XVI

Na nierozsłanym łożu, w żałobnej odzieży,

Rozciągnięta niewiasta uśpiona tam leży;

Ale jej snu twardego Wygoda nie pieści;

I jakby nagłą przerwą gwałtownych boleści,

Jeszcze w jej sinej twarzy cierpienie zostało,

Choć spokojne, bez ruchu, wyprężone ciało;

I długie jej warkocze spadały w nieładzie,

Nie w takim, w jaki Miłość śpiące wdzięki kładzie;

I smutnie się nadęła wysileniem tłusta,

Jak by się skarzyć chciała, tylko że jej usta

Ścięte silniejszą władzą; a promień księżyca,

Co tę posępną postać migając oświéca,

Tak dziką tkliwość rzucał w przymrużone oczy,

Z jaką wizg upiorzycy, gdy kochanka zoczy.

To młoda śliczna Maria - rycerz przed nią stoi -

Przyniósł jej ziemskie szczęście - i czegoż się boi?

To młoda śliczna Maria? oh! jakże zmieniona!

Czy już się będzie robak tulić do jej łona?

Ale niedługo Wacław stał tam w podziwieniu,

Prędko się w nim duch oparł swego ciała drzeniu;

Schyla się na jej lica, usta do ust łączy

I słodycz swego serca rozkosznie w nie sączy.

"O! moja droga Mario! ty zimna i niema -

A dla nas już jest szczęście" - echo mówi "nie ma".

"Mario! kochana Mario! w boju mnie widzieli! -

Ojciec mię z tobą spoi" - echo mówi "dzieli".

Znowu ją pieści - cuci - z miłością stroskaną,

Co by się pocieszyła choć westchnień zamianą;

Jej głowa nagłym rzutem na piersi mu spada

I w uderzonej zbroi jękiem odpowiada.

Krzyczał - szukał ratunku - pusty dom przebiegał -

Tylko się marny zapęd po ścianach rozlegał.

Wraca - znalazł nadzieję - może czy nie zetrze

Mroku z jej czarnych oczów otwarte powietrze?

Lecz gdy silne rycerza unosi ją ramię,

W jakież okropne ruchy jej kibić się łamie!

Nie z tą giętką lotnością, co w dół nie przyciska,

Lecz w całym opuszczeniu świeżego zwaliska,

Zwieszone ręce, głowa, zdrętwiałe już nogi

Czynią z niej przedmiot straszny, jemu jeszcze drogi.

"Oh! wody! wody!" - wołał z przeraźliwym wrzaskiem,

Ogromne drzwi budynku wywalając z trzaskiem.