V

Tymczasem wieś minąwszy, z bitej schodząc drogi,

Coraz się, coraz głębiej wpędzali w odłogi -

Gdzie wiatr ziarna zasiewa, Czas płody przewraca,

Nie zbiera plonu Chciwość, ni schyla się Praca -

Samotne - ciche - błogie - dziewicze ich wdzięki

Kwitną skrycie, od człeka nie skażone ręki;

Niebo je obejmuje - gdy w całym przestworze

Rozfarbionej żyzności rozciąga się morze.

Tam wódz stary, jak żeglarz, podług biegu słońca

Szybował swoim wojskiem w kierunku bez końca;

Łamią się rosłe trawy, krzą chwasty, a zioła

Składają pod kopyta balsamiczne czoła.

Ale przez siwe wąsy nie przechodzą wonie

Ni lubość tchu słodkiego w groźnym biega łonie;

Wojna, wojna zajmuje wszystkie jego władze,

Cześć prochom pól ojczystych, zemsta ich zniewadze?

Ani się wwieść dozwolił w fałszywe zapędy,

Gdy zszedł tatarskich śladów kręcone obłędy -

Co wśrzód gęstych zarośli niedościgłe szlaki

Tłoczą na wszystkie strony, dla mylnej poznaki -

Lecz w poprzek przerzynając ich sztuczne drożyny,

Uśmiechnął się - jak strzelec, gdy pewny zwierzyny,

Wkrótce - złączone hufce - w umyślnym fortelu

Rozdzielił na dwie części - dla jednego celu:

Do zostających czapką kiwnął pożegnanie,

Z swoimi w bok się rzucił na niezmiernym łanie;

A kryjąc się w bodiaków rozkwitłych ogromie,

Już rycerze bez koni w czerwonym poziomie -

Już popiersia wędrują na skrwawionym spodzie -

Już kołpaki - proporce - już znikli jak w wodzie,