XVIII

I tak Wacław od razu wszystko w świecie traci:

Szczęście, cnotę, szacunek dla ludzi, swych braci;

I już nigdy swej lubej ze snu nie obudzi,

Co mu miała zastąpić wszystkie cnoty ludzi,

Której blask czysty, słodki anielskim promieniem

Fałsz przyjaźni - serc próżność - powłoczył złudzeniem;

I tak Wacław pozostał samotny w pustyni -

Jakże zniknienie Marii ciemną ją uczyni!

Długo on przy jej zwłokach stał w niemej żałobie,

Jakby z kamienia posąg przy kochanki grobie;

Bo zgroza srogiej złości i widok jej skutku

Wygnały nawet z duszy rozczulenie smutku;

Tylko ten gorszki pomysł do żalu go wrócił:

"Ach! czemu ufał ludziom, czemu ją porzucił!"

I gdy w jej zbrzękłej twarzy widzieć mu się zdało,

Co tam w walkach ze Śmiercią mimo niej zmartwiało,

Pierwszy - ostatni wyrzut - i to z tym wyrazem,

Że ich szczęście i siebie - zagubił z nią razem;

Wtedy dopiero serce odzyskało bicie -

Twarz ukrył w obie ręce - i płakał jak dziécie!

Lecz niedługo - już serce zdradzone, pokłute

Zepsuło się w truciźnie przez jedną minutę;

Już duszy, wprzód szlachetnej, zatknięte to godło,

Co wygnańców swych myśli w sromotę zawiodło.

Czyż ten bujny młodzieniec już ziemi ohyda?

Ah! pytaj raczej - na co dobroć się tu przyda?

Gdzie co czułe, szlachetne, tylko chwilę świeci -

Gdzie zgon starych rodziców korzyścią ich dzieci -

Gdzie chlubna miłość bliźnich, w udanej tkliwości,

Cieszy się ich niedolą lub szczęścia zazdrości -

Gdzie rola wzniosłych chęci zawsze się nie uda,

Bo w śliczny welon Cnoty stroi się Obłuda -

Gdzie tylko jedna słodycz - w wzajemnym zachwycie

Serc wiernych, niezgadnionych, zanurzyć swe życie.