VI

Wacław pan wszechwładny wśrzód stepów przestrzeni

Sam buja w swojej woli - czegoż tak się mieni?

I Wacław dziki, mężny, wśrzód dzikiej natury

Wiedzie hufce do chwały - czegoż tak ponury?

Śpiewa mu głośno wicher, a Wacław w nim nieraz

Lubił kąpać swe oczy - czemu spuszcza teraz?

Smutny on, zamyślony, choć pełen ochoty,

Nie spojrzał nawet jeszcze w swoje wierne roty,

A dlaczego? sam nie wie - tylko że mu Sława,

Łzami Marii spłakana, przed oczami stawa;

Tylko że jego serce w takim nagle drzeniu,

Jak by kto kir przeciągnął w śpiącego ocknieniu

I w strachu go zostawił - w trosce - i zdziwieniu.

Szybkim głowy pomiotem strząsnął złote włosy,

Jak by się pozbyć starał zimnej na nich rosy;

Szybkiej konia w wyskoku przychylił się woli,

Jak by ulecieć pragnął od swojej niedoli;

A w jego mglistych oczach taki blask w tej chwili,

Jak kiedy dusza czucia najżywsze przesili

I wszystkie razem smutki w zwycięstwie rozżarzy

Światłem nieśmiertelności na śmiertelnej twarzy.

To jakiekolwiek myśli, wspomnienia czy trwogi,

Żal, słabość czy widziadła zbijały go z drogi,

To jakiekolwiek losy zwalczą jego czynność:

Już teraz miłośnicą - rycerska Powinność!

Czy duch złego, co ludziom nadziei zazdrości,

Odchylił mu przez chwilę zasłonę przyszłości?

Czy struny natężone tkliwych władz wysnuciem,

Tknięte ręką Nieszczęścia, zabrzmiały przeczuciem?

Może on w boju legnie? - co bądź mu przypadnie,

Jego umysł ni szabla nie ulęże snadnie ;

A chociaj Śmierci oddech mgłą oczy zasłoni,

Rdzy nie będzie na sercu ni na jego broni.

I jak wstrzymany potok w swoim bystrym pędzie

Dno porze i rozwala łożyska krawędzie,

I jako rumak, z pęta gdy lot swój rozwija,

Rwie ziemię, ogień ciska i wiatry wymija -

Tak Wacław, niecofnięty w swym ciemnym zawodzie,

Rozdarłszy tło przyszłości, co mu na przeszkodzie,

Tym chciwiej, tym gwałtowniej na sztych się wydziera;

Groźnym pewności wzrokiem w swój oręż poziera.

A jednak; głos straszliwy (choć spojrzenie dumne)

Brzmi w całym jego ciele - "zdobędziesz ty trumnę".