IX

Dzielne było natarcie; tatarskie szwadrony,

Ich księżyce, bunczuki z końskimi ogony ,

Ich futra wywrócone, ogromne ich łuki,

Płeć śniada, wąsy zwisłe a czarne jak kruki,

Ich nasępione rysy, przymrużone oczy,

W których śnie srogość zwierząt z ludzką się jednoczy

Cały ten widok wreszcie, w dzikość okazały -

Pożar - stepy wokoło - świszczące już strzały -

Żadnego albo raczej jak z bodźców odzienie,

Takie na czuciach polskich zrobiły wrażenie.

Pędem burzy lecieli, lecz nim przyszło z bliska

Ludziom ostrza się dotknąć, koniom pyskiem pyska,

Gdy w półobręcz wpadali - wsławionym prawidłem

Skrzydło tatarskie z tyłu zbiegało się z skrzydłem:

"Alla hu!" - wrzasły hordy i tysiączne roty

Na opasanych strute wypuściły groty.

"Hura!" - krzyknęła wiara i lotem sokoła

Chmurę strzał przeszywała w śrzodku tego koła.

Dochodzą, już dochodzą - zbitym w rzędy tłumem -

Lasem dzid najeżonych - z hukiem, z trzaskiem, z szumem;

Szczęk, krzyk, jęk, łoskot, wrzawa, powstał kurz, a ściana

Przebitych bisurmanów wali się złamana.

Tratują ludzi konie; koncyrze , kopije

Kolą pod kopytami niewiernych jak żmije.

Zapał głowy ogarnął; stal błyska; krew broczy;

Śmierć trudzi się, zdmuchując wywrócone oczy!

Wszystko to chwilę trwało - bo z boków i w tyle

Barbarzyńcy nastają w niezliczonej sile.

Czas ginąć hufcom polskim; młody wódz je zbiera -

Zachęca ich - szykuje - obraca - naciera -

Dopiero mieszanina - każdy obskoczony,

Wirem męstwa na wszystkie wywija się strony,

Rąbie, sili, morduje z nieprzebraną zgrają,

Jeden dziesięciu zwalczył, krocie nań wpadają,

Stek zawziętego mnóstwa, okropne ich wrzaski,

Tuman zewsząd, a mieczów latających blaski!