VIII

Lecz cóż widać na wzgorku? Z bliskiego rozdołu,

Kłęby dymu z iskrami buchają pospołu,

Wiją olbrzymie słupy, co zgięte u góry

W ciężkie - czarne - skrwawione - rozchodzą się chmury.

Lecz cóż słychać na wzgorku? W przyległej nizinie

Płacz, jęki, krzyk rozpaczy w słomianej dziedzinie,

Co biorąc serce w kręgi przeraźliwym brzmieniem,

Nawet pierś w stal oprawną podnoszą - westchnieniem.

"Baczność - do broni, wiara - chorągiew rozwinąć -

Tatarzy wieś rabują - zwyciężyć lub zginąć!"

I nagle, jak wodoskok, rycerze zajadli

Z błyszczącym szumem z góry na dolinę wpadli.

Tak pożar z rąk łupieżców wieś całą ochłonął ,

Gdy lud zlękły, bezbronny, w krwi i łzach utonął;

Lecz nie czas koić boleść ni mienie ratować

Lub pojedynczo z wrogiem o zdobycz harcować,

Bo już przez swoje czaty ich Chan ostrzeżony

Zebrał znaczniejsze ordy w taniec ulubiony;

Tam - za wsią stoją - całe zakrywają pole -

Bór w lewo - strumień w prawo - a oni w półkole.

Widzi ich dobrze Wacław; ale razem zważa,

Że napad uchybiony na zgubę naraża.

Jak się cofnąć przez ogień? Ej! ktoż zdoła minąć,

Go mu niebo przeznaczy - zwyciężyć czy zginąć?

"Czyja wola, to za mną" - rzekł i spiął rumaka,

Co nim się rzucił w pożar, zżyma się i wskaka

(Mniej ów, niźli graf Wacław, odważny i dziki).

Jakżeby wodza polskie odstąpiły szyki?

To i oni w płomienie - wśrzód blasku pożogi,

Przez głównie i zarzewia, szukają swej drogi.

Już za wsią - i wraz, szybko, sfornie, lekko, śmiało,

Rozwinęło się wojsko i w linii ostało.

Zagrzmiały wszystkie trąby jednym strasznym dźwiękiem -

Porwały się kopyta z jednym głośnym brzękiem,

A prychające konie i schylone ciała

Jednym pędem uniosła i Zemsta, i Chwała.