwano. Pięści miał zaciśnięte,
115 Obra|   zniszczony był strasznie. Żarło go coś widocznie i krew z niego
116 Obra|        wyrazu swego nie zmieniła, go miała przedtem i mieć będzie
117 Obra|           był wdzięczny za to, że go przed sobą widzi. Była to
118 Obra|          dosyć - rzekł, podnosząc go łaskawie, pan nadzorca. -
119 Obra|          nieco z karku zwisła, co go uczyniło podobnym do starej
120 Obra|          wielkiego palca w biodro go pchnął. Wielki Onufer ocknął
121 Obra|        wrosłeś czy co?~Szturchnął go ponownie Osmólec.~- Dalej
122 Obra|         ponownie Osmólec.~- Dalej go! Będziesz tu jak drąg stał,
123 Obra|         zipnął, chudziaszek! Inom go, raz... I ani drgnąłl Ani
124 Obra|          stołu z fotelem, chociaż go prawie cała długość pokoju
125 Obra|        palcem ruszy.~- Do ciemnej go! - zakomenderował "wielmożny".~
126 Obra|       olbrzymiego chłopa, pchnęli go, po czym drzwi się zamknęły,
127 Obra|          nowej krzywdzie widziano go, jak siedząc na schodkach
128 Obra|    głaskał i całował sierotę, jak go nawet na ręce brał niby
129 Obra|     rzucał mu się na szyję i poty go całował, póki się Onufer
130 Obra|      śpiącego w głowę. na miejscu go zabił. W tej właśnie chwili
131 Obra|           w ręku gwichtem w głowę go ugodził. Krew i mózg bryznęły
132 Obra|        starego Jakuba, spotkawszy go na schodach.~Jakub spojrzał
133 Obra|     Wczora minął tydzień, jakeśmy go pochowali.~- Jak to? Umarł?~-
134 Obra|       mogły, a co i raz, to dalej go, bijatyka. Aż go wielmożny
135 Obra|         to dalej go, bijatyka. Aż go wielmożny na osóbku w komórce
136 Obra|           skóry wprzód mieli. Jak go też wielmożny obsadził na
137 Obra|     chciał. Ano dobrze. Ale żeśmy go oderżnęli i do ciemnej coś
138 Obra|           A precz się prosi, żeby go na powrót pod numer dać. "
139 Obra|          jak ta święta ziemia. Aż go też do lazaretu wzięli.
140 Obra|           do lazaretu wzięli. Jak go też do lazaretu wzięli,
141 Obra|           i do onego chłopaka, co go pono ubił. Jakby do żyjącego
142 Obra|           żyjącego gadał i różnie go ta nazywał, że i rodzony
143 Obra|        ten czarny, z lazaretu, co go z Szymonem na tapczan z
144 Obra|       człowiek znający. Ano wziął go teraz wielmożny do siebie,
145 Obra|       rozmowa z panem sędzią bawi go widać, gdyż słychać od czasu
146 Obra|         podnosi głowę i odczytuje go z powagą. Alboż nie ma prawa?
147 Obra|         nóg pana radcy. Wyprzedza go, wraca, znowu go wyprzedza,
148 Obra|        Wyprzedza go, wraca, znowu go wyprzedza, znów w paru susach
149 Obra|           swego nie przeje, a już go śmierć ściśnie. Hoppingerom
150 Obra|           mu po prostu, że słucha go tak mała garstka ludzi.
151 Obra|           ma on rodziny, która by go żywić mogła, lub też ma
152 Obra|           głodu nie zaznać. Mamże go puścić, by się włóczył po
153 Obra|           pracy. Kto z panów chce go wziąć do siebie? Niejedną
154 Obra|         wisi na nim raczej, niżli go odziewa, a bujny, niebieski,
155 Obra|  spojrzenia, jakby dla upewnienia go, że ani brzytwa, ani kubrak,
156 Obra|        kotlarz Kissling. - Toć my go co dzień widzimy. Stary
157 Obra|          macie lat, stary? - pyta go Tödi Mayer. Kuntz szybko
158 Obra|           głosu pana radcy, który go na miejsce woła. Widzi tylko
159 Obra|            nie, on nie chce, żeby go syn licytował w gminie...
160 Obra|        woźny przystępuje i bierze go za ramię.~- Co u diabła?
161 Obra|           jesienny. Woźny popycha go przed sobą, a także podtrzymuje
162 Obra|    podtrzymuje nieznacznie. Gdyby go nie przytrzymywał, stary
163 Obra|           Dobywa zegarek, podnosi go blisko do oczu, porównywa
164 Obra|           Jak się stary rozje, to go nie natkam, a do roboty
165 Obra|         Oho! Nie ma biedy! Już my go napędzimy! - mówi Kägi mrugając
166 Obra|         może...~- Jako żywo! Nikt go pijanym nie widział - zaprzecza
167 Obra|           do roboty nie będzie mi go wolno napędzić?~- No tak...
168 Obra|      urwał. Właściwie nie wie, co go tu ma cieszyć. Tego, iż
169 Obra|           wnuka nie widzi, słyszy go tylko; rzewny uśmiech rozszerza
170 Obra|       każdej stawki. Cóż syn? Syn go mógł darmo trzymać. Za pieniądze
171 Obra|       znika. W chwilę potem widzi go jeszcze przez otwarte okno
172 Obra|         Historia z chustką więcej go jeszcze gniewa niźli historia
173 Obra|       szmatek w obu rękach, ciska go ze wstrętem pod wieszadło
174 Obra|       zawód. Oczyma tymi świdruje go jak fałszywy szeląg, roztrząsa
175 Obra|           stary łachman, przenika go do ostatniej żyłki, do resztki
176 Obra|           i za dwieście - popiera go kum Spengler.~- Co to dwieście!
177 Obra|       bardzo małym, tak małym, że go i niewiele widać chyba.
178 Obra|      kręcą głowami z podziwu. Daj go katu! A to i nie spyta,
179 Obra|       kaplicę nie było, ustawiono go na korytarzu, wprost schodów,
180 Obra|          miski kartofel, opłukuje go czysto i rozpostarłszy pięknie
181 Obra|     pięknie gors koszuli, naciera go kartoflem raz koło razu,
182 Obra|         Adyć tu przychodził, adyć go tu ludzie widzieli, adyciem
183 Obra|          ludzie widzieli, adyciem go tu za nogi obejmowała, żeby
184 Obra|            kiedy strażnik chwycił go za ramię i podniósł na równe
185 Obra|      owinięta była. Ponieważ nikt go o nic nie pytał ani go żegnał,
186 Obra|       nikt go o nic nie pytał ani go żegnał, podeszłam ku niemu.
187 Obra|  podeszłam ku niemu. Prosił, żeby go na wóz zabrano, a prowadzący
188 Obra|           chleba, oficer pozwolił go rozdać. Czas upływał, kobiety
189 Wier|        Wolny, bo z więzów, jakimi go przykuł~Rodzinny zagon,
190 Wier|       gdzie pot ronił krwawy,~Już go rozwiązał bezduszny artykuł~
191 Wier|      nagle od jednego słowa~Zjęło go zimno i pustka grobowa...~
192 Wier|     Przeląkł się nędzarz, chwycił go w ramiona,~W piersiach mu
193 Wier|        Wiosny doczeka, to wzmocni go słońce.~Wreszcie oświadczył,
194 Wier| srebrzystą szatą owinięta,~Wzięła go z sobą tajemniczą drogą...~
195 Dzie|          płaszczyk nowy;~Szyły mi go dwa chrabąszcze,~A krajały
196   1 |       wtem granat świsnął,~W górę go porwał i mózg mu rozprysnął.~ ~
197   1 |           Panie!...~ ~I pod krzyż go tam złożyłem wioskowy,~I
198   1 |          siny.~I to widziałem, że go od powroza~Śmiertelniej
199   1 |         krzykiem,~Że gdybym wtedy go wypuścił z garła,~Rodzona
200   1 |           dosięgną! potęgi,~Nagły go zdławił huk, jakby huk działa...~