XI

Jakież to grały trąby za przyległym lasem?

Jakież to świeże hufy czwałują z hałasem?

Jakiż to nowy rycerz, krzyżowym zamachem,

Drogę sobie toruje śmiercią i przestrachem?

Koń ledwo ziemi tyka; włosy rzadkie, siwe

Wiatr z światłem rozwijają jak komety grzywę;

A w pływających ruchach, w wydatnej postawie,

Szparko bieżący pośpiech o szybkość w obawie,

Jak lwica, opuściwszy swoje lwiątko, skoczy

Zajadłym męstwem, gdy je wpośrzód ludzi zoczy -

Jak matka, o wygnańcu straciwszy nadzieję,

Gdy ujrzy swoje dziecię; w radości topnieje -

Z takim zmieszanym czuciem i matki, i lwicy,

Z kordem świecącym w ręku, lotem błyskawicy,

Zdziwionym, zlękłym oczom, gdyby jakiej mary,

Obok swojego zięcia Miecznik stanął stary.

Jego hufce tuż za nim; jego przywitanie

Tobie należy najprzód, napuszony Chanie!

Lecą obces na siebie - Polacy, Tatarzy,

W bezczynnym zachwyceniu patrzą, co się zdarzy -

Jakiś czas Miecznik zmudził; uderzy - odskoczy -

I znowu w całym pędzie przeciwnika tłoczy;

Aż wybrawszy swą porę, w odwet, silnym razem

W kark niewierny święconym utopił żelazem.

Spada dzielnym zamachem odmieciona głowa,

Drga oczami, bełkoce niepojęte słowa,

Toczy się, ziewa, blednie i gaśnie - z tułupa,

Co siedzi niewzruszony, krew do góry chlupa!

Powstał krzyk przeraźliwy; pierszchają - koń Chana

Ucieka między hordy z trupem swego pana.

Strach przejął barbarzyńców; grzmią trąby - rzeź grają -

Nowi rycerze gonią - dawni się zbiegają -

Trzask, iskry - świst z połyskiem - huk - wrzask - jęki - rżenie -

A zapylona Sława upięknia zniszczenie.