XIX

W tym ciemnym ludzkich uczuć i posępnym lesie

Dla jednych czas powoli odrętwienie niesie;

Gubią listek po listku; aż w późnej jesieni,

Jak mszyste głuche dęby, stoją obnażeni.

Drugim - skwarem ich słońca zbite nawałnice

Rzucą z trzaskiem i grzmotem dzikie tajemnice;

I znów błyśnie pogoda - i czasem się zdaje,

Że weselsza zieloność po burzy powstaje -

Lecz kto się bliżej wpatrzy, choć pozór jednaki,

Dostrzeże - czarne wewnątrz spalenizny znaki.

A gdy w rażonym drzewie wicher rdzeń rozżarzy?

Któż pożar od piorunu gasić się odważy?

I tak bujna krzewina zniszczenie rozniesie

W tym ciemnym ludzkich uczuć i posępnym lesie.

Co Wacław sobie w życiu może obiecywać,

Trudno by wytłumaczyć - i straszno zgadywać;

Na jego sercu ciemna, skrwawiona zasłona,

Dosyć - na cóż ją zdzierać z ranionego łona?

Wszystko on już postradał -i chyba to zyska,

Że nie czas, ale płomień zniszczy w nim zwaliska.

To w krótkim zamyśleniu korząc się przed Bogiem -

Z swym małym przyjacielem czyli nowym wrogiem

Umarłe ciało nazad wnieśli do komnaty;

A księżyc mglistym oczom pożyczył oświaty.

Tam Wacław raz ostatni posłanie jej mości;

I czułym wyręczeniem bezwładnej Skromności

Jej członki, włosy, szaty w porządek układa,

Bo ciekawa Złośliwość i w śmierci ogada.

Wtedy - z tęsknym wejrzeniem na jej martwe lica,

W którym żałość rozstania, lecz i obietnica

Prędkiego połączenia - z uwagą Rozpaczy,

Co każdy rys Nieszczęścia w pamięć sobie znaczy -

Wtedy dobywszy miecza, co świsnął, a w cięciu

Srogim będzie i w trupa zostanie ujęciu

Wyszedł - i zaraz z twarzy wszelkie znikły bole;

Skoczył na koń - a za nim usiadło pacholę.

Lecz któż był ten człek mały z okiem zapłakanem?

Czy Duchem jego losu? Aniołem? Szatanem?

Czy szczerze drażni męki lub smutek z nim dzieli?

Nie wiem - objął rycerza i w ozwał polecieli.