Part

 1  Drug|                 Ale na pola nie chodź, gdy serce zbolało;~Na równinie
 2  Drug|            niewzruszoną stałość. ~Lecz gdy grać, śpiewać, piszczeć,
 3  Drug|                i w bujnym kwiecie.~ ~A gdy się troski do duszy wkradną,~
 4  Drug|                niej chmury czarnemi;~A gdy nieszczęścia na kogo spadną~
 5  Drug|               w bujnym kwiecie.~ ~Albo gdy nieba cud nad chorobą, ~
 6  Drug|           lęgnie i w bujnym kwiecie.~A gdy kto chętny w drugich obronie, ~
 7  Drug|           lęgnie i w bujnym kwiecie.~A gdy kto, dążąc z dalekiej drogi, ~
 8  Drug|               łono w tajniki Natury - ~Gdy Noc, zazdrośnym palcem ścierając
 9  Drug|               Czuł to, co stary orzeł, gdy pisklę z nim leci;~Od chwili,
10  Drug|                 zniszczenie w prawicy,~Gdy chciwa watek dusza przeraźliwie
11  Drug|                Nazajutrz leżą zwiędłe, gdy kosa je zetnie. ~Ale nicht
12  Drug|                  bacznie - mądrze - aż gdy huknie w trąbie, ~Wpaść
13  Drug|                Słuchał zajęty Wacław - gdy ręka i głowa, ~I każdy rys
14  Drug|              ręki;~Niebo je obejmuje - gdy w całym przestworze ~Rozfarbionej
15  Drug|            dozwolił w fałszywe zapędy,~Gdy zszedł tatarskich śladów
16  Drug|         Uśmiechnął się - jak strzelec, gdy pewny zwierzyny, ~Wkrótce -
17  Drug|        krawędzie,~I jako rumak, z pęta gdy lot swój rozwija, ~Rwie
18  Drug|            szczęsnym się nazywa. ~Lecz gdy umysł, szlachetnej uległszy
19  Drug|           przepaści otoczon widokiem -~Gdy ptak z karmem pisklęcia
20  Drug|        pałeczką, a na szponach sidła -~Gdy sroższej od najsroższych
21  Drug|                świat wylęga się węży -~Gdy Złość w swoim szaleństwie
22  Drug|      przyjmowała drapieżne zwierzęta -~Gdy każdy dobry przymiot w gorszki
23  Drug|        łupieżców wieś całą ochłonął , ~Gdy lud zlękły, bezbronny, w
24  Drug|                 koniom pyskiem pyska, ~Gdy w półobręcz wpadali - wsławionym
25  Drug|               zwyciężyć nie śmieją. ~I gdy błękitnym okiem rozpoznał
26  Drug|              skoczy ~Zajadłym męstwem, gdy je wpośrzód ludzi zoczy -~
27  Drug|          wygnańcu straciwszy nadzieję,~Gdy ujrzy swoje dziecię; w radości
28  Drug|              białej odzieży, ~Płakały, gdy warkocze wietrzyk pieścił
29  Drug|                 Z jaką wizg upiorzycy, gdy kochanka zoczy.~To młoda
30  Drug|               otwarte powietrze? ~Lecz gdy silne rycerza unosi ją ramię,~
31  Drug|            węzły w ogniu swego piekła,~Gdy i w najbliższym sercu trucizny
32  Drug|         ludziom, czemu ją porzucił!"~I gdy w jej zbrzękłej twarzy widzieć
33  Drug|          wewnątrz spalenizny znaki. ~A gdy w rażonym drzewie wicher
34  Drug|               a Miecznik nie wraca; ~I gdy patrząca Czujność nadzieję
35  Drug|             Czujność nadzieję utraca -~Gdy dziko grają trąby - a ze
36  Drug|              ten sam czarny - tylko że gdy trwogi ~Odgłos z trąby wojennej
37   Aut|          narzędzi muzycznych, w chwili gdy ją dochodzi odgłos anielskiej
38   Aut|           widok z góry Mont-Blanc; ale gdy różny zupełnie od znajomych
39   Aut|              czy złego ducha w chwili, gdy Bóg Chaos utwarzał. Wszystko,
40   Aut| nieskończoności, która nas otacza, ale gdy to, czego pojąć nie możemy,
41   Aut|               sprawdziły się te słowa, gdy w kilka dni przyszła wiadomość