I

"Bujno rośnie, odludnie kwiat stepowy ginie;

I wzrok daleko, próżno błądzi po równinie;

A w niezbędnej zgryzocie jeśli chcesz osłody,

Chmurne na polu niebo i cierpkie jagody.

Idź raczej w piękne mirtów i cyprysów kraje ;

Co dzień w weselnej szacie u nich słońce wstaje,

U nich w czystym powietrzu jaśniejsze wejrzenie

I głosy rozpieszczone, i rozkoszne tchnienie.

U nich wawrzyny rosną; i niebo pogodne,

I ziemia ubarwiona, i myśli swobodne.

A na kształtnych budowlach męże wieków dawnych

Stoją w bieli - i pyszni z swoich imion sławnych,

Zapraszają z daleka w czarowne zwaliska;

Bogów i bohatyrów - pająków siedliska.

Tam, jeśli dawnych rzeczy myśl w tobie głęboko,

Może, w ten śliczny błękit wpatrzywszy twe oko.

Słodycz w rozpaczy znajdziesz i lubość w żałobie,

Jak uśmiech ust kochanych w śmiertelnej chorobie;

Ale na pola nie chodź, gdy serce zbolało;

Na równinie mogiły - więcej nie zostało -

Resztę wiatr ukraiński rozdmuchał do znaku -

To siedź w domu i słuchaj dumek o kozaku."

"Moje młode pacholę, gdzież to ty wędrujesz?

Czy z Ziemi Świętej wracasz, że tak utyskujesz?"

"Oh! nie - ja wszystkim obcy wśrzód mojej ojczyzny -

I Śmierć mi zostawiła czarne w piersiach blizny -

I świata jadłem gorszkie, zatrute kołacze -

To mnie ciężko na sercu i ja sobie płaczę.

A kiedy się rozśmieję - to jak za pokutę;

A kiedy będę śpiewał - to na smutną nutę;

Bo w mojej zwiędłej twarzy zamieszkała bladość.

Bo w mej zdziczałej duszy wypleniono radość.

Bo wpływ mego Anioła grób w blasku zobaczy."

"To czegoż chcesz, pacholę?" - "Uciec od Rozpaczy."