Part

 1   Ded|          szacowne dzieła. Nie dziw, że mnie to bardzo podchlebia,
 2  Drug|            z Ziemi Świętej wracasz, że tak utyskujesz?"~ ~"Oh!
 3  Drug|       głowie myśl wzięła tańcować, ~Że patrzał, a nie wiedział,
 4  Drug|            W bitne hufce patrzając, że aż serce rośnie, ~Do uważnego
 5  Drug|              Wpaść obces i pokazać, że to Polak rąbie.~Wtedy dopiero
 6  Drug|      Rzekłbyś, patrząc w ich obraz, że sztuka malarza ~Z dobranych
 7  Drug|       dlaczego? sam nie wie - tylko że mu Sława, ~Łzami Marii spłakana,
 8  Drug|          przed oczami stawa; ~Tylko że jego serce w takim nagle
 9  Drug|          duszy, co za to przeklęta,~Że cukrem przyjmowała drapieżne
10  Drug|             przecież podobieństwo - że każdy o sobie; ~A jednak
11  Drug|            Wacław; ale razem zważa,~Że napad uchybiony na zgubę
12  Drug|            z tej dziwnej korzyści -~Że już jego przeczucie na nim
13  Drug|       utkwiła się w ranie? ~Żal mu, że już uchodzą - życia się
14  Drug| wściekłością spieniony; ~Postrzegł, że jego hordy jakaś moc zwycięża, ~
15  Drug|          moc zwycięża, ~Postrzega - że to męstwo samotnego męża; ~
16  Drug|             życiu choć ta jedność - że rozkosz z cierpieniem, ~
17  Drug|          objażdżki dojrzę - a jutro ze świtem ~Brzęknę wam na dobry
18  Drug|       twardy! Niecierpliwość radzi,~Że szabla jednym cięciem przez
19  Drug|          się skarzyć chciała, tylko że jej usta ~Ścięte silniejszą
20  Drug|              I już nigdy swej lubej ze snu nie obudzi,~Co mu miała
21  Drug|             zdało,~Co tam w walkach ze Śmiercią mimo niej zmartwiało, ~
22  Drug|       wyrzut - i to z tym wyrazem, ~Że ich szczęście i siebie -
23  Drug|       pogoda - i czasem się zdaje, ~Że weselsza zieloność po burzy
24  Drug|        postradał -i chyba to zyska,~Że nie czas, ale płomień zniszczy
25  Drug|           Gdy dziko grają trąby - a ze snu, jak z procy, ~Rzucili
26  Drug|        żupan ten sam czarny - tylko że gdy trwogi ~Odgłos z trąby
27   Aut|         pospólstwo za tak głębokie, że im dna brakuje; ale za to
28   Aut|         ujmującym w pięknej twarzy, że jeszcze coś piękniejszego
29   Aut|              jej postać: zdaje się, że jej dusza rozpierszcha się
30   Aut|             harcuje ją zamyśleniem, że niewarta tak niepojętego
31   Aut|            sercu wkrada się smutek, że już muzyka ziemska bawić
32   Aut|              I, 228. ~ ~Przypis 4~A że nad przepych świata i blasków
33   Aut|     następującego wybiegu. Wnosząc, że ich jest 400, dzielą się
34   Aut|        dalej i znów się dzieli, tak że na końcu nie będzie, jak
35   Aut|        który dlatego tylko wierzył, że żyje, że się mógł w każdej
36   Aut|             tylko wierzył, że żyje, że się mógł w każdej chwili
37   Aut|          nieraz swoim przyjaciołom, że ważniejszych okoliczności
38   Aut|           pokojach, zdawało mu się; że widział umierającego swego