Rozdzial

501 XIII |      wybiegała z mieszkania, okręcała się wkoło patrząc na niebo,
502 XIII |        towarzyszce.~Komendant zapytał się przez tłumacza, co one widzą?
503 XIII |           dawno nie widziano. Zapytał się znowu, że chce wiedzieć
504 XIII |            znowu, że chce wiedzieć co się stanie z tym cudzoziemcem?
505 XIII |     Odpowiadają mu, że krótko będziem się z niego cieszyć, ponieważ
506 XIII |             radości i smutku kompania się rozeszła a ja zostałem w
507 XIII |        depeszy, tym bardziej, że zima się już zbliżała.~ ~
508 XIV  |        trudniej jak morzem, puszczamy się w podróż. Do tej karawany
509 XIV  |       listopada 1796 roku, zaczęliśmy się sposobić do podróży. Komendant
510 XIV  |         jelenich i niedźwiedzich mało się różniło od naszej karety:
511 XIV  |      komendant nie pozwolił mi wybrać się w tę podróż.~Nauczono mnie
512 XIV  |         prezentów narodom, z kóremiby się można było spotykać. Do
513 XIV  |         bokiem na przodzie sań trzyma się za poklaski, lecz mając
514 XIV  |        żelaznych i dzwoneczków, czego się psy najwięcej boją, to służy
515 XIV  |                że biegnąc ustawicznie się ogląda na skinienie i słowa
516 XIV  |         Kamczadała, w którą stronę ma się rzucić. Ponieważ żadnej
517 XIV  |             widać śladu więc trzymają się brzegów ziemi jadąc podług
518 XIV  |                 Tobie krzyżu kłaniamy się i zmartwychwstania drugiego
519 XIV  |            przy tej ekspedycji wybrał się z nami dla stwierdzenia
520 XIV  |           wyżej nadmieniono, znajduje się wiele kołków i dzwonków.
521 XIV  |       szybkością psy ruszyły: zdawało się, że od tak prędkiej jazdy
522 XIV  |             Pędzą one z całej siły aż się zmordują, potem już biegną
523 XIV  |              psy wyprzężone zwinąwszy się w okręg zasypiają, a w godzin
524 XIV  |           sypiać chodziłem; ubierając się dubeltowie, zawsze cierpiałem
525 XIV  |            zaprzęgają psy i puszczamy się w dalszą drogę. Szóstego
526 XIV  |             Szóstego dnia zbliżyliśmy się do pierwszej kolonii ale
527 XIV  |               w tym miejscu, pokładły się i dalej iść nie chciały.
528 XIV  |              z ekwipażami zbliżyliśmy się. Okno czyli luft okopcony
529 XIV  |      wiedziałem o ich skarbach, które się tam znajdują. Jakoż rozwija
530 XIV  |             abym zjadł jeden. Wahałem się długo, lecz namyśliwszy
531 XIV  |               długo, lecz namyśliwszy się zjadłem połowę, co mi najmilszy
532 XIV  |      najmilszy sen sprawiło. Ujrzałem się nagle w najprzyjemniejszych
533 XIV  |             minut zasnąłem. Obudziłem się w godzin kilka, niby posłany
534 XIV  |                co on złego robił, aby się poprawił. Bo to wszystko
535 XIV  |             sennych marzeń sprawdziły się na jawie. Nadmieniam tylko,
536 XIV  |           mnie Ewangelista i pożegnał się ze mną. Zrobiwszy zapasy
537 XIV  |             przewodników i puściliśmy się w nową podróż.~Przez kilkanaście
538 XIV  |              w największej obawie aby się z nimi nie spotkać, co nas
539 XIV  |            który równie jak i oni bił się za swoja ziemię; dziś go
540 XIV  |              futrzany i przypatrywali się twarzy, którym ja zaraz
541 XIV  |               szczęśliwie rozstaliśmy się z nimi, którzy przed kilku
542 XIV  |         każdym miejscu nocleg odbywał się pod gołym niebem, gdzie
543 XIV  |         zawsze śnieg kopać i dobierać się do ziemi dla rozłożenia
544 XIV  |              Słabość moja powiększyła się jeszcze, gdy mnie z zimna
545 XIV  |              Nie było doktora gdzieby się zaradzić, tylko niejakiś
546 XIV  |           owej krwi w godzinę zrobiła się czarna woda. Dostałem największych
547 XIV  |              z oczu strumieniami woda się lała; dławienia ustawiczne
548 XIV  |  kilkunastodniowym wypoczynku mało mi się polepszyło; jednostajne
549 XIV  |              do portu Ochocka, skądem się wprzódy ambarkował na okręcie.
550 XIV  |           ziemnej, w której śnieg tak się kręci, że wśród dnia ciemność
551 XIV  |         siłach ustawały i między sobą się gryzły rozrywając słabsze.
552 XIV  |              nieraz sanie i psy w tył się cofały. Spuszczaliśmy się
553 XIV  |             się cofały. Spuszczaliśmy się z jej wierzchołka mając
554 XIV  |       gwoździami. Psy wyprzężone same się spuszczały zlatując kłębkiem
555 XIV  |            kłębkiem tak poplątane, że się wstrzymać nie mogły. Ekwipaże
556 XIV  |       niepodobieństwo było przeprawić się przez tę górę, gdyby nie
557 XIV  |               pod śniegu, za któreśmy się chwytali, straciwszy równowagę
558 XIV  |         czekała nas zguba.~Spuściwszy się z owej straszliwej góry
559 XIV  |           traktują i bez niego obejść się nie mogą.~Nazajutrz przybyliśmy
560 XIV  |            dawniej wypłynąłem, udając się do niższej Kamczatki. ~ ~
561 XV   |       najbardziej chory. Uformował mi się nie wiedzieć z czego, guz
562 XV   |            gospodarz doradził mi udać się do tunguzkich Szamanek,
563 XV   |              zmysły, zupełnie oddałem się ich leczeniu. Najprzód sprowadza
564 XV   |               oglądały mnie, dotykały się guza i odskakiwały powiadając,
565 XV   |            niezbyt wysoko i nie lękać się niczego. Potem zaczynają
566 XV   |           niedźwiedziego i zbliżywszy się na krok, rzuca się na mnie
567 XV   |         zbliżywszy się na krok, rzuca się na mnie szarpiąc zębami
568 XV   |               rozpalonego ognia toczy się. Gospodarz w tym momencie
569 XV   |           postrzegam, że ma kręcącego się w zębach dużego czarnego
570 XV   |           zaczęły niezmiernie cieszyć się i skakać, że otrzymały zwycięstwo.~
571 XV   |               kuglarstwem, zdawało mi się przez imaginację, że czuję
572 XV   |               dawnego stanu. Udaliśmy się w dalszą podróż do Jakucka
573 XV   |         jechałem wodą, ale znudziwszy się do ostatka i będąc osłabiony,
574 XV   |        brzegami Leny, widać formujące się z wyniosłych brzegów kamiennych
575 XV   |               sytuacja co ćwierć mili się zmienia. Tysiączne kaskady
576 XV   |             do rzeki; kamienie świecą się ponad brzegami Leny. W przejeździe
577 XV   |           całym swoim taborem wynoszą się na zimę do lasów i tam przemieszkują.
578 XV   |             na jednym prawie rozkłada się miejscu i do dwóch mil zajmuje
579 XVI  |         ubiorze Kamczackim lud zaczął się gromadzić, dla przypatrzenia
580 XVI  |          gromadzić, dla przypatrzenia się temu ubiorowi. W godzinę
581 XVI  |      stosownie do rangi.~Chciał, abym się zaraz udał do Jenerał-Gubernatora;
582 XVI  |       Jenerał-Gubernatora; odprosiłem się atoli, że strasznie zdrożony
583 XVI  |              i chory jestem a nie mam się w czym prezentować, prócz
584 XVI  |              i inne rzeczy do ubrania się.~Trzeciego dnia już cokolwiek
585 XVI  |               jenerał Sumów mówić, że się zna ze mną tylko przez huk
586 XVI  |            rodem Hanowerczyk, nazywał się Krzysztof Andrejewicz Treiden.~
587 XVI  |        guberski kaznaczej dopominając się o zwrot rocznej pensji niewolniczej.
588 XVI  |        tytuniu etc. a co wszystko gdy się okręt rozbijał w niwecz
589 XVI  |          uwolnienia mojego zakończyła się gaża: nieszczęściem moim,
590 XVI  |             ani za co do kraju dostać się. Po tej wizycie odjechał,
591 XVI  |            ten dał mi sposób dostania się do swojej ojczyzny.~Najprzód
592 XVI  |              Na szczęcie moje znalazł się przyjaciel, który za mnie
593 XVII |              inne zapasy, pożegnawszy się z niektórymi osobami, ruszyłem
594 XVII |               innego sposobu pozbycia się tego hultaja, na jednej
595 XVII |               spazmy moje powiększały się. Miałem dość dużą swoją
596 XVII |             najwięcej jednak znajduje się pewien rodzaj z wielkości
597 XVII |            Boskiej dzień i noc paliła się lampa. Gdy wszedłem z zimna
598 XVII |            rubli asygnacyjnych, kładę się w oczach jego na wznak,
599 XVII |             nim Popi nadeszli, spazmy się umniejszyły, lecz pozostałem
600 XVII |              zaczęli śpiewać, pytając się gdzie jest nieboszczyk?
601 XVII |       zacząłem płakać i polepszyło mi się. Poczęstowałem Popów herbatą
602 XVII |         arakiem i odeszli.~Znajdowało się w tym mieście kilku Polaków
603 XVII |             ośm lat mi służył, udałem się w dalszą podróż.~ ~Opisanie
604 XVII |               są w Rosji, tu znajdują się. Biskup na czele Duchowieństwa;
605 XVII |             Frukta tu żadne nie rodzą się dla zimna wielkiego. W tym
606 XVII |            tameczny był za nim. Gdyby się był potrafił dostać do Moskwy,
607 XVII |               za nim jak obłok sunęło się, a miasta i zamki poddawały
608 XVII |              miasta i zamki poddawały się wnosząc mu wszystkie skarby.
609 XVII |                Blisko Kazanu znajdują się fabryki miedziane i żelazne,
610 XVII |              po całej Rosji rozchodzi się.~Najznaczniejsza kolonia
611 XVII |               dwa dni bawiłem. Składa się ona z kilku set domów bardzo
612 XVII |             najpierwszym domu znaleźć się może. Przepędziłem u niego
613 XVII |               następnego. Pożegnawszy się z nim, odszedłem. Nazajutrz
614 XVIII|            ostatniej stacji spytawszy się zwoszczyka do jakich oni
615 XVIII|            mnie paszport i wypytywała się o mojej historii, co też
616 XVIII|            znowu z ostrzeżeniem, abym się chronił wszelkiej konwersacji
617 XVIII|        przyszedł a szczególniej, abym się wystrzegał Polaków, co niezmiernie
618 XVIII|        poczciwą Francuzkę, zwierzyłem się, że jestem bez zapasu żadnego
619 XVIII|         trzeci dzień kazano mi stawić się stawić do policji, gdzie
620 XVIII|          zrobić zamieszanie i przebić się przez całą ich armię: bo
621 XVIII|        parawan ostrzegając, że ludzie się będą skupiać, ponieważ byłem
622 XVIII|             księży trapistów. Ja, żem się podał w paszporcie jako
623 XVIII|         inspekcją niższego sądu, abym się nigdzie nie oddalał dopóki
624 XVIII|          pieniędzy brać nie odważyłem się za stopień krwią i zasługami
625 XVIII|        ojczyzny lat kilka, zapędziłem się do Petersburga dla dojścia
626 XVIII|            powrotu ojczyzny i cieszyć się tą nadzieją, która już tyle
627 XVIII|          Dominik Radziwiłł dowiedział się o mnie i zaprosił do swojego
628 XVIII|              przyjąć i dziś utrzymuję się z niego. Muszę oddać Księciu
629 XVIII|            duszy ozdobionej, wszystko się udawało. ~ ~KONIEC~ ~ ~