VII

Jest trosków - kolców - bolów - niemało w tym życiu

I więcej niż na jawie płynie łez w ukryciu;

A kto się hucznym śmiechem wśrzód jęków odzywa,

Jak szalony w szpitalu - szczęsnym się nazywa.

Lecz gdy umysł, szlachetnej uległszy ponęcie,

Z gruzów najdroższych uczuć wznosząc przedsięwzięcie,

Brnie w zdradliwej ufności, a za każdym krokiem

Podkopanych przepaści otoczon widokiem -

Gdy ptak z karmem pisklęcia trzepocze swe skrzydła,

Widzi chłopię z pałeczką, a na szponach sidła -

Gdy sroższej od najsroższych wpatrując się męce,

Sama nawet Odwaga załamuje ręce,

A z tysiąca blizn czarnych, co jej w sercu cięży,

Gniazdo syczących na świat wylęga się węży -

Gdy Złość w swoim szaleństwie zrobiła zabawę,

Wydrzeć życie w kaduku, ale pierwej sławę,

I nie tylko Obecność tarza się w ohydzie,

Przyszłość jeszcze otruta, rozczochrana idzie,

Komu? anielskiej duszy, co za to przeklęta,

Że cukrem przyjmowała drapieżne zwierzęta -

Gdy każdy dobry przymiot w gorszki żal się zmienia -

Większe to niźli ziemskie, piekielne cierpienia!

Czy te lub inne, jeszcze dotkliwsze, katusze

Zlały swój wrzący ukrop na młodzieńca duszę,

Ci, co za nim rzędami w śklniącej gonią fali,

Na smutek swego wodza niewiele zważali.

Każdy myślał - i chociaż różnica w sposobie,

W tym przecież podobieństwo - że każdy o sobie;

A jednak każdy gotów z wzniesionym żelazem

Rzucić się w ciennik Śmierci - za jednym rozkazem.

Szli - w milczeniu - w porządku - konie koniom w tropy

Krzyżujących nóg stawiąc migające stopy -

Kędy ich długim sznurem, wedle swojej chęci,

Po odludnych manowcach młody Wacław kręci;

Przez niezmierzone niwy - tam gdzie już równina

Zda się kończyć i znów się w płaszczyznę zagina,

Dochodząc - naprzeciwko jasnego obłoku,

Jak Rycerze powietrzni wydali się oku.