XII

Krótko już trwała walka - wielu oręż składa,

Więcej legło, płochliwych straż tylna dopada.

Na stratowanej ziemi płyną krwi potoki -

Leżą polskie, kozackie i tatarskie zwłoki;

Jak który upadł, tak mu zostać już niewola,

Dusze k'niebu, ich konie rozbiegły się w pola,

Opodal od nich w kurzu kołpaki, turbany,

Tylko miecz wierny przy nich, posoką zbryzgany.

O! ty, co twój byt zawisł od współbraci męstwa,

Pójdź słyszeć radość wojny i krzyki zwycięstwa!

Zobacz, jak wpośrzód trupów, co już robak wierci,

Wąsate twarze sobie winszują ich śmierci

I nasępione czoła rozwidniają śmiechem,

Co w swym hucznym odgłosie jakby gromu echem!

Chodź - nie drzyj; stanąć przy nich każdemu zaszczytnie -

Krwią wrogów zlana śmiałość tak bujnie w nich kwitnie.

A jeśli w tobie budzi - życia poświęcenie

Za kraj swój, za swych ziomków - tylko strachu drzenie;

Jeślibyś wszystko za nich nie oddał w potrzebie:

Oparz się dobrze wewnątrz - to zlękniesz się siebie.

Chodź - do stalowych piersi twój kaftan wełniany

Przyciśnij z wdzięcznym sercem - i całuj ich rany!